Legislator Case Law & Legislation
V CNP 5/19 AI generated

Supreme Court dismisses extraordinary appeal for failure to cite legal basis and miss statutory deadline.

Case Number V CNP 5/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the extraordinary appeal filed by 'C.' Sp. z o.o. against a final judgment from the District Court in O. The appellant failed to meet statutory requirements under Article 4245 of the Code of Civil Procedure, specifically by not citing the specific legal provision violated and by filing the appeal after the mandatory deadline. Consequently, the court rejected the claim as substantively flawed and ordered the appellant to bear the procedural costs.

Legislator headnote

AI generated

Art. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An extraordinary appeal against a final judgment is inadmissible if the appellant fails to cite the specific legal provision allegedly violated or if the appeal is filed after the statutory deadline, constituting a fatal defect that precludes its consideration.

Keywords

AI generated
extraordinary appeal final judgment statutory deadline cited legal provision fatal defect procedural dismissal costs allocation

Cited Legislation

AI generated
art. 4171 § 2 k.c.
Służy uzyskaniu prejudykatu niezbędnego do dochodzenia odszkodowania od Skarbu Państwa w odrębnym postępowaniu (art. 4171 § 2 k.c.; por.
art. 4245 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku powinna spełniać określone wymagania.
art. 4248 § 1 k.p.c.
Mając to na względzie Sąd Najwyższy odrzucił skargę na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c., a o kosztach postępowania wywołanego jej wniesieniem orzekł zgodnie z art.
art. 98 § 1 k.p.c.
4248 § 1 k.p.c., a o kosztach postępowania wywołanego jej wniesieniem orzekł zgodnie z art. 98 § 1 w związku z art.
art. 391 § 1 k.p.c.
98 § 1 w związku z art. 391 § 1, art.
art. 39821 k.p.c.
391 § 1, art. 39821 i art.
art. 42412 k.p.c.
39821 i art. 42412 k.p.c. oraz § 2 pkt 4 i § 10 ust.
§ 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
art. 4171 § 2 k.c
Służy uzyskaniu prejudykatu niezbędnego do dochodzenia odszkodowania od Skarbu Państwa w odrębnym postępowaniu (art. 4171 § 2 k.c.; por.
art. 4245 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku powinna spełniać określone wymagania.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2014 r., V CNP 15/14
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2015 r., IV CNP 72/14
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2018 r., II CNP 57/17
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 lipca 2017 r., I CNP 3/17
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2015 r., II CNP 58/14
co do tego wymagania postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2015 r., II CNP 58/14), ani choć została złożona po dniu 3 kwietnia 2018 r.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2018 r., III CNP 19/18
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2018 r., III CNP 19/18 i cytowane w nim orzeczenia).
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2018 r., III CNP 9/18
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2019 r., II CNP 47/18
V CNP 15/14
Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to lack of proven state damage.
IV CNP 72/14
Supreme Court dismisses appeal for retrial due to lack of qualified legal error and failure to prove damage.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V CNP 5/19 POSTANOWIENIE Dnia 4 lipca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie ze skargi ,,C.” Sp. z o.o. we W.‎o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w O. ‎z dnia 9 czerwca 2017 r. r., sygn. akt VI Ga […]‎w sprawie z powództwa ,,C.” Sp. z o.o. we W.‎przeciwko ,,G.” Towarzystwo Ubezpieczeń S.A. w W.‎o zapłatę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 lipca 2019 r., 1) odrzuca skargę, 2) zasądza od strony skarżącej na rzecz ,,G.” Towarzystwo Ubezpieczeń S.A. w W. kwotę 900 (dziewięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi.

UZASADNIENIE

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku jest nadzwyczajnym środkiem prawnym. Pozwala zakwestionować prawomocny wyrok rażąco i oczywiście sprzeczny z prawem, który wyrządził skarżącemu szkodę. Służy uzyskaniu prejudykatu niezbędnego do dochodzenia odszkodowania od Skarbu Państwa w odrębnym postępowaniu (art. 4171 § 2 k.c.; por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2014 r., V CNP 15/14, oraz 16 czerwca 2015 r., IV CNP 72/14). Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku powinna spełniać określone wymagania.

Niedopełnienie któregokolwiek z nich stanowi brak istotny, nienaprawialny w trybie usuwania braków formalnych (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2018 r., II CNP 57/17, i 13 lipca 2017 r., I CNP 3/17).Skarga strony powodowej, wniesiona od wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 9 czerwca 2017 r., nie czyni zadość wymaganiom art. 4245 § 1 pkt 3 i pkt 5 k.p.c. Nie wskazano w niej przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny (por. co do tego wymagania postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2015 r., II CNP 58/14), ani choć została złożona po dniu 3 kwietnia 2018 r. nie wykazano niemożności zaskarżenia kwestionowanego wyroku skargą nadzwyczajną wprowadzoną do obowiązującego prawa z mocą od 4 kwietnia 2018 r. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2018 r., III CNP 19/18 i cytowane w nim orzeczenia).

Wskazane braki stanowią podstawę odrzucenia skargi (zob. oprócz orzeczeń wyżej cytowanych także postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2018 r., III CNP 9/18, i 8 stycznia 2019 r., II CNP 47/18). Mając to na względzie Sąd Najwyższy odrzucił skargę na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c., a o kosztach postępowania wywołanego jej wniesieniem orzekł zgodnie z art. 98 § 1 w związku z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 42412 k.p.c. oraz § 2 pkt 4 i § 10 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265). jw