Cassation appeal dismissed for failure to meet statutory requirements under Art. 3989 of the Civil Procedure Code.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal because the appellant failed to properly substantiate the statutory grounds required for its admissibility. The appellant incorrectly conflated the requirement for legal interpretation with the claim of an obvious legal violation, arguing that Article 299 of the Insolvency Law needed clarification. The court ruled that since the appellant did not demonstrate serious doubts or inconsistent case law necessitating interpretation, nor prove an obvious violation, the appeal could not be accepted for review.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if the appellant clearly distinguishes between the need for legal interpretation and the existence of an obvious legal violation, providing separate, deep legal argumentation for each ground.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 14/14 POSTANOWIENIE Dnia 15 lipca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa E. S.A. w C.przeciwko J. F. i W. J.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 lipca 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanego J. F.od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 12 lipca 2013 r., sygn. akt V ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od pozwanego J. F. na rzecz powoda kwotę 1800,- ( jeden tysiąc osiemset ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 k.p.c. wskazując na cechy konstrukcyjne skargi i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia (art. 3984 § 2 k.p.c.).Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym.
W wypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania. Powołanie we wniosku przesłanki określonej w punkcie drugim wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (zob. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, niepubl.).
Dla skutecznego natomiast powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001, II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002, III CKN 570/01 OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.).Oczywistą zasadność skargi skarżący wywiódł z konieczności dokonania wykładni przepisu art. 299 k.s.h. popadając w sprzeczność logiczną w łącznym wskazaniu na przesłanki określone w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c., jeżeli bowiem dla rozstrzygnięcia sprawy niezbędna jest wykładnia przepisów prawa, to nie może zachodzić naruszenie przepisów prawa materialnego lub procesowego mające charakter oczywisty i widoczny prima facie.
Odnośnie przesłanki potrzeby wykładni skarżący nie wykazuje, że art. 299 k.s.h. we wskazanym zakresie, w tym powiązaniu z art. 5 k.c. oraz art. 5 § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dn. 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe budzą poważne wątpliwości, nie doczekały się wykładni, bądź niejednolita ich wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie, a przedstawia własne poglądy odnosząc je do własnej oceny stanu faktycznego sprawy. Przytoczone poglądy doktryny i stanowiska orzecznictwa dotyczą kwestii prawnych jednolicie w nich zaprezentowanych.
Powyższe dotyczy również uzasadnienia przedstawionych dwóch zagadnień prawnych, wynika bowiem z niego, że skarżący zmierza do uzyskania odpowiedzi odnośnie do kwalifikacji prawnej pewnych szczegółowych elementów podstawy faktycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 6 pkt 6 i § 12 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.
U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.). [aw]