Supreme Court upheld disciplinary suspension and salary reduction for a judge due to misconduct threatening judicial integrity.

UCHWŁA Z DNIA 9 MAJA 2003 R.

SNO 21/03

Przewodniczący: sędzia SN Wiesław Błuś.

Sędziowie SN: Helena Ciepła (sprawozdawca), Iwona Koper.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie z udziałem Zastępcy

Rzecznika Dyscyplinarnego oraz protokolanta w sprawie sędziego Sądu

Rejonowego w związku z zażaleniem obrońcy obwinionego na uchwałę Sądu

Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 24 lutego 2003 r., sygn. akt (...) w

przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych na czas postępowania

dyscyplinarnego i obniżenia wynagrodzenia po wysłuchaniu Zastępcy

Rzecznika Dyscyplinarnego

u c h w a l i ł:

u t r z y m a ć w mocy zaskarżoną uchwałę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2002 r. Zastępcy Rzecznika

Dyscyplinarnego Sądu Okręgowego wszczęto w stosunku do sędziego Sądu

Rejonowego postępowanie dyscyplinarne o czyny noszące znamiona przewinień

służbowych oraz przewinienia dyscyplinarnego polegających na:

- zaniechaniu w okresie od dnia 27 lutego 2001 r. do dnia 10 maja 2002 r.

obowiązku niezwłocznego zawiadomienia Prezesa Sądu Okręgowego o

toczących się sprawach sądowych, w których występował jako strona,

tj. przewinienia służbowego z art. 90 u.s.p i art. l07 § 1 u.s.p.;

- prowadzenia w okresie od 1991 r. do dnia 1 stycznia 2000 r.

działalności gospodarczej z innymi osobami oraz uzyskiwania

dodatkowych dochodów, tj. przewinienia służbowego z art. 86 § 3 pkt 5

u.s.p. i art. 107 § 1 u.s.p.;

- wykorzystywania w okresie od początku 2001 r. do dnia 31 marca 2001

r. prestiżu urzędu sędziowskiego w celu wspierania osobistego interesu,

żądania od Marii K. miesięcznych wypłat pieniędzy w kwocie od 750 zł

do 1000 zł oraz żądania przeniesienia własności samochodu VW

Multivan stanowiącego własność Przedsiębiorstwa BHU „P.(...)”, czym

rażąco uchybił godności urzędu sędziowskiego, tj. przewinienia

dyscyplinarnego z art. 107 § 1 u.s.p.

Orzeczenie to oparto na następujących ustaleniach:

Do Sądu Rejonowego Wydział I Cywilny wpłynęły dwie sprawy z

powództwa sędziego Sądu Rejonowego o zapłatę, a to:

w dniu 27 lutego 2001 r przeciwko spadkobiercom Andrzeja Ż.

i w dniu 9 stycznia 2002 r. przeciwko Dominikowi K., o zainicjowaniu których

nie powiadomił on Prezesa Sądu Okręgowego, a uczynił to dopiero na wezwanie

Prezesa tego Sądu.

Od 1991 r. do 1999 r. sędzia Sądu Rejonowego utrzymywał zażyłe stosunki

z rodziną, zaangażował się w prowadzenie przez nich przedsiębiorstwa pod

nazwą BHU „P.(...)” udzielając porad prawnych, za co na żądanie otrzymywał

miesięczne wynagrodzenie początkowo po 500 DM, następnie po 500 zł

miesięcznie, a ostatnio od 750 – 1000 zł miesięcznie. Żądał też przeniesienia na

swoją rzecz prawa własności samochodu VW Multivan stanowiącego własność

wymienionego Przedsiębiorstwa.

Rozpoznając sprawę dyscyplinarną sędziego Sądu Rejonowego Sąd

Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny na wniosek Zastępcy Rzecznika uchwałą z

dnia 24 lutego 2003 r. zawiesił wymienionego sędziego w czynnościach

służbowych na czas postępowania dyscyplinarnego i obniżył na czas trwania

tego zawieszenia wynagrodzenie o 30%.

Podzielając

Dyscyplinarnego

ustalenia

Sądu

poczynione

Okręgowego

–

przez

Sąd

Zastępcę

Dyscyplinarny

Rzecznika

uznał,

że

uprawdopodabniają one, a w szczególności treść listu pisanego do Marii K., w

wysokim stopniu popełnienie przez sędziego Sądu Rejonowego zarzucanych mu

czynów, dają podstawę do przyjęcia, iż interes wymiaru sprawiedliwości

mógłby być zagrożony przez dalsze wykonywanie przez wymienionego

sędziego czynności służbowych i stanowią dostateczne podstawy do

zawieszenia go w czynnościach służbowych.

Odwołując się do przepisu art. 82 § 2 u.s.p. Sąd Dyscyplinarny stwierdził,

że zachowanie sędziego Sądu Rejonowego opisane w zarzucanych mu czynach,

w rażący sposób godzi w powagę urzędu, pozostaje w sprzeczności z

obowiązkiem dbałości o interes i dobro wymiaru sprawiedliwości oraz

uzasadnia zawieszenie go w czynnościach, zwłaszcza, że czyn opisany w pkt 3

może zawierać znamiona przestępstwa stosowania gróźb bezprawnych.

Jednocześnie na podstawie art. 129 § 3 u.s.p uznał za zasadne obniżenie

wymienionemu sędziemu na czas trwania zawieszenia wynagrodzenia o 30%.

W zażaleniu na wymienioną uchwałę obrońca obwinionego sędziego

zarzucił wadliwą ocenę materiału dowodowego i bezpodstawne przyjęcie

wysokiego prawdopodobieństwa popełnienia zarzucanych czynów na podstawie

zeznań świadków J. i D. K., którzy są zainteresowani w sprawie. Nadto zarzucił

brak w zebranym materiale dostatecznych podstaw do przyjęcia zagrożenia

interesu

wymiaru

sprawiedliwości

dalszym

wykonywaniem

czynności

służbowych przez obwinionego sędziego.

W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały i oddalenie wniosku

Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Stanowisko Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego nie może być

skutecznie zwalczane, albowiem znajduje uzasadnienie w przepisach art. 82 § 2

i 129 § 1 i 3 u.s.p. Skarżący bezpodstawnie kwestionuje dokonaną ocenę

zebranego materiału. Fakt niezawiadomienia Prezesa Sądu Okręgowego o

toczących się sprawach potwierdził w swoich zeznaniach sędzia Sądu

Okręgowego X. Y. pełniący obowiązki Prezesa tego Sądu. Natomiast zeznania

świadków M. i D. K. korespondują z treścią listu pisanego przez obwinionego

sędziego, którego autorstwo przyznał.

W tak zebranym materiale dowodowym Sąd Apelacyjny – Sąd

Dyscyplinarny miał podstawy do przyjęcia, że uprawdopodabnia on w wysokim

stopniu popełnienie przez obwinionego sędziego zarzucanych mu czynów, co

wystarcza do zawieszenia go w czynnościach służbowych, a nie przesądza o

odpowiedzialności dyscyplinarnej. Słusznie też ,wbrew stanowisku skarżącego,

Sąd ten przypisał zachowaniu obwinionego sędziego właściwy ciężar

gatunkowy i w konsekwencji trafnie przyjął, iż dalsze wykonywanie przez niego

czynności służbowych, przez czas trwania postępowania dyscyplinarnego,

mogłoby

godzić

w

powagę

urzędu

i

zagrażać

interesowi

wymiaru

sprawiedliwości, któremu to zagrożeniu zapobiega zawieszenie w czynnościach.

Konsekwencją zawieszenia było zgodnie z przepisem art. 129 § 3 u.s.p.

obniżenie wynagrodzenia, w stopniu, który nie budzi zastrzeżeń.

Z tych względów Sąd Najwyższy zaskarżoną uchwałę utrzymał w mocy.