Disciplinary court dismisses request to retry a decision denying interpretation of a prior judgment.

WYCIĄG Z PROTOKOŁU

posiedzenia

Z DNIA 17 WRZEŚNIA 2009 R.

SNO 64/09

w sprawie byłego asesora Sądu Rejonowego obwinionego z art. 107 § 1 u.s.p. S ą d

N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y w składzie:

Przewodniczący: sędzia SN Roman Sądej.

Sędziowie SN: Katarzyna Gonera, Iwona Koper (sprawozdawca).

Protokolant: Radosław Nowaczewski.

(...)

Na podstawie art. 542 § 3 k.p.k. w zw. z art. 126 § 1 u.s.p. i art. 128 u.s.p.

postanowił:

1. stwierdzić

brak

podstaw

do

wznowienia

postępowania,

2 . odroczyć sporządzenie uzasadnienia postanowienia na 7 dni.

Uzasadnienie

postanowienia ogłoszonego na posiedzeniu w dniu 17 września 2009 r.

w sprawie SNO 64/09

Wyrokiem z dnia 20 lutego 2007 r. Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny

utrzymał w mocy wyrok Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 14

września 2006 r., którym obwiniony asesor sądowy, wykonujący czynności

referendarza sądowego uznany został za winnego przewinienia dyscyplinarnego z art.

107 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych – ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. (Dz. U.

Nr 98, poz. 1070 – dalej jako „u.s.p.”) popełnionego w ten sposób, że pełniąc

obowiązki asesora sądowego, w dniu 19 sierpnia 2004 r. uchybił godności urzędu w

ten sposób, że wbrew przepisom ustawy spożywał piwo w miejscu publicznym i

podczas legitymowania przez funkcjonariuszy policji zachował się wobec nich

arogancko, powołując się przy tym na pełnione stanowisko oraz ukarany karą

dyscyplinarną upomnienia.

W dniu 30 kwietnia 2009 r. asesor sądowy zwrócił się do Sądu Apelacyjnego –

Sądu Dyscyplinarnego na podstawie art. 13 k.k.w. z wnioskiem o rozstrzygniecie

wątpliwości co do wykonania wyżej powołanego wyroku Sądu Apelacyjnego przez

udzielenie odpowiedzi, czy z dniem 4 marca 2009 r., tj. dniem wejścia w życie art. 60

pkt 12 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157

ze zm.) nastąpiło zatarcie skazania z mocy prawa co do przewinienia objętego tym

wyrokiem oraz jaki organ Minister Sprawiedliwości, czy Prezes Sądu Okręgowego

jest uprawniony do usunięcia z akt osobowych wnioskodawcy odpisów wyroków

sądów zapadłych w postępowaniu dyscyplinarnym.

Postanowieniem z dnia 28 maja 2009 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny,

pozostawił wniosek bez rozpoznania wobec stwierdzenia, że wykładnia wyroku w

trybie art. 13 § 1 k.k.w. nie jest możliwa, gdyż przepis ten nie może mieć zastosowania

do postępowania dyscyplinarnego.

Postanowieniem z dnia 14 lipca 2009 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny w

innym równorzędnym składzie, działając jako sąd odwoławczy na podstawie art. 430 §

2 k.p.k. utrzymał w mocy powyższe postanowienie.

W dniu 3 sierpnia 2009 r. asesor sądowy skierował do Sądu Najwyższego – Sądu

Dyscyplinarnego wniosek o wznowienie z urzędu postępowania zakończonego

prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 14

lipca 2009 r., wskazując jako jego podstawę przepisy art. 544 § 2 i 542 § 3 k.p.k. w

zw. z art.439 § 1 pkt 4 k.p.k. Podnosił, że postanowienie to zapadło z rażącym

naruszeniem art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k., gdyż sąd niższego rzędu orzekł w sprawie

należącej do właściwości sądu wyższej instancji. Wnosił o uchylenie postanowienia i

przekazanie sprawy Sądowi Najwyższemu – Sądowi Dyscyplinarnemu do

rozpoznania.

W uzasadnieniu wniosku kwestionował, jako zbyt daleko idący, pogląd Sądu

Apelacyjnego, że właściwą podstawą rozstrzygnięcia tego Sądu w postanowieniu z

dnia 28 maja 2009 r. był art. 430 § 1 k.p.k. Wniosek ukaranego o rozstrzygnięcie

wątpliwości w trybie art. 13 § 1 k.k.w. nie stanowi bowiem „środka odwoławczego” w

rozumieniu art. 430 § 1 k.p.k., dlatego zastosowanie tego przepisu do oceny jego

formalnej dopuszczalności jest wątpliwe. Podnosił, że zgodnie ze stanowiskiem, jakie

ukształtowało się w orzecznictwie wznowienie postępowania karnego może dotyczyć

innych orzeczeń niż rozstrzygające o odpowiedzialności karnej, także o charakterze

incydentalnym. Odnośnie zaś wznowienia postępowania wykonawczego przyjmuje

się, że jest to możliwe w zakresie przekraczającym możliwość zmiany postanowień na

podstawie art. 24 k.k.w.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Kwestia wznowienia postępowania dyscyplinarnego została uregulowana w

ustawie – Prawo o ustroju sądów powszechnych. Przesłanki wznowienia określa art.

126 § 1 i 2 u.s.p., odrębnie na korzyść skazanego i odrębnie na jego niekorzyść. Na

niekorzyść wznowić można postępowanie zakończone prawomocnym postanowieniem

o umorzeniu postępowania lub wyrokiem uniewinniającym w sposób zmierzający do

skazania, wyrokiem skazującym w przypadku uzasadniającym wymierzenie kary

surowszej i wyrokiem uznającym obwinionego za winnego i odstępującym od

wymierzenia kary w sposób zmierzający do skazania. Na korzyść skazanego można

natomiast wznowić postępowanie zakończone wyrokiem skazującym oraz wyrokiem,

w którym odstąpiono od wymierzenia kary w sytuacji zmierzającej do uniewinnienia.

Zgodnie z art. 128 u.s.p. w postępowaniu dyscyplinarnym wobec sędziów,

przepisy Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio jedynie w sprawach

nieuregulowanych w ustawie – Prawo o ustroju sądów powszechnych.

W odniesieniu do wznowienia postępowania trafnie wskazuje się w doktrynie, że

z uwagi na bardzo duży stopień ogólności podstaw wznowienia wskazanych w art. 126

§ 1 i 2 u.s.p., dla wyjaśnienia użytego w nim pojęcia „wyjście na jaw nowych

okoliczności lub dowodów” przydatne będą podstawy wznowienia określone w

Kodeksie postępowania karnego.

W sposób wystarczająco szczegółowy i nie budzący wątpliwości w zakresie

wykładni prawa uregulowana została natomiast w art. 126 u.s.p. kwestia

dopuszczalności wznowienia postępowania dyscyplinarnego ze względu na sposób

jego zakończenia. Wchodzi ono w rachubę jedynie w razie prawomocnego umorzenia

postępowania postanowieniem lub wydania wyroku. W tym więc zakresie, zgodnie z

regułą wynikającą z art. 128 u.s.p., nie będą mieć zastosowania przepisy Kodeksu

postępowania karnego.

W tym stanie rzeczy nie jest dopuszczalne z mocy ustawy w postępowaniu

dyscyplinarnym wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem

utrzymującym w mocy postanowienie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o

wykładnię wyroku Sądu Dyscyplinarnego.

Jako pozbawiona doniosłości prawnej dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie

przedstawia się tym samym podnoszona we wniosku kwestia dopuszczalności

wznowienia incydentalnego postępowania o charakterze wykonawczym na gruncie

przepisów Kodeksu postępowania karnego i Kodeksu karnego wykonawczego.

Z tych względów Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny na podstawie art. 542 § 3

w zw. z art. 126 § 1 u.s.p. i art 128 § 1 u.s.p. stwierdził brak przesłanek do wznowienia

postępowania.