Supreme Court dismisses transfer request due to lack of genuine conflict of interest affecting judicial impartiality.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the Regional Court's request to transfer the case to another court of equal jurisdiction. Although the defendant was the son of prosecutors, the Court found no actual circumstances justifying a transfer under Article 37 of the Code of Criminal Procedure. The decision emphasized that the concept of 'good administration of justice' must be interpreted restrictively and cannot be based merely on the personal relationship of the defendant with prosecutors.
Legislator headnote
AI generatedart. 37 k.p.k.; art. 45 ust. 1 Konstytucji RP: The transfer of a case to another court of equal jurisdiction is an exceptional measure requiring strict interpretation; the concept of 'good administration of justice' does not encompass the personal relationship between a defendant and prosecutors or the potential for media interest.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt IV KO 91/18 POSTANOWIENIE Dnia 29 stycznia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz w sprawie M. T. i A. C.oskarżonych z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 59a § 1 k.k. i innych,po rozpoznaniu wniosku zawartego w postanowieniu Sądu Rejonowego w C. z dnia 5 października 2018 r., sygn. akt XVI K […]o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł: wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w C., do którego wpłynął akt oskarżenia przeciwko M. T. i A. C. o przestępstwa z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 59a § 1 k.k. i innych, postanowieniem z dnia 5 października 2018 r., zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem, o przekazanie tej sprawy, do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. W uzasadnieniu wskazano, że jeden z oskarżonych – M. T. jest synem prokuratorów urzędujących w Prokuraturze Rejonowej w C.. Z tego faktu, przy użyciu szeregu argumentów wywiedziono, że dobro wymiaru sprawiedliwości przemawia za przekazaniem sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w niniejszej sprawie, w rzeczywistości, nie występują okoliczności, które mogłyby uzasadniać przekazanie sprawy, w wyjątkowym trybie, przewidzianym w przepisie art. 37 k.p.k., innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości.
Wskazać należy, że ogólna zasada obowiązku rozpoznania sprawy przez sąd właściwy ma charakter konstytucyjny (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) wobec czego instytucja przewidziana w art. 37 k.p.k., stanowiąca od niej wyjątek, musi być interpretowana ściśle, a wykładnia pojęcia: „dobro wymiaru sprawiedliwości” winna być zdecydowanie restryktywna. Przedstawione zaś we wniosku, o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu, okoliczności, tylko pozornie, zdają się przemawiać za uwzględnieniem wniosku, ponieważ pojęcia dobro wymiaru sprawiedliwości, nie można utożsamiać ani z komfortem pracy sędziego (sędziów), ani odnosić do przewidywanego zainteresowania społecznego i medialnego rozpoznawaną sprawą.
Jak podkreślił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 30 sierpnia 2016 r., IV KO 82/17, przez pojęcie „dobro wymiaru sprawiedliwości”, o jakim mowa w przepisie art. 37 k.p.k., należy rozumieć taki stan rzeczy, w którym w procesie rzetelnym, prowadzonym bez nieuzasadnionej zwłoki, przez niezawisły i bezstronny sąd, całokształt okoliczności mu towarzyszących sprzyja ustaleniu prawdy i pociągnięcia do odpowiedzialności karnej sprawcy przestępstwa, a chroni przed taką odpowiedzialnością osobę niewinną.Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy rozstrzygnął jak na wstępie.