Supreme Court dismissed transfer of criminal case due to private expert witness not compromising judicial impartiality.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the Regional Court's request to transfer a criminal case to another court based on concerns about judicial impartiality. The Regional Court argued that the private prosecutor, who serves as a traffic accident reconstruction expert, had professional contacts with the judges, potentially biasing the proceedings. The Supreme Court ruled that such professional relationships do not objectively prevent impartiality, as confirmed by the court's own decision on recusal, and that transferring the case would undermine judicial authority.
Legislator headnote
AI generatedArt. 37 § 1 k.p.k.; The transfer of a case to another court is not justified by mere subjective doubts regarding a judge's impartiality arising from professional contacts with a party, especially when the party is a court-appointed expert.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV KO 38/16 POSTANOWIENIE Dnia 1 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski w sprawie A. N.,oskarżonej o czyn z art. 212 § 1 k.k.,po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniuw dniu 1 czerwca 2016r.,inicjatywy przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, wyrażonej w postanowieniu Sądu Rejonowego w Rzeszowiez dnia 9 maja 2016 r., sygn. akt II K 744/14, na podstawie art. 37 § 1 k.p.k. postanowił: odmówić przekazania sprawy.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Rzeszowie wystąpił z inicjatywą przekazania niniejszej sprawy innemu sądowi równorzędnemu motywując to względami dobra wymiaru sprawiedliwości. W uzasadnieniu wskazał między innymi, że oskarżyciel prywatny, figurujący na liście biegłych prowadzonej przez Prezesa Sądu Okręgowego w Rzeszowie, powoływany jest do sporządzania opinii z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Postulat Sądu występującego nie zasługiwał na uwzględnienie.Zgodzić należy się z twierdzeniem, że art. 37 k.p.k. znajduje zastosowanie w sytuacjach, w których mogłyby nawet mylnie zachodzić w odbiorze społecznym wątpliwości co do zdolności sądu właściwego do bezstronnego rozstrzygnięcia danej sprawy.
Wątpliwości te jednak muszą wynikać z racjonalnych podstaw, nie zaś być wynikiem jedynie subiektywnych odczuć stron procesu. To, że in concreto jedną z tych stron jest osoba pełniąca funkcję biegłego sądowego, z którym sędziowie Sądu Rejonowego w Rzeszowie siłą rzeczy utrzymują kontakty zawodowe, nie stanowi podstawy do uzasadnionego twierdzenia, że nie będą zdolni do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny i niezawisły. Takie zresztą stanowisko zajął również sam Sąd właściwy w postanowieniu o odmowie wyłączenia od udziału w sprawie sędzi sprawozdawcy (k. 207).
Poza zakresem oceny nie pozostała konieczność rozpoznania złożonych przez oskarżoną wniosków dowodowych, co jednak również nie zostało uznane za wystarczającą przesłankę do przyjęcia, że w sprawie brak jest warunków do jej obiektywnego rozpoznania. W tej sytuacji akceptacja dla twierdzenia wyrażonego w wystąpieniu Sądu Rejonowego w Rzeszowie służyłaby jedynie umocnieniu w odbiorze społecznym błędnego przekonania, iż Sąd ten nie jest w stanie wywiązać się z ustawowej powinności. To zaś z pewnością podważałoby autorytet sądów, na straży którego stoi wyjątkowa instytucja odstąpienia od reguły ustalania właściwości miejscowej sądu.
Niedopuszczalne pozostaje w tym przypadku stosowanie wykładni rozszerzającej, gdyż mogłoby to służyć nie ochronie prestiżu organów sądowych, lecz unikaniu orzekania w sprawach o pewnym stopniu uciążliwości czy z innych względów kłopotliwych. Tego rodzaju wyzwania również wpisane są w sprawowanie urzędu sędziego. Mając powyższe na uwadze, a także fakt, iż Sąd właściwy jest jednostką o licznej obsadzie sędziowskiej, orzeczono jak w dyspozytywnej części postanowienia.