Polish Supreme Court dismisses appeal for invalidating final payment order due to procedural default. Plaintiff lost right to appeal and failed to prove constitutional violation.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's complaint seeking to declare a final payment order unlawful. The appellant argued that the enforcement proceedings caused her measurable damage but failed to specify any violation of fundamental legal principles or constitutional freedoms. The court ruled that such an appeal is only permissible if the appellant missed all ordinary appeal rights through their own fault and cannot demonstrate a qualified legal inconsistency.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4241 § 1, 2 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.; Art. 4248 § 2 k.p.c.: An appeal to declare a final judgment unlawful is admissible only in exceptional cases where the appellant missed all ordinary remedies through their own fault and proves a violation of fundamental legal principles or constitutional freedoms.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V CNP 89/08
POSTANOWIENIE
Dnia 5 lutego 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Lech Walentynowicz
w sprawie ze skargi "A." Spółki z o.o.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
nakazu zapłaty Sądu Okręgowego Sądu Gospodarczego w O.
z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn. akt [...]
w sprawie z powództwa "D." Spółki z o.o.
przeciwko "A." Spółce z o.o.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 lutego 2009 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Strona pozwana A. Spółka z o.o. wniosła skargę o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty z dnia 19 czerwca 2007 r.
wydanego przez Sąd Okręgowy w O. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła
naruszenie art. 479 k.p.c., art. 491 § 2 k.p.c., art. 493 k.p.c., art. 133 § 3 k.p.c.
Zdaniem skarżącej doznała ona wymiernej szkody w postaci wszczęcia przeciwko
niej postępowania egzekucyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej
instancji, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub
uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie
było i nie jest możliwe. Wyjątek od wskazanej zasady przewidziano w art. 424 1 § 2
k.p.c. W sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługujących jej środków
prawnych, dopuszczalność skargi uzależniona jest od istnienia wyjątkowego
wypadku polegającego na występowaniu niezgodności z prawem o kwalifikowanym
charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego
lub konstytucyjnych wolności, albo praw człowieka i obywatela.
W przedmiotowej sprawie taki wyjątkowy wypadek nie występuje. Strona
skarżąca nie sprecyzowała w żaden sposób, które podstawowe zasady porządku
prawnego lub konstytucyjne wolności albo prawa człowieka i obywatela zostały jej
zdaniem naruszone. Okoliczności te winny być wykazane w skardze (art. 4245 § 1
pkt 5 k.p.c.), co stanowi jeden z jej elementów konstrukcyjnych.
Skarga od prawomocnego orzeczenia sądu pierwszej instancji jest
dopuszczalna w sytuacji bardzo wyjątkowej (zob. art. 424 1 § 2 k.p.c.). Strona
skarżąca miała możliwość skorzystania ze zwykłego środka zaskarżenia, ale –
z własnej winy - możliwość taką utracił.
W istocie strona skarżąca zastępuje skargą o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia środki odwoławcze przysługujące od nakazu
zapłaty na zasadach ogólnych, w sytuacji gdy w sposób zawiniony przez siebie ze
środków tych nie skorzystała.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu (art. 424 8 § 2
k.p.c.).