Supreme Court denies second request for court-appointed defense counsel after first defense rejected retrial grounds.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court denied the defendant's request for a second court-appointed defense lawyer to file a retrial motion. Although the first appointed lawyer concluded there were no grounds for retrial, the defendant insisted new circumstances existed under specific criminal procedure articles. The court ruled that the defendant bears the initiative to identify new grounds and find a new lawyer, as constitutional rights do not guarantee repeated appointments when the first counsel's opinion remains valid.
Legislator headnote
AI generatedArt. 540, 540a, 540b k.p.k.; The right to defense does not entitle a convicted person to multiple court-appointed lawyers if the first counsel's opinion on the lack of retrial grounds is reliable and the defendant fails to initiate new grounds.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt IV KO 65/20 POSTANOWIENIE Dnia 20 sierpnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Motuk w sprawie K. C. (C.)po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniuw dniu 20 sierpnia 2020 r.,wniosku skazanegoo wyznaczenie obrońcy z urzędu do sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt IV K (…), na podstawie art. 81 § 1 k.p.k. a contrario p o s t a n o w i ł odmówić skazanemu wyznaczenia obrońcy z urzędu.
UZASADNIENIEK. C. został skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt IV K (…), utrzymanym w mocy w instancji apelacyjnej, za usiłowanie zabójstwa – tj. przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt IV KO 132/19, Sąd Najwyższy, działając na wniosek skazanego, wyznaczył mu obrońcę z urzędu w osobie adw. P. S., Kancelaria Adwokacka w W. , w celu sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania albo sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania.
Obrońca ten opracował i przedstawił Sądowi opinię z dnia 13 stycznia 2020 r. stwierdzającą nieistnienie przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania karnego w sprawie K. C. , zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt II AKa (…) Zarządzeniem z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. IV KO (…), odmówiono przyjęcia osobistego wniosku skazanego o wznowienie postępowania, wobec nieuzupełnienia braku formalnego w postaci sporządzenia i podpisania pisma procesowego przez adwokata lub radcę prawnego w zakreślonym terminie.
Zarządzenie to Sąd Najwyższy utrzymał w mocy postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2020 r., sygn. akt IV KZ 13/20. Pismem z dnia 20 maja 2020 r. K. C. zwrócił się do Sądu Najwyższego z prośbą o ustanowienie mu kolejnego obrońcy z urzędu celem wszczęcia postępowania wznowieniowego w tej samej sprawie . Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek skazanego nie zasługuje na uwzględnienie. K. C. otrzymał już w przedmiotowym postępowaniu karnym pomoc prawną z urzędu. Adw. P. S. po zbadaniu akt sprawy uznał, że nie zachodzą okoliczności, które mogłyby stanowić przesłanki wznowienia postępowania w tej sprawie.
Opinia ta nie budzi wątpliwości co rzetelności oceny obrońcy, w związku z tym nie ma podstaw do podważenia jej wiarygodności.Jeżeli skazany mimo to obstaje przy zdaniu, iż w niniejszej sprawie zaktualizowały się okoliczności wymienione w art. 540 lub 540 a i b k.p.k., do niego należy inicjatywa wskazania tych przesłanek oraz znalezienia podmiotu profesjonalnego do sformułowania i podpisania wniosku, inicjującego postępowanie wznowieniowe. Błędne jest przekonanie skazanego, że z możliwości wielokrotnego występowania z wnioskiem o wznowienie wynika prawo do każdorazowego otrzymywania pomocy prawnej z urzędu.
Normy konstytucyjne oraz treść przepisów kodeksu postępowania karnego nie dają skazanym gwarancji wyznaczania kolejnych obrońców z urzędu, w sytuacji gdy dotychczasowi nie spełnili oczekiwań mandanta (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 grudnia 2016 r., sygn. akt IV KZ 69/16). Jak słusznie wskazał już Sąd Najwyższy w sprawie z zażalenia skazanego, sygn. akt IV KZ 13/20, w sytuacji, gdy wyznaczony z urzędu obrońca wyraził negatywną opinię odnośnie możliwości wznowienia postępowania w danej sprawie, powtórzenie przez skazanego tożsamego, opartego na takich samych podstawach, wniosku nie obliguje sądu do wyznaczenia skazanemu kolejnego obrońcy z urzędu (por. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2009 r., sygn. akt II Kz 23/09).
Nie dochodzi przy tym do naruszenia prawa do obrony skazanego, skoro skazany otrzymał już wcześniej pomoc z urzędu w danej sprawie, w takich samych okolicznościach.Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.