Supreme Court dismisses appeal request as obviously unfounded due to lack of new evidence or procedural errors.

IV KO 48/23 POSTANOWIENIE Dnia 11 lipca 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Adam Roch w sprawie Z. K.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 11 lipca 2023 r.,‎wniosku skazanego o wznowienie postępowania ‎zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt II AKa 223/08, zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 7 kwietnia 2008 r. sygn. akt II K 9/07 na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł: odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.

UZASADNIENIE

Pismem z dnia 23 maja 2023 r. Z. K. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt II AKa 223/08, zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 7 kwietnia 2008 r. sygn. akt II K 9/07. W argumentacji wniosku wskazano, iż wyroki obu orzekających w sprawie sądów zostały wydane na podstawie spreparowanych przez c. śledczych dowodów. Jednocześnie autor wniosku wskazał, iż funkcjonariusze policji przemyślanym szantażem zmusili go do określonego zachowania w postaci m. in. przyznania się do dokonania zabójstwa czy pomówienia A.

C. o dokonanie zabójstwa. Wznowienia postępowania domagał się zatem co do zasady w oparciu o twierdzenia, iż w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstw. Nadto Z. K. przedstawił argumentację wskazującą na wadliwość zapadłych w niniejszej sprawie wyroków.Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek był oczywiście bezzasadny w rozumieniu art. 545 § 3 k.p.k. Powyższy przepis nakłada na sąd obowiązek przeprowadzenia kontroli wniosku o wznowienie postępowania pochodzącego od podmiotu nieprofesjonalnego pod kątem tego czy nie jest on oczywiście bezzasadny.

Kontrola ta ma charakter quasi formalny, co oznacza, że w jej toku nie dochodzi do merytorycznego rozpoznania wniosku ani do badania jego zasadności pod kątem ewentualnych podstaw wznowienia, ale do wstępnego przeanalizowania treści wniosku, w celu ustalenia możliwości jego skutecznego złożenia. Wniosek, który jest bezzasadny w stopniu oczywistym, bez wzywania do usunięcia braków formalnych, musi spotkać się z odmową przyjęcia. Oczywista bezzasadność wniosku o wznowienie postępowania to taka, która nie wymaga szczególnego badania, jest widoczna „na pierwszy rzut oka”, jest niewątpliwa i wniosek obiektywnie nie może doprowadzić do wzruszenia orzeczenia (zob. np. postanowienia SN z dni: 25 września 2015 r., II KO 49/15, OSNKW 2016/1, poz. 5; 6 października 2015 r., V KO 56/15, niepublik.).Taka sytuacja wystąpiła na gruncie niniejszej sprawy.

Skazany Z. K. w niniejszym wniosku podniósł argumentację, która była już przedmiotem oceny Sądu Najwyższego w postępowaniu o sygn. IV KO 64/20, gdzie również odmówiono przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej bezzasadności (k. 21). Trafnie wówczas Sąd Najwyższy artykułował, iż przesłanka uzasadniająca wznowienie wymieniona w art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k. musi zyskać poparcie w wyroku skazującym, chyba, że orzeczenie takie nie mogło zapaść z powodu przyczyn wymienionych w art. 17 § 1 pkt 3-11 lub w art. 22 k.p.k.

Na gruncie niniejszej sprawy skazany dołączył do wniosku postanowienia Sądu Rejonowego w Częstochowie o utrzymaniu decyzji prokuratury o odmowie wszczęcia śledztwa z uwagi na zaistnienie przesłanki wyłączającej ściganie z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. Podawane zaś przez autora wniosku o wznowienie okoliczności nie dają podstawy do przyjęcia, iż rzeczywiście do podawanych przestępstw doszło. Argumentacja w tym zakresie opiera się bowiem na gołosłownych, ‎w istocie nieweryfikowalnych w obecnym czasie twierdzeniach jednej ze stron postępowania.

Zaznaczyć przy tym trzeba, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania faktu dopuszczenia się przestępstwa (postanowienie SN z dnia 22 grudnia 2020 r., I KO 29/20, LEX nr 3270626). Podnoszona przez wnioskodawcę okoliczność wymogowi temu nie sprostała.W zakresie zaś prezentowanej przez skazanego własnej oceny materiału dowodowego podkreślić trzeba, że postępowanie wznowieniowe nie może stanowić powtórzenia postępowania apelacyjnego i nie jest swego rodzaju „trzecią instancją”, mającą służyć kolejnemu weryfikowaniu poprawności orzeczeń zapadłych w sądach pierwszej i drugiej instancji, co również wybrzmiało już w postanowieniu Sądu Najwyższego wydanego w sprawie IV KO 64/20.

Na gruncie powyższego stwierdzić zatem trzeba, że oczywista bezzasadność przedmiotowego wniosku o wznowienie postępowania jawi się w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości. Nie zostały w nim podniesione żadne nowe okoliczności, które mogłyby być ewentualną podstawą do rozpatrywania wniosku w kontekście przesłanki z art. 540 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. Skazany dążył we wniosku do kontestowania oceny materiału dowodowego i domagał się ponownej weryfikacji prawomocnego wyroku, co nie wpisuje się w żadną z podstaw wznowieniowych.

Nie wykazał również, aby w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa i aby istniała uzasadniona podstawa do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia. Implikacją takiej oceny było uznanie wniosku skazanego za bezzasadny w stopniu oczywistym w rozumieniu art. 545 § 3 k.p.k., co skutkowało odmową jego przyjęcia. W tych warunkach nie zachodziła potrzeba ustanowienia skazanemu obrońcy z urzędu w celu realizacji przymusu wynikającego z art. 545 § 2 k.p.k. Poczyniona wstępna kontrola wniosku służyć ma wszak eliminowaniu konieczności przeprowadzania różnego rodzaju czynności procesowych, w sytuacjach, w których w stopniu oczywistym nie może on doprowadzić do wznowienia postępowania.Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji postanowienia. (M.R.)[ms]