Supreme Court dismisses appeal against final ruling as inadmissible due to lack of legal standing under new statute.

Sygn. akt V CNP 5/06

POSTANOWIENIE

Dnia 26 stycznia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi U. A. - Komornika Sądowego Rewiru I przy Sądzie Rejonowym

w R.

o stwierdzenie niezgodności z prawem

postanowienia Sądu Okręgowego w G.

z dnia 17 lipca 2003 r.

ze skargi dłużnika Syndyka Masy Upadłości Zakładu Remontowo-Budowlanego –

R. P. Sp. z o.o. w R.

z udziałem wierzyciela I. G.

na czynności komornika,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 26 stycznia 2006 r.,

1/ odrzuca skargę;

2/ zasądza od U. A. na rzecz Syndyka masy upadłości Zakładu

Remontowo - Budowlanego R. P. - spółki z o.o. w R. kwotę

120,

zł

(sto dwadzieścia)

postępowania skargowego.

tytułem

zwrotu

kosztów

Uzasadnienie

Prawomocnym postanowieniem z dnia 17 lipca 2003 r. Sąd Okręgowy w G.

odrzucił zażalenie Komornika Sądowego Rewiru I przy Sądzie Rejonowym w R. od

postanowienia Sądu Rejonowego w R. z dnia 11 marca 2003 r.

W skardze z dnia 15 lipca 2005 r. Komornik Sądowy domagał się

stwierdzenia niezgodności z prawem postanowienia z dnia 17 lipca 2003 r.

zaskarżonego w całości. W skardze zarzucił naruszenie prawa procesowego,

w szczególności art. 770 k.p.c. oraz art. 370 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c.

i art. 13 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z dniem 6 lutego 2005 r. znowelizowane zostały przepisy kodeksu

postępowania cywilnego. Ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów

powszechnych (Dz.U. z 2005 r., Nr 13, poz. 98, dalej – ustawa z dnia 22 grudnia

2004 r.) w tytule VI księgi pierwszej części pierwszej tego kodeksu dodano dział

VIII, zatytułowany „Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia” (art. 4241 - 42412). Wprowadzenie do kodeksu postępowania cywilnego

nowego rodzaju postępowania przed Sądem Najwyższym wiąże się z dokonaną ustawą z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz

niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 162, poz. 1692; dalej – ustawa z dnia

17 czerwca 2004 r.) - nowelizacją kodeksu cywilnego w zakresie uregulowania

odpowiedzialności organów władzy publicznej za szkodę wyrządzoną niezgodnym

z prawem jej działaniem. Przepis art. 4171 § 2 znowelizowanego kodeksu

cywilnego stanowi bowiem, że jeżeli szkoda została wyrządzona przez wydanie

prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, jej naprawienia można żądać po

stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem. Odnosi się

to również do wypadku, gdy prawomocne orzeczenie lub ostateczna decyzja

zostały wydane na podstawie aktu normatywnego niezgodnego z

Konstytucją,

ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą. W sytuacji określonej w tym

przepisie ustawodawca uzależnił więc możliwość dochodzenia naprawienia szkody

od uprzedniego stwierdzenia we właściwym postępowaniu, że orzeczenie nie było

zgodne z prawem.

Ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r., nowelizująca przepisy kodeksu cywilnego

w zakresie odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną przez

niezgodne działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej (art. 417421), weszła w życie w dniu 1 września 2004 r. Z kolei ustawa z dnia 22 grudnia

2004 r., ustanawiająca przewidziane w art. 4171 § 2 k.c. „właściwe postępowanie”,

czyli możliwość wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia (art. 4241-42412 k.p.c.), zaczęła obowiązywać od dnia

6 lutego 2005 r. Wobec braku odpowiedniego przepisu intertemporalnego

w ustawie z dnia 22 grudnia 2004 r. oraz zważywszy, że zgodnie z art. 5 ustawy

z dnia 17 czerwca 2004 r., do zdarzeń i stanów prawnych powstałych przed dniem

wejścia w życie tej ustawy stosuje się art. 417, 419, 420, 4201, 4202 i 421 k.c.

w dawnym brzmieniu, trzeba przyjąć, iż odpowiedzialność państwa unormowana

art. 4171 § 2 k.c. wchodzi w grę w odniesieniu do orzeczeń wydanych począwszy

od dnia 1 września 2004 r.

W tej kwestii wypowiedział się Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu

sędziów z dnia 26 października 2005 r., III BZP 1/05 i nadał tej uchwale moc

zasady prawnej. Sąd Najwyższy stwierdził mianowicie, że skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4241 k.p.c.) przysługuje od

orzeczeń, które stały się prawomocne od 1 września 2004 r.

W tej sytuacji, skoro zaskarżone postanowienie zostało wydane 17 lipca

2003 r., należy przyjąć, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna (takie też

stanowisko Sądu Najwyższego zostało wyrażone wcześniej w postanowieniu z dnia

12 lipca 2005 r., I CNP 1/05).

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy odrzucił skargę (art. 424 8 § 1

k.p.c.), a także zasądził na rzecz uczestnika – Syndyka Masy Upadłości Zakładu

Remontowo-Budowlanego R. P. Sp. z o.o. koszty postępowania według norm

przepisanych.