Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue and proper separation of admissibility grounds.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by B.B. against the lower court's rejection of her easement claim. The appellant argued that filling road lanes with gravel constituted a permanent device sufficient to establish a necessary easement under the Civil Code. The Court rejected this, noting the lack of a significant legal issue requiring interpretation and the failure to separate admissibility arguments from substantive grounds.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: The Supreme Court may admit a cassation appeal only if a significant legal issue exists or there are serious doubts in legal interpretation, requiring precise formulation of arguments demonstrating divergent judicial assessments.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 149/18 POSTANOWIENIE Dnia 18 września 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Teresa Bielska-Sobkowicz w sprawie z wniosku A. B., B. B. i B. B.przy uczestnictwie Z. K. i in., Powiatowego Zarządu Dróg w C. i E. T.o zasiedzenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 września 2018 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni B. B.od postanowienia Sądu Okręgowego w C.z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt VI Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza na rzecz adw. M.D. od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w C.) kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Wnioskodawczyni B. B. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w C. z dnia 17 października 2017 r. (sygn. akt VI Ca (…)) oddalającego jej apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w M., którym oddalono wniosek o zasiedzenie służebności drogi koniecznej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania.
Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie.Skarżąca, wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, powołała się na potrzebę dokonania wykładni art. 292 k.c., w zakresie, czy widocznym i trwałym urządzeniem szlaku drożnego może być zasypywanie kolein kamieniem, żwirem, tłuczniem i czy jest to wystarczające do zasiedzenia służebności drogi.W związku z tak sformułowaną przyczyną kasacyjną należy zwrócić uwagę, że powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a więc zagadnienia, które wiąże się z określonym przepisem prawnym i którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw, wymaga jego precyzyjnego sformułowania i wskazania argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen (zob. m.in.: postanowienie SN z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11).
Chodzi przy tym o zagadnienie nowe, którego wyjaśnienie przyczyni się do rozwoju jurysprudencji. Takich argumentów w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie nie wskazano. Argumenty przedstawione w skardze sprowadzają się do wykazania rażącego naruszenia art. 292 k.c. i nie wskazują na jakiekolwiek rozbieżności w judykaturze ani doktrynie, przeciwnie, przytoczone orzeczenia Sądu Najwyższego wskazują na jednolitą wykładnię tego przepisu.Niezależnie od tego trzeba podkreślić, że wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania wraz z uzasadnieniem jest odrębną konstrukcyjnie i funkcjonalnie częścią skargi kasacyjnej i nie jest rzeczą Sądu Najwyższego poszukiwanie w innych częściach skargi argumentów na uzasadnienie podniesionych w nim twierdzeń.
Wielokrotnie kwestię tę Sąd Najwyższy wyjaśniał. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie podlegają bowiem analizie na etapie przedsądu, natomiast przytoczone podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego rozpoznawania; oba te elementy muszą być przez skarżącego wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione, a dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c. nie wystarczy odwołanie się do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, ponieważ mimo że argumenty mogą być podobne, to Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, nie analizuje zaś podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia.
Liczne orzeczenia, w których tę kwestię omawiano, są publikowane, cytowane w komentarzach prawniczych i nie ma potrzeby kolejnego ich przytaczania.Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.aj