Supreme Court allows appeal against disciplinary ruling omitting mandatory salary reduction for suspended judge.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court overturned the President of the Court of Appeal's order dismissing the Minister of Justice's appeal against a disciplinary ruling. The disciplinary court had convicted a judge of misconduct but failed to issue the mandatory order reducing his salary during suspension as required by law. The court held that the appeal was admissible against the disciplinary court's subsequent ruling on salary, which lacked legal basis, and remanded the case for further proceedings.
Legislator headnote
AI generatedArt. 123 § 1 u.s.p.; Art. 425 § 1, 2 k.p.k.: When a disciplinary court imposes removal from office, it must simultaneously rule on salary reduction; an appeal is admissible against such a ruling even if the court attempts to remedy the omission via a separate decision, which cannot serve as a valid basis for the appeal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
POSTANOWIENIE Z DNIA 23 CZERWCA 2003 R.
SNO 39/03
Przewodniczący: sędzia SN Elżbieta Sadzik (sprawozdawca).
Sędziowie SN: Mirosława Wysocka, Gerard Bieniek.
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie w sprawie sędziego
Sądu Rejonowego po rozpoznaniu zażalenia Ministra Sprawiedliwości na
zarządzenie sędziego Sądu Apelacyjnego działającego z upoważnienia Prezesa
tego Sądu z dnia 7 maja 2003 r. sygn. akt (...) odmawiającego przyjęcia
odwołania Ministra Sprawiedliwości od wyroku z dnia 8 kwietnia 2003 r.
p o s t a n o w i ł:
u c h y l i ć zaskarżone zarządzenie i p r z e k a z a ć sprawę do dalszego
postępowania związanego z wniesieniem odwołania Ministra Sprawiedliwości
od wyroku z dnia 8 kwietnia 2003 r.
Uzasadnienie
Wyrokiem Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 8 kwietnia
2003 r. sędziego Sądu Rejonowego uznano za winnego przewinienia
służbowego z art. 107 § 1 u.s.p. i na podstawie tego przepisu w zw. z art. 109 §
1 pkt 5 u.s.p. wymierzono mu karę dyscyplinarną złożenia sędziego z urzędu.
Wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 123 § 1 w zw. z art. 129 § 3
u.s.p. w wyroku nie zawarto orzeczenia o obniżeniu wynagrodzenia sędziego na
czas zawieszenia w wykonywaniu czynności służbowych, które to zawieszenie z
mocy prawa przewiduje przepis art. 123 § 1 u.s.p.
W tej kwestii wyznaczono dodatkowe posiedzenie w dniu 30 kwietnia
2003 r. Uchwałą z tego dnia Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny, podjął
decyzję o obniżeniu wynagrodzenia sędziego Sądu Rejonowego w okresie
zawieszenia go w czynnościach służbowych, związanego z nieprawomocnym
wyrokiem, o 30%.
W dniu 6 maja 2003 r. Minister Sprawiedliwości wniósł odwołanie od
wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 8 kwietnia 2003 r.
sygn. akt (...) na niekorzyść obwinionego sędziego Sądu Rejonowego zarzucając
rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 123 § 1 u.s.p. przez nie orzeczenie
w tym wyroku o wysokości obniżenia wynagrodzenia sędziego na czas
zawieszenia go w czynnościach służbowych. Wniósł o zmianę zaskarżonego
wyroku przez orzeczenie na podstawie art. 123 § 1 u.s.p. obniżenia sędziemu
Sądu Rejonowego wynagrodzenia o 50%.
Upoważniony przez Prezesa Sądu Apelacyjnego sędzia, zarządzeniem z
dnia 7 maja 2003 r., na podstawie art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p.
odmówił przyjęcia odwołania Ministra Sprawiedliwości od wyroku z dnia 8
kwietnia 2003 r. W uzasadnieniu wyraził pogląd, iż wniesienie odwołania od
wyroku Sądu Dyscyplinarnego było in concreto niedopuszczalne z mocy
ustawy, albowiem środek odwoławczy przysługuje od „orzeczenia wydanego w
pierwszej instancji”. Tymczasem w niniejszej sprawie Sąd Dyscyplinarny
orzeczenia w kwestii podmiotowej w odwołaniu nie wydał. Wydał je natomiast
w uchwale z dnia 30 kwietnia 2003 r. i od tej uchwały Minister Sprawiedliwości
ma uprawnienie do złożenia środka odwoławczego.
Zarządzenie zaskarżył zażaleniem Minister Sprawiedliwości wnosząc o
jego uchylenie. W uzasadnieniu podniósł, że wymierzenie przez Sąd
Dyscyplinarny kary złożenia sędziego z urzędu, powoduje z mocy prawa
zawieszenie sędziego w czynnościach służbowych z jednoczesnym obniżeniem
wynagrodzenia
i
rozstrzygnięcie
w
przedmiocie
wysokości
obniżenia
wynagrodzenia w wyroku jest obligatoryjne. Wyrok takiego rozstrzygnięcia nie
zawiera, co daje podmiotowi posiadającemu prawo do zaskarżenia wyroku
prawo do wniesienia odwołania.
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny uznał zażalenie za słuszne.
Artykuł 123 § 1 u.s.p. stanowi, że w wypadku wymierzenia kary
dyscyplinarnej złożenia sędziego z urzędu, orzeczenie to powoduje z mocy
prawa zawieszenie sędziego w czynnościach służbowych, a sąd dyscyplinarny
ma obowiązek w wyroku orzec o obniżeniu wynagrodzenia na czas zawieszenia
w czynnościach (T. Ereciński, I. Gudowski, J. Iwulski: Komentarz do prawa o
ustroju sądów powszechnych i ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa,
Warszawa 2002, s. 375).
Wyrok Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego w sprawie sędziego
Sądu
Rejonowego
nie
zawiera
orzeczenia
w
przedmiocie
obniżenia
wynagrodzenia sędziego na czas zawieszenia go w czynnościach służbowych.
Słusznie zatem Minister Sprawiedliwości zaskarżył wyrok odwołaniem
zarzucając rażące naruszenie art. 123 § 1 u.s.p. i wnosząc o jego zmianę przez
obniżenie sędziemu wynagrodzenia.
Nie do zaakceptowania jest pogląd wyrażony w zaskarżonym zarządzeniu,
że skoro w wyroku nie podjęto decyzji w przedmiocie obniżenia wynagrodzenia
sędziego, to brak podstaw do składania w tym zakresie środka odwoławczego.
W tym przedmiocie odwołać się należy do stosowanego odpowiednio w
postępowaniu dyscyplinarnym przepisu art. 425 § 1 i 2 k.p.k. i jego utrwalonej
w orzecznictwie wykładni. Zgodnie z nią, środek odwoławczy można skierować
nie tylko przeciwko rozstrzygnięciu zawartemu w orzeczeniu, ale także
przeciwko rozstrzygnięciu, które nie zostało zamieszczone, choć – zdaniem
odwołującego się – powinno się w nim znaleźć (Kodeks postępowania karnego
pod red. P. Hofmańskiego, Warszawa 1999, t. III, s. 484; S. Zabłocki. Nowe
kodyfikacje karne. Kodeks postępowania karnego. Krótkie komentarze. Zeszyt
4. Warszawa 1997, s. 19). W tym względzie więc, należy uznać argumentację
wywiedzioną w zażaleniu Ministra Sprawiedliwości za trafną. To, że w
niniejszej sprawie Sąd Dyscyplinarny podjął próbę naprawienia błędu przez
orzeczenie w przedmiocie wynagrodzenia sędziego uchwałą z dnia 30 kwietnia
2003 r. nie może mieć dla rozstrzygnięcia słuszności zażalenia prawnego
znaczenia. Zważyć bowiem należy, iż uchwała z dnia 30 kwietnia 2003 r. nie
znajduje podstawy prawnej, albowiem ani przepisy u.s.p., ani też stosowane w
postępowaniu dyscyplinarnym odpowiednio przepisy kodeksu postępowania
karnego nie przewidują możliwości uzupełniania wyroku w tym trybie.
Z
powyższych
względów,
należało
uznać
zażalenie
Ministra
Sprawiedliwości za zasadne i orzec o uchyleniu zaskarżonego zarządzenia oraz
o przekazaniu sprawy do dalszego postępowania związanego z wniesieniem
przez Ministra Sprawiedliwości odwołania od wyroku z dnia 8 kwietnia 2003 r.