Supreme Court dismisses appeal against incidental ruling terminating security proceedings as not ending main case.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's complaint challenging a final ruling that terminated security proceedings. The appellant argued the ruling was appealable, but the court determined it was merely incidental to the main bankruptcy payment suit. Consequently, the court held the ruling did not end the main proceedings and was therefore not subject to the specific appeal mechanism.
Legislator headnote
AI generatedart. 4241 § 1 k.p.c.; art. 4248 § 1 k.p.c.: A ruling terminating security proceedings is not considered a ruling ending the main proceedings and is therefore inadmissible for appeal under the specified statutory provisions.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CNP 84/06
POSTANOWIENIE
Dnia 12 lipca 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Lech Walentynowicz
w sprawie ze skargi „P.”. S.A.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu Apelacyjnego
z dnia 3 lutego 2006 r., sygn. akt [...]
w sprawie z powództwa „P.” S.A.
przeciwko Syndykowi masy upadłości "D." Sp. z o.o w upadłości
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 lipca 2006 r.,
1.) odrzuca skargę;
2.) zasądza od skarżącego na rzecz Syndyka masy upadłości
"D." - spółki z o.o. w upadłości kwotę 5400 zł (pięć tysięcy
czterysta) tytułem kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 lutego 2006 r. Sąd Apelacyjny uchylił zaskarżone
postanowienie Sądu Okręgowego w C. z dnia 5 sierpnia 2005 r. i umorzył
postępowanie zabezpieczające wywołane wnioskiem powódki w sprawie o zapłatę.
Postanowienie Sądu Apelacyjnego zostało zakwestionowane przez P. S.A.
skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4241
i następne k.p.c.).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej
instancji kończącego postępowanie w sprawie, a w wyjątkowych wypadkach,
określonych w art. 4241 § 2 k.p.c., także od prawomocnego orzeczenia sądu
pierwszej instancji. W obu przypadkach przedmiotem zaskarżenia może być
prawomocne orzeczenie kończące postępowanie w sprawie.
Dlatego
też
zasadniczego
znaczenia
nabiera
objaśnienie
pojęcia
„postanowienie kończące postępowanie w sprawie”. Można przyjąć, iż chodzi tu
o takie postanowienie, które przez uprawomocnienie się trwale zamyka drogę do
rozstrzygnięcia sprawy co do istoty w danej instancji (por. np. uchwały składu
siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 1998 r., III CZP 44/98,
OSNC 1999, nr 5, poz. 87, z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNC 2001, nr 1,
poz. 1 i z dnia 6 października 2000 r., III CZP 31/00, OSNC 2001, nr 2, poz. 22).
Zaskarżone
postanowienie
nie
jest
zatem
orzeczeniem
kończącym
postępowanie w sprawie. Ma charakter incydentalny, wpadkowy, czyli pozostaje
w związku z postępowaniem zmierzającym do rozpoznania żądania, ale jego byt
jest samodzielny w tym znaczeniu, że zamyka określony uboczny wątek sprawy.
Dlatego postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 3 lutego 2006 r. jest
niezaskarżalne skargą z art. 4241 k.p.c. W konsekwencji skargę należało odrzucić
(art. 4248 § 1 k.p.c.).