Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to lack of exceptional circumstances and specific constitutional violation.

Sygn. akt V CNP 202/07

POSTANOWIENIE

Dnia 30 stycznia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi Towarzystwa Miłośników Ziemi (...) w Z.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

nakazu zapłaty Sądu Rejonowego w K. z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt I Nc (…)

w sprawie z powództwa T. R. i S. M.

przeciwko Towarzystwu Miłośników Ziemi (...) w Z.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 stycznia 2008 r.,

1.)

odrzuca skargę;

2.)

nie obciąża stronę skarżącą kosztami postępowania.

Uzasadnienie

Pozwane Towarzystwo Miłośników Ziemi (...) w Z. wniosło skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty wydanego przez Sąd Rejonowy

w K. w dniu 28 kwietnia 2005 r. [sygn. akt l Nc (…)].

Skarżący zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 481 § 2 k.c. oraz art.

233 § 1 i art. 499 § 2 k.p.c. Uprawdopodabniając wyrządzenie szkody spowodowanej

przez wydanie zaskarżonego nakazu zapłaty, skarżący wskazał na rażąco wysokie

odsetki (109,5% w skali roku) zasądzone nakazem zapłaty w stosunku do odsetek

ustawowych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została

wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących

stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Wyjątek od wskazanej zasady

przewiduje art. 4241 § 2 k.p.c., który w sytuacji, gdy strona nie skorzystała z

przysługujących

jej

środków

prawnych,

dopuszczalność

skargi

uzależnia

od

kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: istnienia wyjątkowego wypadku oraz

występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z

naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo

praw człowieka i obywatela.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że za wypadek wyjątkowy, o

którym mowa w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c., można uznać - przykładowo nieskorzystanie przez stronę z przysługującego jej środka zaskarżenia z powodu

ciężkiej choroby, katastrofy, klęski żywiołowej lub błędnej informacji udzielonej przez

pracownika sądu (postanowienie z dnia 2 lutego 2006 r., l CNP 4/06, OSNC

2006/6/113). Skarżący nie wykazał, że jakikolwiek wyjątkowy wypadek występuje w jego

sprawie.

Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł sprzeciw

od nakazu zapłaty, który został odrzucony z powodu niewykazania, że pełnomocnictwo

zostało podpisane przez osoby umocowane do reprezentacji. Pozwanemu przysługiwał

zatem środek prawny umożliwiający wzruszenie orzeczenia Sądu pierwszej instancji i

pozwany skorzystał ze sprzeciwu, ale z przyczyn leżących wyłącznie po jego stronie

środek ten został odrzucony. Kwestionowana w skardze wysokość zasądzonych

odsetek mogła być więc przedmiotem rozstrzygnięcia wydanego w wyniku skutecznego

wniesienia środka zaskarżenia i podlegać weryfikacji. W istocie skarżący zastępuje

skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia środek

odwoławczy przysługujący od wydanego nakazu zapłaty na zasadach ogólnych,

w sytuacji gdy w sposób zawiniony środek ten sam utracił.

Skarżący nie sprecyzował także w sposób wystarczający, które podstawowe

zasady porządku prawnego lub konstytucyjne wolności albo prawa człowieka i

obywatela zostały naruszone, gdyż powołał się tylko ogólnie na naruszenie istniejącego

porządku prawnego. W wypadku powołania się w skardze o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia na naruszenie „istniejącego porządku prawnego”

niezbędne jest, oprócz wskazania danej zasady, powołanie przepisu Konstytucji, z

którego zasada wynika oraz dokładne określenie sposobu jej naruszenia.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 424 8 § 2 k.p.c.). O

kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c.