Supreme Court upheld disciplinary censure for judge causing severe procedural delays and legal violations.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court upheld the disciplinary censure imposed on a judge for causing severe procedural delays and violating legal provisions. The judge admitted to the delays but argued the penalty was too harsh, requesting a lighter sanction. The court rejected this, noting that the censure was appropriate given the severity of the misconduct and the lack of merit for a lighter penalty.
Legislator headnote
AI generatedArt. 107 § 1, 109 § 1 pkt 2 u.s.p.; Art. 424 § 1 k.p.k.: A disciplinary censure is the appropriate sanction when a judge causes severe procedural delays and violates legal provisions, as it is the only penalty lighter than censure and thus not suitable for such serious misconduct.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
WYROK Z DNIA 17 MAJA 2005 R.
SNO 20/05
Przewodniczący: sędzia SN Marian Buliński (sprawozdawca).
Sędziowie SN: Maria Grzelka, Henryk Pietrzkowski.
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny na rozprawie z udziałem Zastępcy
Rzecznika Dyscyplinarnego sędziego Sądu Okręgowego oraz protokolanta po
rozpoznaniu w dniu 17 maja 2005 r. sprawy sędziego Sądu Rejonowego w
związku z odwołaniem obwinionego od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu
Dyscyplinarnego z dnia 18 stycznia 2005 r., sygn. akt: (...)
u t r z y m a ł w m o c y zaskarżony w y r o k.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny wyrokiem z dnia 18 stycznia 2005 r.,
sygn. akt (...) uznał sędziego Sądu Rejonowego za winnego tego, że prowadząc
z naruszeniem zasad koncentracji materiału dowodowego i ciągłości rozprawy
postępowanie w sprawach o sygn. akt: II K 8/03, II K 1103/03, II K 2/03, II K
10/03, II K 9/03 Sądu Rejonowego doprowadził do wystąpienia rażącej
przewlekłości w wyżej wymienionych sprawach, a nadto sporządzając pisemne
motywy wyroków w sprawach II K 2/03 i II K 10/03 Sądu Rejonowego dopuścił
się rażącej obrazy przepisów prawa – art. 424 § 1 k.p.k. i za to na podstawie art.
107 § 1 i 109 § 1 pkt 2 u.s.p. wymierzył mu karę nagany.
Odwołanie od tego wyroku złożył obwiniony i nie negując swojej winy w
doprowadzeniu do przewlekłości postępowania w omawianych sprawach
uważał wymierzoną karę jako zbyt surową i dlatego wniósł o zmianę wyroku i
wymierzenie mu kary upomnienia.
Na rozprawie przed Sądem Najwyższym – Sądem Dyscyplinarnym
obwiniony poparł swoje odwołanie, a Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego
wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku.
W tej sytuacji Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co
następuje:
Odwołanie obwinionego nie jest zasadne. Karą łagodniejszą od
wymierzonej obwinionemu może być jedynie kara upomnienia, która
jednocześnie jest najłagodniejszą karą wymierzaną w postępowaniu
dyscyplinarnym.
W przedmiotowej sprawie obwiniony nie zasługuje na najłagodniejszą karę
dyscyplinarną. Przypisane mu przewinienie służbowe polegało na
spowodowaniu rażącej przewlekłości postępowania sądowego w pięciu
sprawach i rażącego naruszenia art. 424 § 1 k.p.k. w dwóch sprawach. Opis
bezczynności i czynności obwinionego doprowadzających do przewlekłości w
tych pięciu sprawach zajął osiem stron wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu
Dyscyplinarnego z dnia 18 stycznia 2005 r. Dlatego też wymierzoną
obwinionemu karę dyscyplinarną nagany należy uznać jako odpowiednią i
wobec tego zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy.
Dlatego też Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.