Supreme Court dismisses legal challenge to final judgment due to lack of procedural harm and causal link.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected a complaint challenging a final ruling that dismissed an appeal in a debt collection case. The plaintiff alleged procedural violations but failed to prove that the final judgment itself caused specific harm distinct from the underlying appeal decision. The court held that since the final order merely disposed of the appeal, any resulting loss lacked the necessary causal connection to warrant a new remedy.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.; A legal challenge to a final judgment concluding proceedings is inadmissible unless the party proves specific harm caused by that judgment which is not remedied by other available means.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CNP 73/07
POSTANOWIENIE
Dnia 6 czerwca 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jan Górowski
w sprawie ze skargi G. S.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu Okręgowego w W.
z dnia 29 września 2006 r.
w sprawie z powództwa Zakładów Chemii Gospodarczej i Samochodowej „K." Sp. z
o.o.
przeciwko G. S.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 czerwca 2007 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 lutego 2006 r. Sąd Rejonowy utrzymał w mocy w całości
nakaz zapłaty tego sądu wydany w dniu 18 października 2002 r. Apelację pozwanej
od tego wyroku Sąd Rejonowy odrzucił postanowieniem z dnia 23 lutego 2006 r.
Zażalenie na to postanowienie Sąd Okręgowy oddalił postanowieniem z dnia 29
września 2006 r.
Pozwana w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem tego
prawomocnego orzeczenia z dnia 29 września 2006 r. zarzuciła naruszenie art.
1302 § 3 k.p.c. w zw. z art. 10, art. 96 ust 1 pkt 10, art. 100 oraz art. 101 ustawy
z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sadowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167,
poz. 1398 ze zm.).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,
przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego
postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona
szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie
środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.). Jest więc co do
zasady niedopuszczalna, jeżeli w sprawie strona miała możliwość zaskarżyć
orzeczenie apelacją, skargą kasacyjną, skargą o wznowienie postępowania lub
mogła skorzystać z innego środka np. o uchylenie lub zmianę stwierdzenia nabycia
spadku, czy z wniosku o przywrócenie terminu (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06, OSNC 2006, nr 6, poz. 112)
Wśród
wymagań
konstrukcyjnych
skargi
jest
obowiązek
uprawdopodobnienia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego
skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Jakkolwiek zaskarżone postanowienie
jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie to jednak aby skarga była
dopuszczalna, szkoda musi być wynikiem właśnie tego orzeczenia, a nie
orzeczenia co do istoty sprawy, podważanego odrzuconą apelacją. Ewentualna
szkoda spowodowana wydaniem orzeczenia co do istoty sprawy leży poza
normalnym związkiem przyczynowym z orzeczeniem w przedmiocie odrzucenia
apelacji.
Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu (art. 4248 § 1 i 2 k.p.c.).
jz