Supreme Court dismisses prosecutor's appeal against disciplinary court's refusal to allow criminal prosecution due to negligible social harm.

UCHWAŁA Z DNIA 14 MAJA 2008 R.

SNO 25/08

Przewodniczący: sędzia SN Józef Dołhy (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Jan Górowski, Hubert Wrzeszcz.

S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y z udziałem Zastępcy

Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych sędziego Sądu

Okręgowego oraz protokolanta w sprawie sędziego Sądu Rejonowego po rozpoznaniu

w dniu 14 maja 2008 r. zażalenia Prokuratora Rejonowego na uchwałę Sądu

Apelacyjnego  Sądu Dyscyplinarnego z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt (...),

w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do

odpowiedzialności karnej

uchwalił:

I. u t r z y m a ć w m o c y zaskarżoną u c h w a ł ę ;

II. kosztami postępowania odwoławczego obciążyć Skarb Państwa.

Uzasadnienie

Prokurator Rejonowy w dniu 7 września 2007 r. złożył, na podstawie art. 80 § 1

u.s.p., wniosek o wyrażenie zgody na pociągnięcie sędziego Sądu Rejonowego do

odpowiedzialności karnej za czyn z art. 177 § 1 k.k. Wskazał w uzasadnieniu, że w

dniu 26 czerwca 2007 r. w A., sędzia Sądu Rejonowego, jako kierująca samochodem

osobowym, była uczestnikiem wypadku drogowego, w którym piesza Kamila I.

doznała obrażeń naruszających czynności narządów ciała na czas powyżej 7 dni, zaś

piesza Ewelina D. doznała obrażeń, które nie naruszyły czynności narządów ciała na

czas powyżej 7 dni. Zdaniem wnioskodawcy, zebrany w sprawie materiał dowodowy

dostatecznie uzasadnia podejrzenie popełnienia przez sędziego Sądu Rejonowego

przestępstwa określonego w art. 177 § 1 k.k.

Uchwałą z dnia 29 października 2007 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny nie

uwzględnił wniosku Prokuratora Rejonowego z dnia 26 czerwca 2007 r. na

pociągnięcie sędziego Sądu Rejonowego do odpowiedzialności karnej za czyn z art.

177 § 1 k.k. W uzasadnieniu podkreślił, że wprawdzie czyn sędziego wyczerpuje

znamiona występku z art. 177 § 1 k.k., to jednak charakteryzuje się znikomym

stopniem społecznej szkodliwości w rozumieniu art. 1 § 2 k.k.

Prokurator zaskarżył tę uchwałę i w zażaleniu zakwestionował przyjęte przez Sąd

Dyscyplinarny przesłanki oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu sędziego.

Zdaniem skarżącego, zarówno naruszenie jednej z podstawowych zasad

bezpieczeństwa w ruchu lądowym – obowiązku uszanowania i udzielenia

pierwszeństwa innym uczestnikom ruchu, jak i rozmiar obrażeń ciała doznanych przez

pokrzywdzone, wskazują na wyższy stopień szkodliwości społecznej czynu.

W konkluzji wniósł o „uchylenie zaskarżonej uchwały i wydanie uchwały

zezwalającej na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej”.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Podjęcie uchwały zezwalającej na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności

karnej nie może nastąpić w razie znikomego stopnia szkodliwości społecznej czynu,

ponieważ w takim wypadku sprawca nie podlega odpowiedzialności karnej (art. 1 § 1 i

2 k.k.).

W realiach sprawy Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny trafnie uznał, że w

świetle kryteriów określonych w art. 115 § 2 k.k., ocena stopnia społecznej

szkodliwości czynu prowadzi do wniosku o jego znikomości.

Oceniając jako nieumyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym

słusznie wskazano na minimalne przekroczenie przez sędziego obowiązku

prowadzenia pojazdu w sposób rozważny i ostrożny.

Skutkiem, stanowiącym znamię typu czynu zabronionego, określonego w art.

177 § 1 k.k., jest naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia inny, niż

ciężki uszczerbek na zdrowiu, w znaczeniu art. 156 § 1 k.k., trwający dłużej niż 7 dni.

Wbrew stanowisku autora zażalenia fakt, że właśnie tego rodzaju obrażeń ciała

doznała pokrzywdzona Kamila I., nie może sam przez się dyskwalifikować stanowiska

sądu, uwzględniającego kompleksowo wszystkie komponenty określone w art. 115 § 2

k.k.

Sędzia Sądu Rejonowego poniosła za swój czyn odpowiedzialność dyscyplinarną

– wyrokiem Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 25 lutego 2008 r.,

sygn. akt (...) wymierzono jej karę dyscyplinarną upomnienia.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, Sąd Najwyższy – Sąd

Dyscyplinarny utrzymał w mocy zaskarżoną uchwałę.