Supreme Court dismisses defendant's retrial request as obviously unfounded under Art. 545 § 3 of the Criminal Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the defendant's request for a retrial, ruling it obviously unfounded under Article 545 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defendant argued for a new defense attorney and questioned witness credibility, but the court found no legal grounds for reopening the final judgment. Since retrial proceedings do not re-evaluate evidence or facts, the request was dismissed without formal defects being addressed.
Legislator headnote
AI generatedArt. 545 § 3 k.p.k.; Art. 540-540b k.p.k.: A retrial request is inadmissible if, from its content, its obvious lack of merit is apparent, allowing the court to reject it without calling for the removal of formal defects.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
IV KO 97/24 POSTANOWIENIE Dnia 26 września 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Dziergawka w sprawie skazanego P. W. , po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 26 września 2024 r. wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt II AKa 114/19, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 11 grudnia 2018 r., sygn. akt XVI K 96/18, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł: odmówić przyjęcia wniosku o wznowienie wobec jego oczywistej bezzasadności.
UZASADNIENIE
Skazany P. W. pismem z dnia 5 sierpnia 2024 r., wniósł o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt II AKa 114/19, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 11 grudnia 2018 r., sygn. akt XVI K 96/18, argumentując m.in., że w prowadzonym postępowaniu doszło do licznych błędów ze strony obrońcy ustanowionego z urzędu, zakwestionował wiarygodność materiału dowodowego, w tym m.in. zeznań świadków oraz opinii biegłego. Skazany wniósł także o ustanowienie obrońcy z urzędu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Przepis art. 545 § 3 k.p.k. stanowi, iż sąd, orzekając jednoosobowo, odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od prokuratora, adwokata, radcy prawnego albo radcy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność.Powyższe unormowanie pozwala więc na wstępną kontrolę wniosku o wznowienie – i to bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych - celem wyeliminowania konieczności przeprowadzania różnego rodzaju czynności procesowych związanych z wnioskiem, który w stopniu oczywistym nie może doprowadzić do wznowienia postępowania.Lektura wniosku o wznowienie postępowania, sporządzonego osobiście przez skazanego, pozwala na uznanie, iż wnioskujący nie przedstawił żadnej argumentacji, która w jakikolwiek sposób wskazywałaby na istnienie podstaw do wznowienia postępowania.
Z jego treści wynika bowiem jego oczywista bezzasadność, uzasadniająca odmowę jego przyjęcia. Zaznaczyć trzeba, że wniosek o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego podstawy zostały ustawowo skatalogowane (art. 540-540b k.p.k.) i postępowanie wznowieniowe sprowadza się wyłącznie do ich badania (zob. postanowienie SN z dnia 15 września 2022 r., V KO 67/22, LEX nr 3485719). Specyfika postępowania wznowieniowego wszczynanego na wniosek sprawia, że nie dokonuje się na nowo oceny zebranych w toku procesu dowodów i poprawności przyjętych w oparciu o nie ustaleń faktycznych, będących podstawą prawomocnego wyroku.
Nie bada się również oceny zasadności orzeczenia sądu pierwszej instancji, tak jak to się czyni w ramach kontroli instancyjnej (zob. postanowienie SN z dnia 21 kwietnia 2016 r., V KO 22/16). W świetle powyższego, już prima vista nie mógł być uznany za skuteczny wniosek dążący do wzruszenia w tym nadzwyczajnym trybie prawomocnego wyroku, sprowadzający się do kwestionowania przyjętych przez sąd ustaleń faktycznych i wspierających je dowodów. W ramach postępowania o wznowienie, procedowanie w tym zakresie nie jest dopuszczalne.
W trakcie tego postępowania przedmiotem rozstrzygnięcia nie jest bowiem kwestia odpowiedzialności karnej skazanego, której dotyczy prawomocne orzeczenie kończące postępowanie sądowe. Postępowanie wznowieniowe nie może stanowić powtórzenia postępowania apelacyjnego i nie jest swego rodzaju „trzecią instancją”, mającą służyć kolejnemu weryfikowaniu poprawności orzeczeń zapadłych w sądach pierwszej i drugiej instancji. W ocenie Sądu Najwyższego wniosek skazanego nie odwołuje się do żadnej z okoliczności, które umożliwiałyby wznowienie postępowania.
Co więcej, przedmiotowy wniosek zawiera powielenie argumentacji podnoszonej we wcześniejszym wniosku skazanego o wznowienie postępowania, który spotkał się z odmową przyjęcia postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2024 r., w sprawie o sygn. akt IV KO 92/23.Mając powyższe na względzie, wniosek skazanego należało uznać za oczywiście bezzasadny i na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. odmówić jego przyjęcia. [J.J.][ms]