Supreme Court dismisses appeal for invalidity of costs waiver order as procedurally inadmissible.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the plaintiff's appeal against a lower court's order waiving court costs. The plaintiff argued the order was legally flawed, but the court found it procedurally inadmissible because such orders do not conclude civil proceedings. Furthermore, the plaintiff lacked the required legal qualifications to file the appeal under the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 871 § 1, 2 k.p.c.: A ruling on exemption from court costs does not conclude proceedings and thus cannot be challenged under the provision for appeals against decisions inconsistent with the law; additionally, the appellant must possess specific legal qualifications to file such an appeal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CNP 75/05
POSTANOWIENIE
Dnia 18 stycznia 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Strus
w sprawie ze skargi Z. K.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu Okręgowego w B.
z dnia 3 sierpnia 2005 r., w sprawie z powództwa Z. K.
przeciwko Gminnemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej w J.
i Urzędowi Gminy w J.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 18 stycznia 2006 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w B. postanowieniem z 3 sierpnia 2005 r. oddalił zażalenie
powoda na postanowienie odmawiające zwolnienia od kosztów sądowych.
Powód wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem tego
postanowienia.
Sąd Najwyższy odrzucił tę skargę, uznając ją za niedopuszczalną
z następujących przyczyn:
1. W art. 4241 § 1 k.p.c. ograniczono zakres orzeczeń sądu drugiej instancji
podlegających zaskarżeniu z powodu niezgodności z prawem do kończących
postępowanie w sprawie.
Pojęcie to funkcjonujące w kodeksie postępowania cywilnego m.in. przy
kasacji (art. 392 k.p.c.) było przedmiotem licznych orzeczeń Sądu Najwyższego
(np. postanowienie z 3 kwietnia 1997 r., I CZ 27/97, OSNC 1997 r., nr 9, poz. 130),
w których wyjaśniono, że postanowienie w przedmiocie zwolnienia od kosztów
sądowych nie kończy postępowania w sprawie.
Ogólniejsze
rozważania
dotyczące
tej
problematyki
zawarte
są
w uzasadnieniu uchwały z 6 października 2000 r., III CZP 31/00 (OSNC 2001, nr
2, poz. 22) i przede wszystkim w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów
z 24 listopada 1998 r. III CZP 44/98 (OSNC 1999 nr 5, poz. 87) wyjaśniającym
doniosłość kryterium przedmiotowego, tj. rozstrzygnięcia istoty sprawy, jako całości
poddanej osądowi.
Identyczność sformułowania przyjętego w powołanym wyżej przepisie
określającym przedmiot skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia
ze sformułowaniami zawartymi w nieobowiązującym już art. 392 k.p.c. i art. 394 § 1
k.p.c. pozwala uznać aktualność wskazanych wyżej orzeczeń, co prowadzi do
wniosku, że postanowienie sądu drugiej instancji w przedmiocie zwolnienia od
kosztów sądowych nie może być zaskarżone skargą przewidzianą w art. 424 1 § 1
k.p.c.
Drugą negatywną przesłanką dopuszczalności skargi przedstawionej do
rozpoznania stanowi brak po stronie powoda specjalnych kwalifikacji prawniczych
wymaganych według art. 871 § 1 i 2 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem
Najwyższym.
Przepis ten wymaga zastępstwa przez adwokatów lub radców prawnych.
Powód nie twierdził, że posiada wyższe wykształcenie prawnicze i pełni
jedną z funkcji wymienionych w art. 87 § 2 k.p.c.
Dlatego należało skargę odrzucić zgodnie z wymaganiem art. 424 8 § 1 k.p.c.
db