Polish Supreme Court dismisses cassation appeal as no legal interpretation issues or precedent conflicts exist regarding contract conditions.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland rejected the cassation appeal filed by a bank against a debtor, ruling that the appeal was inadmissible. The court found that the appellant failed to demonstrate that Article 89 of the Civil Code required new interpretation or that existing case law presented significant inconsistencies. Consequently, the court determined the lower courts correctly applied established principles regarding conditional contractual clauses.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 89 k.c.; The Supreme Court rejects a cassation appeal if the appellant fails to prove that a legal provision requires new interpretation or that existing case law creates significant inconsistencies.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 100/18 POSTANOWIENIE Dnia 13 lipca 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z powództwa […] Bank S.A. w W. poprzednio […] Bank S.A.przeciwko R.M.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 lipca 2018 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.z dnia 14 września 2017 r., sygn. akt I ACa […]/17, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o drugą spośród wymienionych przesłanek. Uzasadnienie potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się jeszcze wykładni bądź jego niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II PK 274/11, nie publ.).
Skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia odrębnej i pogłębionej argumentacji prawnej zawierającej szczegółowe omówienie wątpliwości interpretacyjnych, a w przypadku istnienia rozbieżności w judykaturze, przytoczenia odpowiednich orzeczeń (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09, nie publ.; z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, nie publ.; z dnia 31 stycznia 2008 r., II UK 246/07, nie publ.; z dnia 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP 2009, nr 3-4, poz. 43; z dnia 19 października 2006 r., IV CSK 246/06; z dnia 30 maja 2005 r., I PK 23/05, nie publ.).Skarżący wskazał, że w sprawie niniejszej zachodzi potrzeba wykładni art. 89 k.c. w zakresie możliwości uznania za warunek w rozumieniu tego przepisu zastrzeżenia uzależniającego powstanie albo ustanie skutków określonej czynności prawnej od spełnienia albo braku spełnienia świadczenia wynikającego z danego stosunku obligacyjnego.Analiza wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, jego uzasadnienia, a także uzasadnień orzeczeń sądów obu instancji, nie daje podstaw do uznania, że rzeczywiście zachodzi wskazana przez skarżącego przesłanka potrzeby wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.
Ubocznie należy wskazać, że dopuszczalne jest - co do zasady - dokonanie czynności prawnej zawierającej zastrzeżenie, że jej skutek zależy od skorzystania z uprawnienia lub woli wykonującego zobowiązanie, a zdarzenie zależne od zachowania strony może polegać na spełnieniu lub niespełnieniu świadczenia. Zastrzeżenie to podlega ocenie na podstawie art. 3531 k.c., z uwzględnieniem normatywnej konstrukcji warunku określonej w art. 89 k.c. (zob. postanowieni Sądu Najwyższego: z dnia 26 września 2007 r., IV CSK 118/07, OSP 2008, nr 12, poz. 125 i z dnia 22 marca 2013 r., III CZP 85/12, OSNC 2013, nr 11, poz. 132; oraz wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 31 marca 2005 r., V CK 490/04, nie publ.; z dnia 9 października 2003 r., V CK 285/02, nie publ., z dnia 17 marca 2011 r., IV CSK 358/10, OSNC 2011, nr 12, poz. 136; z dnia 25 maja 2016 r., V CSK 579/15, OSNC-ZD 2017, nr 4, poz. 61).
Nie można zatem uznać, że przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania została w sposób właściwy wykazana.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). jw ał