Supreme Court transfers criminal appeal case to another court to ensure impartial trial and public confidence.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court granted the appeal to transfer the criminal case from the Cieszyn Regional Court to the Bielsko-Biała Regional Court. The lower court argued that the prosecutor's decision to dismiss the investigation raised public doubts about the Cieszyn court's ability to judge the matter impartially. The Supreme Court agreed, ruling that the transfer is necessary to eliminate speculation and protect the integrity of the judicial process.
Legislator headnote
AI generatedArt. 37 k.p.k.; Art. 11 ust. 1 k.p.k.: When the local court's ability to impartially adjudicate a case is seriously questioned by the circumstances or public perception, the Supreme Court may transfer the case to another court of equal jurisdiction to safeguard the administration of justice.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV KO 76/15 POSTANOWIENIE Dnia 30 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska w sprawie zażalenia A. S. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w Zawierciu z dnia 30 kwietnia 2015 r. o umorzeniu śledztwa w sprawie o sygn. akt […] po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 30 października 2015 r. wniosku Sądu Rejonowego w Cieszynie z dnia 15 września 2015 r., sygn. akt II Kp 269/15 o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł: przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Bielsku-Białej.
UZASADNIENIE
Występując do Sądu Najwyższego z opisaną powyżej inicjatywą, Sąd Rejonowy wskazał, że przedmiotem zażalenia jest decyzja prokuratora umarzająca postępowania w sprawie z doniesienia A. S. co do zdarzenia zaistniałego w dniu 27 marca 2007 r. w siedzibie Sądu Rejonowego w Cieszynie i w siedzibie Komendy Powiatowej Policji w Cieszynie, rozważanego w aspekcie naruszenia przepisów art. 231 § 2 k.k., art. 189 § 1 k.k. i art. 159 k.k., pozostającego jednocześnie w związku z oskarżeniem m.in. A. S. o czyn z art. 222 § 1 k.k., art. 224 § 2 k.k. i art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 57a § 1 k.k. Zdarzenie to wiązało się z prowadzeniem przez Sąd Rejonowy w Cieszynie rozprawy w sprawie wykroczeniowej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Opisana inicjatywa zasługuje na uwzględnienie. W świetle przedstawionych na wstępie okoliczności nie sposób nie zgodzić się z występującym Sądem Rejonowym, że w odczuciu społecznym istotnie może pojawić się przekonanie, iż w Sądzie tym nie ma dostatecznych warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy. Przedmiotem analizy, w związku z argumentacją zażalenia, pozostają dowody i okoliczności wiążące się z podejmowanymi w trakcie rozprawy (i poza nią) czynnościami funkcjonariuszy Policji, których świadkami byli m.in. sędzia i inni pracownicy Sądu miejscowo właściwego.
Rację więc ma występujący Sąd, że rozpoznanie sprawy zgodnie z właściwością miejscową rodzić może niepotrzebne spekulacje i zastrzeżenia co do sposobu rozstrzygania i efektu rozstrzygnięcia, niezależnie od jego kierunku.Ponieważ celem unormowania art. 37 k.p.k. jest eliminowanie takich sytuacji – godzących w dobro wymiaru sprawiedliwości, Sąd Najwyższy uznał za niezbędne odstąpienie od ustalonej właściwości miejscowej do rozpoznania zażalenia i dlatego orzekł, jak na wstępie.