Private prosecution against a judge dismissed due to lack of disciplinary court permission under Polish law.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Regional Court requested the Supreme Court to transfer a private prosecution case to another court because the defendant was a sitting judge. The Supreme Court rejected this request, noting that the private prosecutor failed to attach a final disciplinary ruling permitting criminal prosecution. Consequently, the court ruled that the proceedings must be dismissed based on a formal legal bar rather than a substantive review of the case.
Legislator headnote
AI generatedArt. 181 Konstytucji RP; art. 80 ust. 1 Prawo o ustroju sądów powszechnych; art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k.: A judge cannot be criminally prosecuted without a final disciplinary ruling granting permission; absence of such permission mandates dismissal of private prosecution proceedings.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV KO 66/13 POSTANOWIENIE Dnia 21 sierpnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dorota Rysińska (przewodniczący)SSN Krzysztof CesarzSSN Józef Szewczyk (sprawozdawca) w sprawie P. B.oskarżonego z art. 212 § 1 kk i art. 216 § 1 kkpo rozpoznaniu wniosku zawartego w postanowieniu Sądu Rejonowego w O.z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt II K […], o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 kpk p o s t a n o w i ł nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIESąd Rejonowy w O. zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy z oskarżenia prywatnego przeciwko P. B. do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, gdyż oskarżony jest sędzią pełniącym obecnie funkcję Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Rejonowego w O.
– właściwego do rozpoznania przedmiotowej sprawy. W związku z powyższym jest on osobą dobrze znaną pozostałym sędziom orzekającym na obszarze Sądu Okręgowego w K..Zdaniem Sądu Rejonowego w O. dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga, aby sprawę rozpoznał inny sąd równorzędny spoza obszaru właściwości Sądu Okręgowego w K., co będzie miało wpływ na swobodę orzekania i stworzy przekonanie, że sprawa została rozpoznana w sposób obiektywny.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.Stosownie do treści art. 181 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 80 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r., Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.
U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) sędzia chroniony jest immunitetem, będącym wyłomem w obowiązującej w polskim procesie karnym zasadzie legalizmu, na który składają się dwa zakazy chroniące nietykalność sędziego: zakaz zatrzymania (z wyjątkiem zatrzymania na gorącym uczynku), oraz zakaz pociągnięcia do odpowiedzialności karnej, sądowej lub administracyjnej. Wspomniane zakazy, mają charakter względny, gdyż nie obowiązują, jeżeli sąd dyscyplinarny podejmie uchwałę zezwalającą na zatrzymanie lub pociągnięcie do odpowiedzialności karnej.
Zakaz pociągnięcia do odpowiedzialności karnej także z oskarżenia prywatnego powoduje obowiązek odmowy wszczęcia postępowania, bądź nakaz umorzenia postępowania karnego.Oskarżony P. B. jest sędzią, oskarżyciel prywatny M. B. do aktu oskarżenia nie załączył prawomocnej uchwały Sądu Dyscyplinarnego o zezwoleniu na ściganie karne P. B..W opisanej sytuacji stosownie do treści art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania karnego, które należy umorzyć.Wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania w oparciu o formalnoprawną negatywną przesłankę procesową w postaci braku zgody na ściganie oskarżonego, nie stanowi merytorycznego rozpoznania sprawy i nie może wywołać zasadnego przekonania o nieobiektywnym jej załatwieniu.W konsekwencji Sąd Najwyższy nie uwzględnił wniosku. aw