Supreme Court dismisses transfer request as district court is not equal to regional court under procedural law.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the regional court's request to transfer the case to a district court based on the defendant's health. Although the defendant's condition justified a transfer for fairness, the district court lacks the required equal jurisdiction status under the Code of Criminal Procedure. The court ruled that alternative legal mechanisms exist to address the defendant's needs without violating statutory jurisdictional requirements.
Legislator headnote
AI generatedArt. 37 k.p.k.; Art. 45 ust. 1 Konstytucji RP: Delegation of jurisdiction under Art. 37 k.p.k. is an exceptional deviation from the constitutional principle of competent court jurisdiction and requires proof that the interests of justice demand it, but the receiving court must be legally equal to the initiating court.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV KO 89/17 POSTANOWIENIE Dnia 18 października 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Tomczyk w sprawie A.L. oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. i art. 197 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.,po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniuw dniu 18 października 2017 r.,wniosku Sądu Okręgowego w R.,o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł wniosku nie uwzględnić. UZASADNIENIESąd Okręgowy w R. postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2017 r. w sprawie A.L. oskarżonego o czyn z art. 286 § 1 k.k. i art. 197 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., sygn. akt:
II K (…), zwrócił się z inicjatywą do Sądu Najwyższego o jej przekazanie Sądowi Rejonowemu w Ł., jako równorzędnemu, motywując to stanem zdrowia oskarżonego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek Sądu Okręgowego w R. nie zasługiwał na uwzględnienie.Na wstępie przypomnieć należy, że korzystanie z właściwości delegacyjnej w trybie art. 37 k.p.k. może nastąpić wyjątkowo, jako odstępstwo od konstytucyjnej zasady rozpoznania sprawy przez właściwy sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) w sytuacji, gdy zostanie wykazane przez sąd inicjujący to postępowanie, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga takiego postąpienia (por.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2012 r., III KO 102/12, LEX nr 1231575).
Zdaniem Sądu Najwyższego, w rozpoznawanej sprawie Sąd Okręgowy uczynił zadość wskazanemu standardowi i w sposób wystarczający wykazał istnienie okoliczności mieszczących się w pojęciu „dobro wymiaru sprawiedliwości”, użytym w dyspozycji art. 37 k.p.k., które w tym konkretnym wypadku wyczerpuje stan zdrowia oskarżonego uniemożliwiający prowadzenie rozprawy w Sądzie Okręgowym w R. (por.: postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 12 sierpnia 2008 r., II KO 50/08, OSNwSK 2008/1/1625; z dnia 21 lipca 2011 r., III KO 51/11, LEX nr 860626).Wskazane w uzasadnieniu wniosku Sądu Okręgowego w R. okoliczności, a także fakt, że oskarżony mieszka w Ł., uzasadniałyby zastosowanie instytucji właściwości delegacyjnej określonej w art. 37 k.p.k. i przekazanie sprawy Sądowi w tym mieście.
Taka decyzja pozwoliłaby oskarżonemu na udział w rozprawie, minimalizując czas i trudy związane z dotarciem do sądu.Rzecz jednak w tym, iż Sąd Okręgowy w R. wniósł o przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ł., bowiem w chwili obecnej oskarżony pozostaje jedynie pod zarzutem popełnienia czynu z art. 286 § 1 k.k. i art. 197 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Takie żądanie stoi w opozycji do treści art. 37 k.p.k., z którego wprost wynika, że przekazanie sprawy do rozpoznania może nastąpić wyłącznie do innego sądu równorzędnego.
Sąd Rejonowy w Ł. bezsprzecznie nie jest sądem równorzędnym w stosunku do Sądu Okręgowego w R.. Na marginesie należy podkreślić, że w celu realizacji zamiaru Sądu występującego istnieją przewidziane prawem, inne niż art. 37 k.p.k., możliwości procesowe.Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia. as