Supreme Court allows retrial for tenants against municipality due to Constitutional Court invalidating eviction compensation law.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court granted the request for retrial based on a Constitutional Court ruling that declared the eviction compensation provision unconstitutional. Tenants argued that the statutory compensation formula was insufficient compared to market rates, while the municipality contended the law specifically limited damages to the difference between market rent and social housing costs. The court upheld the retrial because the Constitutional Court's finding of unconstitutionality created a new legal basis for the claim that was not available at the time of the original judgment.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4011 k.p.c.; Art. 412 § 4 k.p.c.: A final judgment based on a statutory provision declared unconstitutional by the Constitutional Court may be reopened for retrial, allowing the court to apply the new legal interpretation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CO 17/06
POSTANOWIENIE
Dnia 19 grudnia 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Tadeusz Żyznowski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Maria Grzelka
SSN Grzegorz Misiurek
Protokolant Piotr Malczewski
po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 19 grudnia 2006 r.
skargi J.J., W.T. i R.K.
o wznowienie postępowania
w sprawie z powództwa J.J., W.T. i R.K.
przeciwko Gminie R.
o zapłatę,
zakończonego wyrokiem Sądu Najwyższego
z dnia 19 stycznia 2005 r., sygn. akt [...],
wznawia
postępowanie
zakończone
wyrokiem
Sądu
Najwyższego z dnia 19 stycznia 2005 r., uchyla ten wyrok oraz
wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 25 lutego 2004 r. i
rozpoznanie sprawy przekazuje temu Sądowi Okręgowemu.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2005 r. Sąd Najwyższy oddalił kasację
powodów [...] od wyroku Sądu Okręgowego, aprobującego rozstrzygnięcie
oddalające żądanie powodów – współwłaścicieli zabudowanej nieruchomości
skierowane przeciwko pozwanej Gminie R. o zapłatę 14.207,97 zł. Według
poczynionych ustaleń, które nie były kwestionowane w toku postępowania pozwana
Gmina
nie
zapewniła
lokali
socjalnych
byłym
lokatorem
zamieszkującym
w zabudowanej nieruchomości powodów. Byli lokatorzy zostali – prawomocnymi
wyrokami – eksmitowani, z zapewnieniem im prawa do lokali socjalnych, oraz
wstrzymaniem wykonania eksmisji do czasu zaoferowania lokali przez pozwaną
Gminę. Zamieszkując w tych samych lokalach nie płacą odszkodowania za
korzystanie z nich a także nie uiszczają opłat za dostawy tzw. mediów tj. opłaty za
energię elektryczną, wodę ciepłą i zimną oraz centralne ogrzewanie.
Powyższe ustalenia stanowiły podstawę do wyrażenia przez Sądy niższych
instancji zapatrywania stwierdzającego, że roszczenie powodów o odszkodowanie
z art. 18 ust. 4 ustawy, z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów,
mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 71, poz.
733 ze zm.) za niedostarczenie lokali socjalnych uprawnionym do tego osobom
eksmitowanym jest niezasadne. Zdaniem Sądów obu instancji odszkodowanie
przewidziane w powołanym art. 18 ust. 4 uopl ustawodawca ograniczył do różnicy
pomiędzy tzw. czynszem wolnorynkowym a tym, który zobowiązani są płacić byli
lokatorzy uprawnieni do lokalu socjalnego. Skoro w rozpoznawanej sprawie różnica
taka nie występuje brak jest podstaw do uwzględnienia powództwa. Powyższe
zapatrywanie podzielił – w powołanym na wstępie wyroku – Sąd Najwyższy, który
z powołaniem się na uchwałę z dnia 16 kwietnia 2003 r., III CZP 22/03 (OSNC
2004, nr 2, poz. 19) wskazał, że omawiany przepis art. 18 ust. 4 reguluje w sposób
szczególny odszkodowanie od gminy i stanowi lex specialis w stosunku do zasad
wynagradzania szkody określonych w art. 361 § 2 k.c., który nie ma zastosowania
w rozpoznanej sprawie.
Wyrokiem z dnia 23 maja 2006 r. SK 51/05 (Dz. U. Nr 94, poz. 657) Trybunał
Konstytucyjny orzekł, że art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie
praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz.
U. Nr 71, poz. 733 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2005 r.,
jest niezgodny z art. 2, art. 64 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 1 w związku z art. 31
ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Z powołaniem się na art. 4011 k.p.c. oraz przytoczony wyrok Trybunału
Konstytucyjnego powodowie [...] wnosili o wznowienie postępowania zakończonego
wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2005 r. oraz zmianę tego wyroku i
poprzedzających go orzeczenia Sądu Okręgowego w G. z dnia 25 lutego 2004 r., a
także orzeczenia Sądu Rejonowego w W. z dnia 23 września 2003 r.
i uwzględnienie powództwa w całości z zasądzeniem kosztów procesu.
Z powyższego wynika, że skarga o wznowienie postępowania została oparta
na ustawowej podstawie jaką w myśl art. 4011 k.p.c. stanowi przytoczony wyrok
Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 maja 2006 r. SK 51/05 stwierdzający, że art.
18 ust. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie prawa lokatorów,
mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 71, poz.
733 ze zm.) jest niezgodny z art. 2 art., 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz z art. 77
ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrok ten został
opublikowany w dniu 5 czerwca 2006 r. (Dz. U. Nr 94, poz. 657). Termin określony
w art. 407 § 2 zdanie pierwsze k.p.c. został dochowany. Z powyższych przyczyn
i na podstawie powołanych przepisów oraz art. 412 § 4 k.p.c. należało orzec jak
w sentencji postanowienia.