Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error causing obviously wrong verdict.

Sygn. akt V CSK 101/16 POSTANOWIENIE Dnia 11 sierpnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Górski w sprawie z powództwa K. B. , R. K. , P. B. i I. B.‎przeciwko J. B. ‎o nakazanie złożenia oświadczenia woli,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 sierpnia 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódki K. B. od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 6 października 2015 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; odstępuje od obciążania powódki K. B. kosztami zastępstwa prawnego na rzecz pozwanego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.

Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanej, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione. Pełnomocnik powódki K. B. w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 6 października 2015 r. wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.W uzasadnieniu wskazał, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdyż Sąd Apelacyjny naruszył art. 898 § 1 k.c. przyjmując, że „zachowanie pozwanego o znamionach ciężkiego zniesławienia powodów nie jest rażąco niewdzięczne, nie narusza ich godności i nie jest podstawą do skutecznego odwołania darowizny”.

Ponadto w ocenie skarżącego Sąd Apelacyjny naruszył art. 58 § 1 k.c. poprzez jego niezastosowanie oraz pominął dowody i okoliczności faktyczne, a także nie rozpoznał zarzutów apelacyjnych, „a wręcz je powielił”.W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że uzasadnienie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jako przesłanki jej przyjęcia do rozpoznania wymaga powołania się na kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego i przeprowadzania wywodu zmierzającego do wykazania tych wadliwości.

Oczywistość naruszenia ma miejsce wówczas, gdy jest ono widoczne prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby badania szczegółów czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje przy tym samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia.

Mimo bowiem nawet oczywistego naruszenia prawa, wyrok może być prawidłowy (postanowienie SN z dnia 7 grudnia 2011 r., V CSK 113/11, nie publ.). Skarżąca nie wykazała, że Sąd drugiej instancji dopuścił się oczywistego naruszenia prawa w powyższym rozumieniu oraz że zaskarżony wyrok jest oczywiście wadliwy.Prezentowane przez skarżącą stanowisko wynika z odmiennego naświetlenia materiału dowodowego, co jednak z uwagi na treść art. 3983 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39813 § 2 k.p.c. nie może odnieść skutku.Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).Ze względu na trudną sytuację majątkową skarżącej, odstąpiono od obciążenia jej kosztami zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym (art. 102 k.p.c.). jw