Supreme Court dismisses cassation appeal as no legal issue exists since possession transfer never occurred from State.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland rejected the cassation appeal filed by the applicant against the district court's ruling on acquisitive prescription. The applicant argued that the State's time of possession should be added to her ownership period, claiming the State was the original owner. The court found that the applicant acquired possession from a perpetual usufructuary enterprise, not directly from the State, rendering the disputed legal question irrelevant to the case outcome. Consequently, the appeal was dismissed because it did not meet the statutory requirements for admissibility under the Code of Civil Procedure.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court may accept a cassation appeal only if a significant legal issue exists or the appeal is obviously justified; in cases of acquisitive prescription, the time of possession by a predecessor in title is only relevant if a transfer of possession actually occurred from that predecessor.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 169/20 POSTANOWIENIE Dnia 3 lipca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z wniosku A. M. przy uczestnictwie A. K. i K. K. o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 lipca 2020 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt IV Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie wnioskodawczyni wniosła skargę kasacyjną, a dla uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołała oczywistą zasadność skargi oraz występowanie na jej tle istotnego zagadnienia prawnego.
Skarga nie jest jednak oczywiście uzasadniona. Stan faktyczny dotyczący nieruchomości był złożony, a przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia rozumowanie Sądu jest spójne i logiczne. Można z nim oczywiście polemizować, natomiast lektura tego uzasadnienia nie dowodzi, aby w sposób oczywiście nieprawidłowy wyłożono lub zastosowano prawo. Natomiast sformułowane w skardze kasacyjnej istotne zagadnienie prawne dotyczy tego, czy posiadacz samoistny nieruchomości jest uprawniony do doliczenia do okresu własnego posiadania czasu posiadania samoistnego tej nieruchomości przez Skarb Państwa w okresie, w jakim nieruchomość ta była oddana w użytkowanie wieczyste.
Do wyjaśnienia tego zagadnienia niezbędne jest wskazanie kontekstu, silnie związanego ze stanem faktycznym tej konkretnej sprawy. Chodziło o przypadek, gdy Skarb Państwa błędnie uznając się za właściciela nieruchomości już skomunalizowanej, zawarł umowę o oddanie jej w użytkowanie wieczyste. Ponieważ w przypadku użytkowania wieczystego rzeczywiście posiadaczem samoistnym jest właściciel, a posiadaczem zależnym użytkownik wieczysty, potencjalnie mogłoby powstać tego rodzaju pytanie. Jednakże na tle tej sprawy nie wymaga ono rozstrzygania, aby bowiem w ogóle istotna była kwestia doliczania czasu posiadania przez poprzednika prawnego, musi dojść do przeniesienia posiadania.
W tej sprawie nie miało to miejsca - wnioskodawczyni weszła w posiadanie od Przedsiębiorstwa […] w C. , będącego użytkownikiem wieczystym, a więc nie od Skarbu Państwa. W tym kontekście trzeba zatem stwierdzić, że rozstrzygnięcie wskazanego zagadnienia prawnego nie ma znaczenia dla rozpoznania tej sprawy.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. aj