Legislator Case Law & Legislation
V CNP 13/08 AI generated

Supreme Court dismisses appeal against final ruling on retrial denial due to lack of proven damage.

Case Number V CNP 13/08
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against the appellate court's final decision rejecting a retrial request. The plaintiff argued that the denial caused financial harm by enforcing a default judgment against a non-debtor. The court ruled that the appealed ruling merely confirmed the impossibility of changing the original judgment through legal means, which does not constitute the required damage under the relevant statute.

Legislator headnote

AI generated

Art. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.: A complaint for violation of law against a final judgment is admissible only if the judgment caused damage to the party, and the appealed ruling must be the source of that damage, not merely a procedural confirmation of the impossibility of remedy.

Keywords

AI generated
complaint for violation of law final judgment procedural confirmation lack of damage retrial denial

Cited Legislation

AI generated
Art. 4241 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
Art. 4241 § 2 k.p.c.
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).
Art. 4248 § 1 k.p.c.
postanowienia (art. 4248 § 1 k.p.c.).
art. 4241 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).
art. 4241 k.p.c
przewidzianą w art. 4241 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c
postanowienia (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V CNP 13/08

POSTANOWIENIE

Dnia 10 czerwca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi M. M.

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

postanowienia

Sądu

Apelacyjnego z dnia 30 kwietnia 2007 r., sygn. akt I ACz (…) [WSC (…)]

w sprawie ze skargi M. M.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego

w W. z dnia 12 września 2003 r., sygn. akt I C (…) w sprawie z powództwa Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w W.

przeciwko M. M.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 czerwca 2008 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Prawomocnym postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2007 r., sygn. akt I A Cz (…),

Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie M. M. na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z

dnia 22 lutego 2007 r. w przedmiocie odrzucenia skargi o wznowienie postępowania.

Na postanowienie Sądu Apelacyjnego M. M. wniósł skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub

uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było

i nie jest możliwe. W wyjątkowych wypadkach, określonych w art. 424 1 § 2 k.p.c., skarga

przysługuje także od prawomocnego orzeczenia sądu pierwszej instancji.

Skarżący we wniesionej skardze kwestionuje postanowienie sądu drugiej instancji

oddalające

zażalenie

na

postanowienie

o

odrzuceniu

skargi

o

wznowienie

postępowania. Istotne jednak w niniejszej sprawie jest to, że przedmiotem skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia może być wyłącznie

orzeczenie, przez którego wydanie stronie została wyrządzona szkoda (art. 424 1 § 1 i

art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Zaskarżone postanowienie o oddaleniu zażalenia na

postanowienie odrzucające skargę o wznowienie postępowania wywołuje tylko stan

potwierdzający, że wzruszenie orzeczenia merytorycznego nie było możliwe w drodze

przysługujących stronie środków prawnych.

W niniejszej skardze skarżący nie wykazał, że przez wydanie kwestionowanego

orzeczenia została mu wyrządzona szkoda. Stwierdził, że zaskarżonym orzeczeniem

skarżącemu została wyrządzona szkoda w postaci prowadzenia postępowania

egzekucyjnego przeciwko osobie nie będącej dłużnikiem na kwotę 31.567,90 zł. Taką

bowiem kwotę zasądził Sąd Okręgowy w W. wyrokiem zaocznym z dnia 12 września

2003 r. od M. M. na rzecz Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

Skarżącemu chodzi zatem o szkodę wyrządzoną przez wydanie wyroku zaocznego z

dnia 12 września 2003 r., a tego orzeczenia skarżący nie zaskarżył skargą z art. 424 1

i nast. k.p.c. Należy jednak wskazać, że gdyby nawet to zrobił, jego skarga zostałaby

odrzucona, gdyż zgodnie ze stanowiskiem zajętym przez Sąd Najwyższy w uchwale

składu siedmiu sędziów z dnia 26 października 2005 r., III BZP 1/05, mającej moc

zasady prawnej, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia przysługuje od orzeczeń, które stały się prawomocne z dniem 1 września

2004 r. i później, a wyrok zaoczny w sprawie I C (…) uprawomocnił się przed tą datą.

Oddalenie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania

miało tylko ten skutek, że potwierdzona została niemożność zmiany lub uchylenia

wyroku zaocznego z dnia 12 września 2003 r. w drodze środków prawnych (art. 424 1 § 1

in

fine

k.p.c.).

Nie zaktualizowały

się

natomiast

przesłanki

dopuszczające

zakwestionowanie postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 30 kwietnia 2007 r. skargą

przewidzianą w art. 4241 k.p.c.

Mając na względzie wskazane przyczyny, należało orzec, jak w sentencji

postanowienia (art. 4248 § 1 k.p.c.).