Supreme Court dismissed cassation appeal for failure to cite specific material law provisions and explain factual impact.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against a lower court's decision to reject her claim for payment. The appellant argued violations of procedural rules regarding evidence evaluation but failed to identify specific material law provisions or explain how their breach affected the case outcome. The court ruled that without citing exact articles and detailing the nature of the alleged violation, the appeal was procedurally inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it relies solely on general procedural grounds without citing specific material law provisions and explaining the nature of the alleged violation and its impact on the judgment.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 122/08
POSTANOWIENIE
Dnia 24 lipca 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Tadeusz Ereciński
w sprawie z powództwa A. S.
przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie X. w K.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 lipca 2008 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 15
listopada 2007 r., sygn. akt V ACa (…),
odrzuca skargę kasacyjną oraz zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej
kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł z tytułu kosztów postępowania
kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 listopada 2007 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację powódki
od wyroku Sądu Okręgowego w G.
W skardze kasacyjnej powódka zarzuciła naruszenie art. 233 k.p.c. i wnosiła o
uchylenie zaskarżonego wyroku "do ponownego rozpoznania".
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty
dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (por. postanowienie Sądu Najwyższego
z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76). Tymczasem
skarżąca jako podstawę skargi wskazała art. 233 k.p.c., który dotyczy oceny przez sąd
wiarygodności i mocy dowodów. Zarzucając natomiast naruszenie prawa materialnego
nie wskazała, naruszenie których przepisów zarzuca. Zgodnie z utrwalonym
orzecznictwem Sądu Najwyższego dla zachowania formy skargi kasacyjnej nie jest
wystarczające ograniczenie się do powołania przepisu art. art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c., ale
konieczne jest także uzasadnienie podnoszonej podstawy kasacyjnej przez wskazanie,
które przepisy – oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy – zostały
naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik
sprawy. W przeciwnym razie ocena zasadności kasacji nie jest w ogóle możliwa, samo
zaś pismo pozostaje tylko namiastką środka odwoławczego (zob. np. postanowienia
Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1997 r., III CKN 13/97, OSNC 1997, nr 8, poz. 114,
z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 96, z dnia 26 marca
1997 r., II CKN 63/97, OSNC 1997, nr 9, poz. 129, z dnia 10 stycznia 1997 r., II CKN
21/96, OSNC 1997, nr 5, poz. 61).
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu (art. 3986 § 3 k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 98 § 1 w zw. z art.
391 § 1 i art. 39319 k.p.c.