Supreme Court dismissed Minister's appeal against a judge's disciplinary fine for procedural delays, ruling the penalty was not grossly disproportionate.

WYROK Z DNIA 4 CZERWCA 2008 R.

SNO 35/08

Przewodniczący: sędzia SN Wiesław Maciak (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Jolanta Strusińska-Żukowska, Stanisław Dąbrowski.

S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y z udziałem Zastępcy

Rzecznika Dyscyplinarnego sędziego Sądu Okręgowego oraz protokolanta po

rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2008 r. sprawy sędziego Sądu Rejonowego w związku

z odwołaniem Ministra Sprawiedliwości od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu

Dyscyplinarnego z dnia 8 stycznia 2008 r., sygn. akt (...)

u t r z y m a ł w m o c y zaskarżony w y r o k , a kosztami sądowymi postępowania

odwoławczego obciążył Skarb Państwa.

Uzasadnienie

Wyrokiem Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 8 stycznia 2008 r.,

sygn. akt (...), sędzia Sądu Rejonowego uznany został winnym tego, że: „w okresie od

13 września 2001 roku dopuścił się nieuzasadnionej i rażącej przewlekłości poprzez

zaniechanie dokonania określonych czynności w poniżej wskazanych sprawach, a w

szczególności nie nadania biegu pismom (w większości stanowiących zażalenia) w

nich wymienionych, z oczywistą i rażącą obrazą art. 6 k.p.c. i art. 395 k.p.c., i tak:

1. w sprawie o sygn. I Nc 5/03 w dniu 31 stycznia 2003 roku po wydaniu nakazu

zapłaty, od którego pozwana złożyła sprzeciw, postanowieniem z dnia 13 marca 2003

roku odrzucił sprzeciw, a postanowienie doręczono pozwanej dnia 18 marca 2003

roku, pomimo tego w dniu 20 marca 2003 roku uwzględnił wniosek powoda i wydał

powodowi tytuł wykonawczy, dnia 25 marca 2003 roku pozwana nadała w Urzędzie

Pocztowym zażalenie na postanowienie o odrzuceniu sprzeciwu. Zarządzeniem z dnia

1 kwietnia 2003 roku wezwano ją do usunięcia braków formalnych zażalenia.

Jednocześnie sędzia zwrócił się pismem do pełnomocnika powoda o wstrzymanie

postępowania egzekucyjnego. W dniu 3 czerwca 2003 roku do akt wpłynęło kolejne

zażalenie pozwanej na wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Od dnia 3 czerwca

2003 roku do dnia 16 kwietnia 2007 roku nie podjął żadnych czynności w sprawie, a w

szczególności nie nadał biegu żadnemu z zażaleń pozwanej,

2. w sprawie o sygn. I Nc 151/03 w dniu 7 maja 2003 roku wydał nakaz zapłaty

przeciwko podmiotowi określonemu jako «B(...)P(...)» s.c. w P., co stanowi

oczywistą obrazę przepisów postępowania, jako, że spółka cywilna nie ma zdolności

sądowej; w dniu 2 czerwca 2003 roku do akt wpłynął sprzeciw pozwanej spółki

cywilnej, który został odrzucony postanowieniem z dnia 23 czerwca 2003 roku na

które to postanowienie w dniu 9 lipca 2003 roku wpłynęło zażalenie i od tego dnia do

16 kwietnia 2007 roku nie podjął żadnych czynności w sprawie,

3. w sprawie o sygn. I Co 40/01 w dniu 13 września 2001 roku wpłynęło

zażalenie na postanowienie w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności wraz z

wnioskiem o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, na zażaleniu znajduje się

adnotacja sędziego «przedłożyć wraz z aktami - 010913», w sprawie nie podjęto

żadnych czynności do dnia 16 kwietnia 2007 roku,

4. w sprawie I Co 283/02 w dniu 23 lipca 2004 roku wydano postanowienie o

umorzeniu postępowania, na to postanowienie w dniu 6 września 2004 roku wpłynęło

zażalenie dłużnika i od tego dnia do dnia 16 kwietnia 2007 roku sędzia nie podjął

żadnej czynności w sprawie,

5. w sprawach o sygn. I Co 57/03 oraz I Co 214/02 nadano klauzulę

wykonalności bankowym tytułom egzekucyjnym przeciwko Paulinie K., w dniu 1

października 2003 roku Paulina K. złożyła zażalenie na postanowienie co do nadania

klauzuli wykonalności w obu tych sprawach, a w dniu 21 lipca 2005 roku do Sądu

wpłynął wniosek o rozpatrzenie zażalenia i od tego czasu do dnia 16 kwietnia 2007

roku nie podjęto żadnych czynności w sprawie,

6. w sprawie I Co 21/04 – w dniu 25 marca 2005 roku wpłynęło zażalenie

komornika na postanowienie z dnia 25 lutego 2005 roku i do dnia 16 kwietnia 2007

roku nie podjął żadnych czynności w sprawie,

7. do dnia 16 kwietnia 2007 roku przetrzymywał w szafie pismo Gminy W. z

lipca 2006 roku, stanowiące zgłoszenie wierzyciela do planu podziału sumy uzyskanej

z egzekucji wraz z tytułami wykonawczymi do sprawy I Co 191/05, w związku z

czym treść tego pisma nie została uwzględniona przy sporządzeniu planu podziału”,

tj. popełnienia przewinienia służbowego z art. 107 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. –

Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), za które na

podstawie art. 109 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy, Sąd wymierzył mu karę dyscyplinarną

upomnienia.

Odwołanie tego orzeczenia na niekorzyść obwinionego sędziego Sądu

Rejonowego wniósł Minister Sprawiedliwości.

Zarzucając, na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 128 ustawy z dnia 27

lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych, zaskarżonemu wyrokowi

„rażącą niewspółmierność orzeczonej kary dyscyplinarnej upomnienia w stosunku do

przypisanego mu przewinienia dyscyplinarnego”, skarżący wniósł o wymierzenie

sędziemu Sądu Rejonowego „ na podstawie art. 109 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca

2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych – kary dyscyplinarnej nagany”.

Po wysłuchaniu Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego wnoszącego o

nieuwzględnienie odwołania Ministra Sprawiedliwości i utrzymanie zaskarżonego

wyroku w mocy, Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Odwołanie Ministra Sprawiedliwości od orzeczenia Sądu Apelacyjnego – Sądu

Dyscyplinarnego w sprawie sędziego Sądu Rejonowego, nie jest zasadne i na

uwzględnienie nie zasługuje.

Oceniając bowiem całokształt okoliczności ustalonych i niekwestionowanych

przez strony, w rozpoznawanej sprawie nie można się zgodzić z zaprezentowanym w

odwołaniu stanowiskiem, że „kara dyscyplinarna w kształcie orzeczonym przez Sąd

Dyscyplinarny nosi cechy rażącej niewspółmierności, to jest zbytniej łagodności, w

rozumieniu przesłanek z art. 438 pkt 4 Kodeksu postępowania karnego”. Także przy

ocenie przewinienia służbowego, stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez

obwinionego czynu, a co zatem idzie, także surowość wymierzonej mu kary, powinien

być oceniany poprzez pryzmat motywacji i sposobu zachowania się sprawcy, rodzaj i

stopień naruszenia ciążących na nim obowiązków, rozmiar ujemnych następstw czynu,

jego właściwości i warunków osobistych, a także jego postawy zarówno przed, jak i

po popełnieniu przewinienia.

W ocenie Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego, nie można czynu i jego

sprawcy oceniać jedynie pod kątem prewencyjnych celów kary, jak czyni to w

złożonym środku odwoławczym skarżący, powołując się na ewentualne odczucia

mediów i opinii publicznej.

Jeśli się bowiem zważy, iż obwiniony sędzia Sądu Rejonowego, w okresie

objętym zarzutem rozpoznawał rocznie po około 1500 spraw, w latach 2003 – 2006

rozpoznał największą ilość spraw w okręgu (...), a jak wynika z jego akt osobowych,

od roku 1998, z uwagi na ponadprzeciętne obciążenie pracą zawodową, nie korzystał z

urlopu wypoczynkowego w pełnym wymiarze, to przypisany mu czyn, w postaci

dopuszczenia się znacznej przewlekłości w nadaniu biegu siedmiu pismom

procesowym, w których przewlekłe podjęcie czynności nie miało wpływu na prawa

stron i w szczególności nie doprowadziło do pokrzywdzenia stron, nie może być

oceniany jako zasługujący na wymierzenie mu bardziej surowej kary w postaci

nagany.

Na tę ocenę ma także znaczny wpływ dotychczasowa nienaganna postawa

obwinionego i fakt, iż jest to dotychczas jego pierwsze i jedyne przewinienie

służbowe.

W tej sytuacji, zdaniem Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego,

wymierzona sędziemu Sądu Rejonowego kara upomnienia, jest adekwatna do stopnia

zawinienia w przedmiotowej sprawie oraz jego dotychczasowej postawy w

wykonywaniu obowiązków zawodowych i dlatego też należało zaskarżony wyrok

utrzymać w mocy.