Supreme Court quashes disciplinary court's denial of prosecutor's request to criminally sanction a judge for drunk driving.

UCHWAŁA Z DNIA 12 GRUDNIA 2002 R.

SNO 50/02

Przewodniczący: sędzia SN Jacek Sobczak (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Helena Ciepła, Marian Kocon.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie w sprawie sędziego

Sądu Rejonowego w związku z zażaleniem Prokuratora Rejonowego na uchwałę

Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 8 października 2002 r. sygn.

akt (...) w przedmiocie odmowy zezwolenia na pociągnięcie sędziego Sądu

Rejonowego do odpowiedzialności karnej po wysłuchaniu sędziego i jego

obrońcy

u c h w a l i ł:

uchylić zaskarżoną uchwałę i sprawę przekazać Sądowi

Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia 12 września 2001 roku, na podstawie przepisów art. 50 §

1 i art. 92 ustawy z dnia 30 września 1993 roku – „Prawo o ustroju sądów

powszechnych” (Dz. U. z 1994 r. Nr 7, poz. 25 z późn. zm.), Prokurator

Rejonowy, wystąpił do Sądu Dyscyplinarnego przy Sądzie Najwyższym w

Warszawie o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego

Sądu Rejonowego za to, iż w dniu l3 lipca 2001 roku około godz. 18.45 w A.

(...), umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten

sposób, iż będąc w stanie nietrzeźwości (2,78 promila alkoholu w wydychanym

powietrzu) kierował samochodem osobowym marki „Alfa Romeo” o numerze

rejestracyjnym (...), tj. o popełnienie przestępstwa określonego w art. 178a § 1

k.k.

Sąd Dyscyplinarny przy Sądzie Najwyższym w Warszawie uchwałą z dnia

11 października 2001 roku, wydaną w sprawie o sygn. akt (...) nie uwzględnił

wniosku Prokuratora Rejonowego o wydanie uchwały zezwalającej na

pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu Rejonowego.

W związku z zażaleniami Prokuratora Rejonowego oraz Zastępcy

Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Apelacyjnego wniesionymi odnośnie do

uchwały Sądu Dyscyplinarnego z dnia 11 października 2001 roku, sygn. akt (...),

Wyższy Sąd Dyscyplinarny w Warszawie, uchwałą z dnia 23 kwietnia 2002

roku, w sprawie o sygn. akt (...), uchylił zaskarżoną uchwałę i sprawę z wniosku

Prokuratora Rejonowego o zezwolenie na pociągnięcie sędziego Sądu

Rejonowego do odpowiedzialności karnej sądowej, przekazał Sądowi

Apelacyjnemu, do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu uchwały wskazany organ dyscyplinarny zawarł zalecenia,

zawierające kierunki pogłębienia i uzupełnienia materiału dowodowego sprawy.

Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny, ponownie rozpoznając sprawę,

uchwałą z dnia 8 października 2002 roku, wydaną w sprawie o sygn. akt (...),

odmówił zezwolenia na pociągnięcie sędziego Sądu Rejonowego do

odpowiedzialności karnej sądowej.

Na uchwałę Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego zażalenie złożył

Prokurator Rejonowy wnosząc o uchylenie wspomnianej uchwały i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania. W niezwykle szczegółowym uzasadnieniu

zażalenia zarzucono Sądowi Apelacyjnemu błąd w zakresie prawidłowości

wartościowania przydatności dowodu z badań na zawartość alkoholu oraz

błędną ocenę dowodów z zeznań funkcjonariuszy Policji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie Prokuratora Rejonowego okazało się w pełni zasadne z przyczyn

wywiedzionych w treści jego uzasadnienia. Wywody te Sąd Najwyższy

całkowicie i bez reszty podziela stwierdzając, że legły one u podstaw uchylenia

zaskarżonej uchwały. Za niedopuszczalną i nieuzasadnioną konstatację uznaje

jednak końcowy fragment uzasadnienia zażalenia, w którym w sposób wysoce

demagogiczny stwierdzono, że „Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny stawia

ponad prawem powszechnie obowiązującym sędziego i narusza zasadę równości

obywateli wobec prawa”. Sformułowanie to wysoce krzywdzące Sąd

Apelacyjny zdaje się dowodzić albo całkowitego niezrozumienia instytucji

immunitetu sędziowskiego – co wydaje się niemożliwe – albo osobistego

zaangażowania emocjonalnego autora zażalenia. Tak czy inaczej tego typu

sformułowania nie powinny się nigdy znaleźć w piśmie procesowym.

Podzielając w pozostałym zakresie wywody zawarte w zażaleniu Sąd

Najwyższy zmuszony jest wskazać Sądowi Apelacyjnemu na konieczność

bardziej wnikliwego rozważania wyników badania alkomatem i powiązania ich

z treścią innych dowodów, szczególnie zeznań świadków i oświadczeń

sędziego, a także z opinią biegłego. Jednoznaczne stanowisko zawarte w

uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, że zebrane dowody nie uzasadniały

dostatecznie podejrzenia, że sędzia Sądu Rejonowego popełnił przestępstwo z

art. 178a § 1 k.k. jest co najmniej przedwczesne i na obecnym etapie nie może

się ostać. Wręcz przeciwnie większość dowodów zgromadzonych w sprawie

zdaje się przeczyć tak sformułowanej tezie.

W tym stanie rzeczy należało uchylić zaskarżoną uchwałę i sprawę

przekazać Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu do ponownego

rozpoznania.