Supreme Court dismisses cassation appeal on co-ownership termination, citing lack of legal issue and obvious merit. The court rejects the minor's claim regarding cost exemption. The decision establishes that co-ownership termination requires strict statutory conditions. The court finds no legal error in the lower court's ruling. The appeal is inadmissible due to lack of substantive legal questions. The minor's cost exemption request is also rejected. The case concludes with the dismissal of the cassation appeal. The court emphasizes the mandatory nature of co-ownership division rules. The decision clarifies the scope of cost exemption discretion. The appeal fails to meet the threshold for Supreme Court review.

Sygn. akt V CSK 162/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 października 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z wniosku H. J.‎przy uczestnictwie E. M., K. W.-B., G. W., małoletniego J. M. reprezentowanego przez kuratora kolizyjnego J. K.‎o zniesienie współwłasności,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 października 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania małoletniego J. M. reprezentowanego przez kuratora kolizyjnego J. K.od postanowienia Sądu Okręgowego w B.‎z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i przyznaje adwokat A.

E. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w B. kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł, powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu uczestnikowi J. M. w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIEZgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Skarżący oparł swój wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania na pierwszej i ostatniej z wymienionych przesłanek.Przez istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., należy rozumieć problem o charakterze prawnym, powstały na tle konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że jego rozwiązanie stwarza realne i poważne trudności.

Problem ten musi mieć zarazem charakter uniwersalny, przez co należy rozumieć, że jego rozwiązanie powinno służyć rozstrzyganiu innych podobnych spraw. Jednocześnie, chodzi o problem, którego wyjaśnienie byłoby konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostający w związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.), i także w związku z podstawą prawną stanowiącą podstawę wydania zaskarżonego wyroku; zatem, aby istotne zagadnienie prawne mogłoby stanowić przyczynę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zgodnie z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., powinno występować w rozpoznawanej sprawie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2013 r., IV CSK 53/13 oraz z dnia 3 lutego 2012 r.

II UK 271/11, nie publ.).Zagadnienie prawne sformułowane przez skarżącego dotyczy przesłanek, jakie winien brać pod uwagę sąd meriti dokonujący zniesienia współwłasności i orzekający o przyznaniu wydzielonych części poszczególnym współwłaścicielom na wyłączną własność. Zgodnie z ustalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, jeżeli tylko rzecz nadaje się do podziału z zachowaniem wymagań art. 211 k.c., a współwłaściciele nie wyrażają w toku postępowania uzgodnionego wniosku o przyznanie rzeczy na wyłączną własność jednemu z nich, sąd musi dokonać podziału rzeczy, nie może zaś uwzględnić wniosku jednego ze współwłaścicieli o przyznanie jemu rzeczy wspólnej (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2014 r., IV CSK 431/13, nie publ.).

Wobec kategorycznie ujętego obowiązku sądu, zgodnie z powyższą wykładnią, zbędnym staje się wyjaśnianie przesłanek odnośnie do wskazanego sposobu zniesienia współwłasności.O spełnieniu przesłanki oczywistej zasadności skargi można mówić jedynie wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie sądu drugiej instancji w sposób ewidentny narusza konkretne przepisy prawa. Oczywiste naruszenie powinno być rozumiane jako widoczna natychmiast, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z brzmieniem przepisów albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2012 r., III SK 11/12, nie publ.).Zdaniem skarżącego, w oczywista zasadność skargi kasacyjnej przejawia się w braku zwolnienia małoletniego uczestnika postępowania z ponoszenia kosztów procesu na podstawie art. 102 k.p.c. W związku z tym należy wskazać, że art. 102 k.p.c. ma charakter regulacji wyjątkowej, niepodlegającej wykładni rozszerzającej.

Uregulowane w nim zwolnienie z ponoszenia kosztów procesu ma charakter dyskrecjonalny, a ewentualna kontrola rozstrzygnięcia w tym zakresie może jedynie dotyczyć tego, czy decyzja podjęta przez sąd nie jest sprzeczna z podstawowymi zasadami logiki i doświadczenia życiowego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 2013 r., III CZ 75/12, nie publ.). Sąd Najwyższy nie dopatrzył się takich naruszeń w niniejszej sprawie.Z tych względów Sąd Najwyższy uznał, że wskazane przez skarżącego przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zostały spełnione i orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). [aw]