Supreme Court dismisses request for venue designation in divorce case due to clear jurisdictional rules.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the applicant's request for a venue designation in a divorce proceeding against the respondent. The applicant argued that the court could not determine jurisdiction based on the shared residence rule, as the couple's last common residence was in the Netherlands. The court held that since the respondent resides abroad, the applicant's current residence in Poland establishes the proper venue under the second paragraph of the relevant civil procedure code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 41 K.p.c.; Art. 45 K.p.c.: Where the last common residence of spouses is abroad and the respondent resides there, jurisdiction lies with the court of the applicant's current residence.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V CO 155/19 POSTANOWIENIE Dnia 2 lipca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Joanna Misztal-Konecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 2 lipca 2019 r.,sprawy z wniosku A. P.o oznaczenie sądu właściwego do rozpoznania sprawy, oddala wniosek.
UZASADNIENIE
A. P. wystąpiła do Sądu Najwyższego o oznaczenie sądu, przed który należy wytoczyć powództwo o rozwód przeciwko D. J. V. d. V..Zgodnie z art. 45 K.p.c. Sąd Najwyższy na posiedzeniu niejawnym oznaczy sąd, przed który należy wytoczyć powództwo, jeżeli w myśl przepisów Kodeksu postępowania cywilnego nie można na podstawie okoliczności sprawy ustalić właściwości miejscowej.Właściwość miejscową w sprawach o rozwód określa art. 41 K.p.c. Przepis ten stanowi, że powództwo ze stosunku małżeństwa wytacza się wyłącznie przed sąd, w którego okręgu małżonkowie mieli ostatnie miejsce zamieszkania, jeżeli choć jedno z nich w okręgu tym jeszcze ma miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu.
W przepisie tym chodzi o wspólne miejsce zamieszkania małżonków w Polsce, stąd w świetle okoliczności wskazanych we wniosku ustalenia właściwości sądu na tej podstawie dokonać nie można. Z braku tej podstawy zatem wyłącznie właściwy jest sąd miejsca zamieszkania strony pozwanej, a jeżeli i tej podstawy nie ma - sąd miejsca zamieszkania powoda. Z okoliczności sprawy wynika, że wspólne miejsce zamieszkania stron znajdowało się na terenie Holandii, gdzie mąż wnioskodawczyni nadal przebywa. Natomiast wnioskodawczyni obecnie zamieszkuje w D..
Skoro pozwany zamieszkuje w Holandii, podstawa z miejsca zamieszkania pozwanego nie może znaleźć zastosowania, co nakazuje odwołać się do ostatniej z podstaw – miejsca zamieszkania powódki. Z uwagi na to, że możliwe jest ustalenie właściwości miejscowej na podstawie art. 41 zd. 2 in fine K.p.c., wniosek złożony do Sądu Najwyższego o orzeczenie na podstawie art. 45 K.p.c. należało oddalić. a