Cassation appeal dismissed for lack of separate legal justification for admissibility under Polish Civil Procedure Code.

Sygn. akt V CSK 103/08

POSTANOWIENIE

Dnia 27 czerwca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z powództwa A. G.

przeciwko Z. C., I. C. i B. W.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 czerwca 2008 r., na skutek skargi

kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 14 września 2007 r., sygn. akt

I ACa (…),

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Zaskarżony skargą kasacyjną wyrok wydany został w dniu 14 września 2007 r., a

zatem wniesiona od niego skarga kasacyjna spełniać powinna wszelkie wymogi

formalne, wynikające z treści przepisów art. 3984 § 1 i § 2 k.p.c.

W paragrafie pierwszym art. 3984 k.p.c. ustawodawca skatalogował odrębnie w

czterech punktach konstrukcyjne elementy każdej skargi kasacyjnej, a więc cechy

istotne (kreatywne) tego tylko szczególnego środka odwoławczego, podkreślając

zarazem w ten sposób rangę tychże elementów. Natomiast w zdaniu pierwszym § 2 art.

3984 k.p.c. wskazano na pozostałe wymagania tej skargi , które stawiane są każdemu

pismu procesowemu (art. 126 k.p.c. - 128 k.p.c. z rygorem przewidzianym w art. 130

k.p.c.

Obowiązek przedstawienia przez skarżącego m.in. uzasadnienia wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania 5 a wynikający z art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.,

wiąże się z instytucją tzw. „przedsądu”, polegającego m.in. na możliwości Sądu

Najwyższego odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 2 k.p.c.).

Ten możliwy sposób zakończenia postępowania kasacyjnego, a kolidujący niewątpliwie

z intencją strony wnoszącej skargę kasacyjną dowodzi zrównania rangą obowiązku

przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 398 § 1 pkt 2 k.p.c.) z

obowiązkiem odrębnego przedstawienia oraz uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.). Odrębne wyartykułowanie przez

ustawodawcę obu kategorii obowiązków dowodzi tego, że nie są one tożsame. W

konsekwencji za spełnienie wymogu z art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.. nie można uznać

jedynie

przytoczenia

przez

skarżącego

uzasadnienia

podstaw

kasacyjnych

i

sformułowanych w ich ramach zarzutów, z pominięciem wyraźnego, odrębnego i

samodzielnego uzasadnienia co najmniej jednej spośród okoliczności wymienionych w

art. 3989 § 1 k.p.c. dokonanego przy pomocy argumentów jurydycznych (por.

postanowienie SN z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001 r., z. 10, poz.

156; postanowienie SN z dnia 5 czerwca 2001 r., IV CZ 45/01, OSNC 2001 r., z. 10,

poz. 157). W odniesieniu do skargi kasacyjnej zachowuje aktualność utrwalone

orzecznictwo Sądu Najwyższego, zgodnie z którym wymagania z art. 3984 § 1 k.p.c.

mają samodzielny byt i nie mogą być traktowane zamiennie (postanowienie SN z dnia

29 czerwca 2005 r. V CSK 5/05, niepubl.; postanowienie SN z dnia 14 lipca 2005 r.

III CZ 61/05 niepubl.; postanowienie SN z dnia 21 lipca 2005 r., V CSK 18/05, niepubl.)

Spełniając formalny wymóg skargi kasacyjnej .określony w art. 398 4 § 1 pkt 3

k.p.c., skarżący powinien zawrzeć w niej wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania

i wniosek ten uzasadnić wskazując na występowanie w sprawie przynajmniej jednej z

okoliczności stanowiących przesłanki tzw. przedsądu, określone w art. 398 9 § 1 kpc. i

przedstawić odpowiednie argumenty prawne, uzasadniające występowanie ściśle

określonej w ustawie przesłanki. Potrzeba przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

powinna być zatem odrębnie uzasadniona przez skarżącego przy pomocy argumentów

jurydycznych uzasadniających wystąpienie którejkolwiek z przesłanek precyzyjnie

określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia 21 lipca 2005 r. sygn.

akt

V

CSK

18/05).

Spełnienie

tego

wymogu

nie

jest

tożsame

z

samym

wyartykułowaniem (sformułowaniem) zagadnień prawnych, bez ich uzasadnienia.

Ponieważ skarga

kasacyjna

powoda

pozbawiona

jest

właściwie

rozumianego

uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania przeto podlega ona

odrzuceniu (por. postanowienie SN z dnia 22 września 2005 r. sygn. akt II CSK 7/05).

Uwzględniając więc odrębność obu przedmiotów regulacji w pkt 2 i 3 art. 398 § 1

k.p.c. stwierdzić należy, że choć argumentacja strony skarżącej może się niekiedy w

obu tych kwestiach nawet częściowo pokrywać, to jednak orzeczenie w przedmiocie

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zapada tylko po uprzednim dokonaniu oceny

przyczyn kwalifikowanych przez ustawodawcę, a określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.,

gdyż tylko one, wraz z ich odrębnym uzasadnieniem, mogą być przedmiotem tzw.

„przedsądu" i decydują o jego wyniku.

Skoro więc skarga kasacyjna powoda pozbawiona jest uzasadnienia wniosku

o przyjęcie jej do rozpoznania, a więc tego niezbędnego elementu konstrukcyjnego,

współkreującego istotę tego środka zaskarżenia, to Sąd Najwyższy orzekł jak w

sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3986 § 2

k.p.c. i art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.