Supreme Court dismisses appeal against enforcement clause order as it does not end main proceedings.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the wife's appeal against the appellate court's dismissal of her objection to an enforcement clause order. She argued the order violated procedural rights regarding court costs and jurisdiction, claiming it should be appealable under the Civil Procedure Code. The court ruled that such orders are ancillary to the main case and do not constitute final decisions ending the primary proceedings, thus barring the specific appeal mechanism.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An order granting an enforcement clause against a spouse is an ancillary procedural act that does not terminate the main proceedings and therefore cannot be challenged via a complaint for violation of law under Art. 4241 k.p.c.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CNP 210/07
POSTANOWIENIE
Dnia 26 marca 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Lech Walentynowicz
w sprawie ze skargi T. O.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 4 lipca 2007 r., sygn. akt V ACz (…) [V WSC
(…)]
w sprawie z powództwa wierzyciela J. F.
przeciwko dłużnikowi K. O.
o nadanie klauzuli wykonalności przeciwko małżonce dłużnika T. O.,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 marca 2008 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 lipca 2007 r. Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie małżonki
dłużnika – T. O. od postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 10 maja 2007 r. w
sprawie o nadanie klauzuli wykonalności przeciwko małżonce dłużnika.
Postanowienie Sądu Apelacyjnego T. O. zaskarżyła skargą o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, zarzucając naruszenie „art. 13 § 2
k.p.c. w związku z art. obecnie 1262 - w momencie wniesienia pozwu art. 16 ustawy o
kosztach sądowych – i art. 825 pkt 3 k.p.c.”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej
instancji kończącego postępowanie w sprawie, a w wyjątkowych wypadkach,
określonych w art. 4241 § 2 k.p.c., także od prawomocnego orzeczenia sądu pierwszej
instancji.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz doktrynie dominuje stanowisko, zgodnie
z którym postanowieniami kończącymi postępowanie w sprawie są postanowienia
zamykające drogę do wydania orzeczenia sądu danej instancji, rozstrzygającego istotę
sprawy w procesie (wyrokiem) lub w postępowaniu nieprocesowym (postanowieniem), a
ponadto postanowienia, które kończą sprawę jako pewną całość poddaną pod osąd, a
więc dotyczące całości sprawy, a będące ostatnimi orzeczeniami wydanymi w
postępowaniu. Podsumowując, postanowieniami kończącymi postępowanie w sprawie
są te postanowienia, których uprawomocnienie się trwale zamyka drogę do
rozstrzygnięcia sprawy co do istoty przez sąd danej instancji.
Nadanie klauzuli wykonalności następuje w postępowaniu pomocniczym,
toczącym się poza ramami sprawy głównej i tylko w celu jej uzupełnienia. Należy zatem
przyjąć, iż postanowienie w tym przedmiocie nie jest orzeczeniem kończącym
postępowanie w sprawie, dlatego nie może być zaskarżone skargą z art. 4241 k.p.c.
(por. orzeczenie Sądu Najwyższego z 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr
1, poz. 16).
W konsekwencji należało skargę odrzucić (art. 4248 § 1 k.p.c.).