Disciplinary court allows proceeding against retired judge for pre-retirement misconduct under Polish law.
Legislator summary
AI generatedThe Disciplinary Court of Appeal dismissed the disciplinary proceedings against a retired judge, ruling that he could not be held responsible for offenses committed before his retirement. The Supreme Disciplinary Court overturned this decision, finding the lower court misinterpreted the statutory text regarding a judge's liability. The court applied the legal principle that a retired judge remains accountable for professional misconduct occurring prior to retirement, thereby reinstating the case for retrial.
Legislator headnote
AI generatedArt. 104 § 2 u.s.p.; Art. 107 § 1 u.s.p.; A retired judge remains liable for professional offenses committed prior to retirement, and the lower court's dismissal of proceedings based on a restrictive interpretation of the statute is legally erroneous.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
POSTANOWIENIE Z DNIA 7 LIPCA 2004 R.
SNO 27/04
Z art. 104 § 2 u.s.p. wynika wprost, że sędzia w stanie spoczynku może
być także skazany za przewinienie popełnione przed przejściem w stan
spoczynku. Zgodnie z regułą wykładni „a maiori ad minus”, jeżeli jest
dopuszczalne skazanie sędziego
za przewinienie popełnione przed
przejściem w stan spoczynku, to tym bardziej sędzia w stanie spoczynku
odpowiada za przewinienie służbowe popełnione przed przejściem w stan
spoczynku.
Przewodniczący: sędzia SN Piotr Hofmański.
Sędziowie SN: Jacek Sobczak (sprawozdawca), Kazimierz Jaśkowski.
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie z udziałem Zastępcy
Rzecznika Dyscyplinarnego sędziego Sądu Apelacyjnego oraz protokolanta po
rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2004 r. sprawy sędziego Sądu Okręgowego w stanie
spoczynku w związku z zażaleniem Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego na
postanowienie Sądu Dyscyplinarnego z dnia 2 kwietnia 2004 r., sygn. akt (...)
p o s t a n o w i ł: u c h y l i ć zaskarżone p o s t a n o w i e n i e i sprawę
przekazać Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu do ponownego
rozpoznania.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny, wyrokiem z dnia 20 maja 2002 r.
uznał sędziego Sądu Okręgowego w stanie spoczynku za winnego popełnienia
czynu określonego w art. 107 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o
ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) i za to, na mocy
art. 109 § 1 pkt 5 tej ustawy wymierzył obwinionemu karę złożenia sędziego z
urzędu, a kosztami postępowania dyscyplinarnego obciążył Skarb Państwa.
Powyższy wyrok zaskarżony został odwołaniem obwinionego, a w wyniku
jego uwzględnienia Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny, wyrokiem z dnia 20
września 2003 r. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi
Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu do ponownego rozpoznania.
Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2004 r., sygn. akt SD (...), Sąd
Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny umorzył postępowanie dyscyplinarne
przeciwko sędziemu Sądu Okręgowego, zaś wydatkami poniesionymi w
postępowaniu dyscyplinarnym obciążył Skarb Państwa.
Na
wspomniane
postanowienie
Sądu
Apelacyjnego
–
Sądu
Dyscyplinarnego, zażalenie wniósł Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego w
Sądzie Apelacyjnym. W zażaleniu skarżący zarzucił obrazę przepisów
postępowania – art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k., polegającą na jego zastosowaniu
pomimo braku ku temu podstaw oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych
za podstawę orzeczenia, polegający na przyjęciu, że przejście sędziego w stan
spoczynku w trakcie trwającego postępowania dyscyplinarnego powoduje, iż nie
może on odpowiadać za przewinienie dyscyplinarne popełnione przed
przejściem w stan spoczynku. W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonego
orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi
Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu.
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:
Zażalenie Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego w Sądzie Apelacyjnym
okazało się w pełni zasadne.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, Sąd Apelacyjny wyraził
przekonanie, iż na dalsze procedowanie w sprawie nie pozwala norma prawa
materialnego zawarta w art. 104 § 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o
ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.). Zdaniem Sądu
Dyscyplinarnego sędzia w stanie spoczynku może być pociągnięty do
odpowiedzialności tylko „za uchybienia godności, po przejściu w stan
spoczynku” oraz za „uchybienie godności urzędu sędziego w okresie pełnienia
służby”, co wyłącza możliwość kontynuowania wszczętego wcześniej
postępowania w sprawie przewinienia służbowego.
Z art. 104 § 2 u.s.p. wynika wprost, że sędzia w stanie spoczynku może być
także skazany za przewinienie popełnione przed przejściem w stan spoczynku.
Zgodnie z regułą wykładni „a maiori ad minus”, jeżeli jest dopuszczalne
skazanie sędziego za przewinienie popełnione przed przejściem w stan
spoczynku, to tym bardziej sędzia w stanie spoczynku odpowiada za
przewinienie służbowe popełnione przed przejściem w stan spoczynku.
Wobec powyższego Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł jak w sentencji
postanowienia.