Supreme Court dismisses disciplinary appeal as judge's immunity ended upon final dismissal from office.

UCHWAŁA Z DNIA 12 WRZEŚNIA 2008 R.

SNO 71/08

Przewodniczący: sędzia SN Wiesław Błuś (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Marian Kocon, Beata Gudowska.

S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y z udziałem protokolanta

w sprawie byłego sędziego Sądu Rejonowego po rozpoznaniu w dniu 12 września

2008 r. zażalenia b. sędziego Sądu Rejonowego na uchwałę Sądu Apelacyjnego –

Sądu Dyscyplinarnego z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn. akt (...), w przedmiocie

zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego

u c h w a l i ł : u c h y l i ć zaskarżoną u c h w a ł ę .

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny uchwałą z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn.

akt (...), zezwolił na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu

Rejonowego za czyny polegające na tym, że:

„1. w okresie od lutego do marca 2004 r. w A. w związku z pełnieniem funkcji

publicznej – sędziego Sądu Rejonowego, działając wspólnie i w porozumieniu z

innymi osobami przyjął od Grzegorza K. korzyść majątkową w postaci pieniędzy w

kwocie co najmniej 4 000 zł, w zamian za wydanie korzystnego dla Agnieszki K.

wyroku w sprawie o sygnaturze III Ks 19/03 Sądu Rejonowego, tj. za czyn

wyczerpujący znamiona przestępstwa z art. 228 § 3 k.k.;

2. w okresie od grudnia 2002 roku do stycznia 2003 roku w A. w związku z

pełnieniem funkcji publicznej – sędziego Sądu Rejonowego, działając wspólnie i w

porozumieniu z innymi osobami przyjął za pośrednictwem Wacława K. od Henryka P.

korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie co najmniej 2 000 zł w zamian za

wydanie korzystnego dla Henryka P. wyroku w sprawie o sygnaturze III KK 806/98

Sądu Rejonowego, tj. za czyn wyczerpujący znamiona z przestępstwa z art. 228 § 3

k.k.;

3. w okresie od grudnia 2002 roku do stycznia 2003 roku w A. w związku z

pełnieniem funkcji publicznej – sędziego Sądu Rejonowego, działając wspólnie i w

porozumieniu z innymi osobami przyjął za pośrednictwem Wacława K. od Sławomira

W. korzyść majątkową, w postaci pieniędzy, w kwocie 3 000 zł w zamian za nie

informowanie Krajowego Rejestru Karnego o skazaniu Sławomira W. w sprawie o

sygnaturze III K 806/98 Sądu Rejonowego, tj. za czyn wyczerpujący znamiona

przestępstwa z art. 228 § 3 k.k.”

Jednocześnie Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny zawiesił obwinionego

sędziego w czynnościach służbowych i obniżył jego wynagrodzenie o 50 % na czas

trwania tego zawieszenia.

Odwołanie od tej uchwały wniósł obwiniony sędzia, zarzucając:

„1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na wywiedzeniu przekonania, że

zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje dostatecznie uzasadnione

podejrzenie, że dopuściłem się czynów objętych zezwoleniem na pociągnięcie do

odpowiedzialności karnej, gdy tymczasem prawidłowo ocenione dowody prowadzą do

zgoła odmiennego wniosku;

2. obrazę przepisu prawa procesowego, a to art. 391 § 1 k.p.k. poprzez

odczytanie zeznań świadka Grzegorza K., gdy zeznania te wobec występujących

sprzeczności należało zweryfikować i skonfrontować z zeznaniami innych świadków,

a istniała realna możliwość ustalenia aktualnego miejsca pobytu tego świadka w

związku z prowadzonym wobec niego postępowaniem przygotowawczym w sprawie

tzw. „B.(...)”;

3. obrazę przepisu prawa procesowego, a to art. 167 k.p.k. poprzez nie wykazanie

inicjatywy dowodowej przez Sąd Dyscyplinarny i zaniechanie uczynienia dowodu z:

► bilingu rozmów telefonicznych z telefonów Grzegorza K., Józefa W. i mojego

na okoliczność ewentualnych wzajemnych kontaktów ze sobą w trakcie trwania spraw

o sygn. III K 847/02, III K 614/03, III Ks 19/03, o których zeznawał świadek Grzegorz

K.,

► zeznań przedstawiciela II Urzędu Skarbowego – p. W. na okoliczność czy

orzeczenie wydane w sprawie Agnieszki K. zostało zaakceptowane przez stronę

przeciwną i dlaczego nie wywiedziono środka zaskarżenia,

► zeznań Artura G., który radykalnie zmienił treść zeznań w porównaniu ze

sprawą ASDo 3/06,

► zeznań świadków: sędziów Sądu Rejonowego X.Y. i W.Z., którzy

potwierdzili moją wersję obrony o braku możliwości wpływania przez sędziego

referenta na działalność i wykonywanie wyroku przez sekcję wykonawczą,

4. obrazę przepisu prawa procesowego, a to art. 4 k.p.k. poprzez badanie i

uwzględnienie wynikających z materiału dowodowego okoliczności przemawiających

wyłącznie na moją niekorzyść, sprzecznie z zasadą obiektywizmu, a w szczególności

nieuwzględnienie linii obrony,

5. obrazę przepisu prawa procesowego, a to art. 5 § 2 k.p.k. poprzez

rozstrzyganie nie dających się usunąć wątpliwości wyłącznie na moją niekorzyść,

wbrew zasadzie domniemania niewinności,

6. obrazę przepisu prawa procesowego, a to art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez

zaniechanie wskazania wszystkich dowodów na jakich Sąd oparł się i pominięcie

wskazania powodu nie uznania dowodów przeciwnych,

7. obrazę przepisu prawa procesowego, a to art. 129 § 2 ustawy z dnia 27 lipca

2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych poprzez wydanie uchwały o

zawieszeniu mnie w czynnościach służbowych,

8. obrazę przepisu prawa procesowego, a to art. 124 § 3 ustawy z dnia 27 lipca

2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych poprzez obniżenie o 50 % wysokości

mojego wynagrodzenia, w ten sposób, że nie zbadano rzeczywistej mojej sytuacji

rodzinnej i majątkowej”

i w związku z tym wniósł o:

► uchylenie uchwały Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 9

czerwca 2008 r. (sygn. akt ASD 8/07) i przekazanie w tym zakresie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu,

► ewentualnie o zmianę uchwały Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z

dnia 9 czerwca 2008 r. (sygn. akt ASD 8/07) poprzez umorzenie postępowania

wszczętego z urzędu w zakresie zezwolenia na pociągnięcie go do odpowiedzialności

karnej za czyny opisane w pkt. 4, 5, 6 wniosku Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego

dla Sądu Okręgowego z dnia 3 września 2007 r., sygn. SD 9/06”.

W dniu 6 sierpnia 2008 r. Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny, orzekając w

innej sprawie dyscyplinarnej tego samego sędziego, zmienił wyrok Sądu Apelacyjnego

– Sądu Dyscyplinarnego z dnia 26 października 2007 r.(sygn. ASD 7/07) w pkt. II, w

części dotyczącej kary w ten sposób, że w miejsce orzeczonej kary dyscyplinarnej

przeniesienia na inne miejsce służbowe wymierzył obwinionemu sędziemu, na

podstawie art. 109 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów

powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070, ze zm.), karę dyscyplinarną w postaci

złożenia sędziego z urzędu.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Powołanym wyżej wyrokiem Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia

6 sierpnia 2008 r. wymierzono sędziemu Sądu Rejonowego karę dyscyplinarną w

postaci złożenia sędziego z urzędu.

Stosownie do treści art. 122 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych

(zwanej dalej u.s.p.) od wyroku sądu dyscyplinarnego drugiej instancji – a takim jest,

zgodnie z art. 110 § 1 u.s.p., Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny – kasacja nie

przysługuje. Powyższe orzeczenie jest więc prawomocne i nie podlega zaskarżeniu.

Konsekwencją tego jest wygaśnięcie stosunku służbowego sędziego Sądu

Rejonowego, a to na podstawie art. 68 § 2 u.s.p.

Z tych powodów należy stwierdzić, że osoba wobec której prawomocnie

orzeczono taką karę nie pozostaje pod ochroną immunitetu sędziowskiego, a więc brak

jest formalnoprawnej przeszkody do wszczęcia i prowadzenia postępowania karnego

przeciwko takiej osobie (por.: uchwała Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego z

dnia 18 stycznia 2006 r., sygn. akt SNO 64/05, OSNwSD 2006, poz. 1. oraz J. R.

Kubiak, J. Kubiak, Przegląd Sądowy nr 11-12, 1993 r., „Immunitet sędziowski”, s. 5 –

6). W tej sytuacji postępowanie o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności

karnej stało się bezprzedmiotowe i z tych względów Sąd Najwyższy – Sąd

Dyscyplinarny orzekł jak na wstępie uchwały.

Zgodnie z treścią art.118 u.s.p. postępowanie dyscyplinarne prowadzone wobec

byłego sędziego Sądu Rejonowego będzie się toczyło nadal przed Sądem

Apelacyjnym – Sądem Dyscyplinarnym, pomimo wygaśnięcia stosunku służbowego

sędziego.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł jak na

wstępie.