Legislator Case Law & Legislation
V CSK 153/16 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to meet admissibility requirements under Civil Procedure Code.

Case Number V CSK 153/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by Ł. C. against the Second Instance Court's decision to reject the establishment of a servitude. The applicant argued that the lower court violated substantive law but failed to provide specific legal reasoning or demonstrate that the appeal was obviously well-founded. The court ruled that the applicant's arguments were too general and did not meet the strict admissibility criteria for cassation proceedings under the Civil Procedure Code.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.; The Supreme Court may not admit a cassation appeal unless the applicant demonstrates that the appeal meets specific admissibility requirements, such as raising a significant legal issue, interpreting ambiguous provisions, or showing the appeal is obviously well-founded, rather than merely stating a general violation of law.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility Civil Procedure Code obviously well-founded appeal legal interpretation requirements servitude establishment Supreme Court jurisdiction procedural dismissal

Cited Legislation

AI generated
art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.
W skardze kasacyjnej wnioskodawcy wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparty został na przesłankach z art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c.
W skardze kasacyjnej wnioskodawcy wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparty został na przesłankach z art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.
art. 520 § 3 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c., a w zakresie kosztów postępowania na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. w zw.
art. 391 § 1 k.p.c.
art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
W skardze kasacyjnej wnioskodawcy wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparty został na przesłankach z art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
W skardze kasacyjnej wnioskodawcy wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparty został na przesłankach z art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c.
art. 520 § 3 k.p.c
3989 § 2 k.p.c., a w zakresie kosztów postępowania na podstawie art. 520 § 3 k.p.c.
art. 39821 k.p.c
391 § 1 i art. 39821 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.

Cited Case Law

AI generated
postanowienia SN z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02
postanowienia SN z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz.
postanowienia SN z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07
III CSK 216/07
Cassation appeal dismissed for lack of obvious merit under Polish Civil Procedure Code Article 3989.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V CSK 153/16 POSTANOWIENIE Dnia 12 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Iwona Koper w sprawie z wniosku Ł. C. ‎przy uczestnictwie T. S. A. w K. ‎o ustanowienie służebności przesyłu,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 października 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w O. ‎z dnia 30 października 2015 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestnika kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 3 marca 2015 r. Sąd Rejonowy w K. oddalił wniosek Ł. C. o ustanowienie na rzecz uczestnika postępowania T. S.A. w K. służebności przesyłu na nieruchomości wnioskodawcy obejmującej działki bliżej opisane w postanowieniu. Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w O. oddalił apelację wnioskodawcy od tego postanowienia. W skardze kasacyjnej wnioskodawcy wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparty został na przesłankach z art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Rozpoznając nadzwyczajny środek zaskarżenia jakim jest skarga kasacyjna Sąd Najwyższy działa w interesie publicznym, dokonując wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, bądź usuwając z obrotu prawnego orzeczenia wydane w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwe.

Dlatego uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powinien przedstawić argumentacją jurydyczną pozwalająca przyjąć, że w sprawie rzeczywiście występuje przywołana w nim przesłanka. Wymagania tego nie spełnia sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) jedynie w sposób ogólny, a zwłaszcza przez ograniczenie się do samego postawienia pytania, bez wyjaśnienia – jak czyni to skarżący - na czym polega istota powstających na jego tle wątpliwości i przytoczenia uzasadniającej je argumentacji prawnejNie może też odnieść skutku wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na potrzebę wykładni przepisów prawa, pozbawiony uzasadnienia, a w jego miejsce odsyłający do uzasadnienia podstaw skargi, które stanowią odrębny element skargi kasacyjnej i na tym etapie postępowania nie podlegają ocenie Sądu Najwyższego.Skarżący nie wykazał także, że skarga jest oczywiście uzasadniona.

O wystąpieniu tej przesłanki można mówić jedynie wówczas, gdy zasadność skargi na tle jej podstaw jest na tyle widoczna i niewątpliwa, że może być stwierdzona bez konieczności przeprowadzenia głębszej analizy sprawy oraz podstaw skargi (por. postanowienia SN z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49 oraz z dnia SN z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07, niepubl.). W tym kierunku powinny zmierzać argumenty mające stanowić uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na jej oczywistą zasadność, których jednakże w skardze nie przedstawiono.

Wnioskodawca, powołując się na tę przesłankę, ograniczył się bowiem do stwierdzenia o rażącym naruszeniu przez Sąd drugiej instancji przepisów wskazanych w podstawie naruszenia prawa materialnego.W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy, w granicach zaskarżenia bierze pod uwagę z urzędu.Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., a w zakresie kosztów postępowania na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., orzeczono jak w sentencji. db