Supreme Court denies designation of competent court for divorce when plaintiff claims temporary foreign residence.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to designate a competent court for a divorce case because the plaintiff's claim of temporary residence in the Netherlands was insufficient to establish a lack of jurisdiction in Poland. The lower court noted that both parties held Polish citizenship but resided in the Netherlands, while the plaintiff alleged their stay was merely temporary. The Supreme Court ruled that without concrete evidence proving neither party has a habitual residence in Poland, the court must first verify the character of their foreign stay before applying the general designation rules.
Legislator headnote
AI generatedArt. 41 k.p.c.; Art. 45 k.p.c.; Art. 25 k.c.: Where parties claim temporary residence abroad, the court must first ascertain whether a habitual residence in Poland still exists before designating a competent court under Art. 45 k.p.c.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt V CO 51/20 POSTANOWIENIE Dnia 18 czerwca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie z powództwa K. S.przeciwko M. S.o rozwód,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 czerwca 2020 r.,wniosku Sądu Okręgowego w O. o oznaczenie sądu właściwego do rozpoznania sprawy o sygn. akt I C (…), odmawia oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania sprawy.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w O. przedstawił Sądowi Najwyższemu akta sprawy z powództwa K. S. o rozwód wskazując, że zachodzą podstawy do wyznaczania sądu właściwego na podstawie art. 45 k.p.c. Podniósł, że z treści pozwu wynika, iż obie strony posiadają obywatelstwo polskie, jednakże żadna ze stron nie ma miejsca zamieszkania ani pobytu w obszarze właściwości miejscowej Sądu Okręgowego w O., a strony zamieszkują i przebywają stale na terytorium Holandii.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Z art. 45 k.p.c. wynika, że Sąd Najwyższy dokonuje oznaczenia sądu, przed którym należy wytoczyć powództwo, jeżeli nie można na podstawie okoliczności sprawy ustalić właściwości miejscowej.Zgodnie z art. 41 k.p.c., powództwo ze stosunku małżeństwa wytacza się wyłącznie przed sądem, w którego okręgu małżonkowie mieli ostatnie wspólne miejsce zamieszkania, jeżeli choć jedno z nich w tym okręgu ma jeszcze miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu.
Przy czym z braku takiej podstawy wyłącznie właściwy jest sąd zamieszkania strony pozwanej, a jeżeli i takiej podstawy nie ma - sąd miejsca zamieszkania powoda. W konsekwencji dopiero w razie stwierdzenia, że żadna ze stron nie przebywa z zamiarem stałego pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (art. 25 k.c.) lub poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej ma miejsce zwykłego pobytu uzasadnione będzie oznaczenie przez Sąd Najwyższy, w trybie określonym przez art. 45 k.p.c., sądu, przed którym należy wytoczyć powództwo. W treści pozwu wskazano, że ostatnim wspólnym miejscem zamieszkania małżonków na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej jest miejscowość D. (s. 2 pozwu), zaś ich pobyt na terytorium Holandii ma wyłącznie charakter czasowy (s. 3 pozwu).
Powódka wskazała również swój adres w Polsce.Wobec twierdzeń przedstawionych przez powódkę w pozwie nie można przyjąć, aby wystąpienie do Sądu Najwyższego z wnioskiem na podstawie art. 45 k.p.c. uzasadniała okoliczność, że obie strony zamieszkują i przebywają stale na terytorium Holandii, a w konsekwencji, iż nie można ustalić właściwości miejscowej sądu na podstawie art. 41 k.p.c. Wymaga bowiem bliższego wyjaśnienia kwestia charakteru pobytu obu stron za granicą, a w konsekwencji przesądzenia, czy ani powódka, ani pozwany nie mają nadal miejsca zamieszkania w Polsce.
Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. jw