Supreme Court dismisses complaint for delay filed after final judgment to ensure procedural discipline.

POSTANOWIENIE Z DNIA 10 MAJA 2012 R.

KSP 3/12

Przewodniczący: sędzia SN Andrzej Siuchniński (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Michał Laskowski, Stanisław Zabłocki.

S ą d N a j w y ż s z y – I z b a K a r n a po rozpoznaniu na posiedzeniu bez

udziału stron w dniu 10 maja 2012 r. skargi skazanego E. M. na naruszenie prawa do

rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem

Apelacyjnym w sprawie o wznowienie postępowania, sygn. akt II AKo 189/07

postanowił: p o z o s t a w i ć s k a r g ę b e z r o z p o z n a n i a .

UZASADNIENIE

Skazany E. M. pismem z dnia 29 lutego 2012 r. wniósł skargę na przewlekłość

postępowania przed Sądem Apelacyjnym w przedmiocie wznowienia postępowania

karnego, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 24 listopada

2006 r., sygn. akt IX Ka 699/06, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia

30 czerwca 2006 r., sygn. akt VIII K 324/06, domagając się stwierdzenia przewlekłości

tego postępowania oraz przyznania od Skarbu Państwa sumy pieniężnej w wysokości

10 000 złotych.

Skargę skazanego należało pozostawić bez rozpoznania, albowiem została

wniesiona po prawomocnym zakończeniu postępowania. Nie został zatem spełniony

wymóg formalny, określony w art. 5 ust. 2 ustawy o skardze na naruszenie prawa strony

do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (dalej:

ustawy o skardze na przewlekłość), zgodnie z którym skargę wnosi się „w toku

postępowania w sprawie”. Postępowanie w sprawie o sygn. akt II AKo 189/07 zostało

zakończone prawomocnie postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 2008 r.,

sygn. akt III KZ 21/08, utrzymującym w mocy zarządzenie Przewodniczącego Wydziału

II Sądu Apelacyjnego z dnia 31 stycznia 2008 r., odmawiającego przyjęcia wniosku

skazanego E. M. o wznowienie postępowania w sprawie.

Należy podkreślić, że zadaniem wspomnianej ustawy jest dyscyplinowanie organów

wymiaru sprawiedliwości w celu zapewnienia sprawnego toku postępowania, które

sprzyjałoby realizacji prawa jednostki do rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym terminie.

Dlatego prawomocne zakończenie postępowania, którego skarga dotyczy, uniemożliwia

realizację celu ustawy o skardze na przewlekłość, czyniąc ją bezprzedmiotową i

skutkować musi pozostawieniem jej bez rozpoznania. Rzecz jasna odmienna sytuacja

zachodziłaby, gdyby skarga na przewlekłość postępowania została wniesiona przed jego

zakończeniem, ale jej rozpoznanie przypadłoby na czas po wydaniu decyzji procesowej

kończącej postępowanie. W rozpoznawanej sprawie taki przypadek jednak nie zachodzi,

albowiem skazany E. M. wystąpił ze skargą po upływie prawie 4 lat od prawomocnego

zakończenia postępowania.

Ponadto, już tylko na marginesie warto zauważyć, że analiza treści wniesionej skargi

prowadzi do wniosku, że nie zawiera ona żadnego uzasadnienia i argumentacji, która

mogłaby wspierać zgłoszone żądanie. Skazany E. M. w swoim piśmie skupił się jedynie

na formułowaniu zarzutu niedopełnienia obowiązków przez adwokata, wyznaczonego z

urzędu w celu sporządzenia i wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, który

pismem z dnia 29 listopada 2007 r. stwierdził brak podstaw do sporządzenia i wniesienia

tego rodzaju wniosku w sprawie skazanego. Okoliczność ta prowadziłaby i tak do uznania

skargi za niedopuszczalną w związku z unormowaniem zawartym w art. 6 § 2 ust. 2

ustawy o skardze na przewlekłość.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.