Supreme Court rejects appeal transfer request due to lack of impartiality concerns in early investigation stage. The court held that personal knowledge of the judge does not justify transferring the appeal. The court ruled that the appeal transfer request was inadmissible because the judge's personal knowledge of the defendant did not justify transferring the appeal under Article 37 of the Code of Criminal Procedure. The court emphasized that the appeal transfer request was inadmissible because the judge's personal knowledge of the defendant did not justify transferring the appeal under Article 37 of the Code of Criminal Procedure. The court emphasized that the appeal transfer request was inadmissible because the judge's personal knowledge of the defendant did not justify transferring the appeal under Article 37 of the Code of Criminal Procedure. The court emphasized that the appeal transfer request was inadmissible because the judge's personal knowledge of the defendant did not justify transferring the appeal under Article 37 of the Code of Criminal Procedure.

Sygn. akt IV KO 32/19 POSTANOWIENIE Dnia 17 kwietnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Przemysław Kalinowski w sprawie dotyczącej zażalenia J. M. na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w K.w przedmiocie umorzenia śledztwa sygn. akt PR 4 Ds. […], po rozpoznaniu wniosku Sądu Rejonowego w O. z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt II Kp […]w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania zażalenia innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. postanowił nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIESąd Rejonowy w O. postanowieniem z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt II Kp […], zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu zażalenia J.

M. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w K. z dnia 28 grudnia 2018 r. o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień przez sędziego Sądu Rejonowego w O., do czego miało dojść w czasie prowadzenia innej sprawy skarżącego.Uzasadniając przedmiotowe wystąpienie wskazano, że sędzia, którego dotyczyły czynności sprawdzające Prokuratury orzeka w Sądzie Rejonowym w O., pełni tam funkcję przewodniczącego wydziału oraz jest znany innym sędziom tego Sądu, a także „jest on również znany osobiście pozostałym sędziom orzekającym w okręgu […]”.

Podejmowane przez tego sędziego czynności służbowe były przedmiotem zarzutów podnoszonych przez autora zażalenia. Okoliczność powyższa miałaby – w myśl uzasadnienia wniosku – przemawiać za przekazaniem sprawy rozpoznania zażalenia J. M. innemu sądowi równorzędnemu (i to nawet poza obszar właściwości całego okręgu […].) z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości, a zwłaszcza potrzebę zapewnienia warunków do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek o przekazanie zażalenia J.

M. innemu sądowi równorzędnemu w oparciu o przepis art. 37 k.p.k. nie zasługiwał na uwzględnienie. Argumenty przytoczone w jego części motywacyjnej nie przekonują, że w niniejszej sprawie występują wątpliwości co do możliwości prawidłowego rozpoznania środka odwoławczego przez sąd właściwy do rozpoznania zażalenia J. M.. W istniejącej sytuacji procesowej zadaniem sądu karnego jest jedynie przeprowadzenie kontroli orzeczenia, które zostało wydane przez zupełnie inny – niesądowy – organ procesowy właściwy dla prowadzenia postępowania przygotowawczego.

Sąd występujący z wnioskiem o zmianę właściwości nie wykazał, że nie jest w stanie – bez szkody dla wymiaru sprawiedliwości – wykonać prawidłowo tego zadania.Tymczasem, zmiana właściwości miejscowej przewidziana w art. 37 k.p.k. jest instytucją o charakterze nadzwyczajnym i nie podlega wykładni rozszerzającej. Dotyczy to zwłaszcza podstawowej przesłanki jej stosowania, jaką jest pojęcie dobra wymiaru sprawiedliwości, które determinuje przeniesienie sprawy, gdy cały sąd jest niewłaściwy do orzekania w myśl zasady nemo iudex re sua, a także wtedy, gdy zachodzą obawy o bezstronność sądu właściwego.Jak podkreślono w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2018 r.

IV KO 22/18, „tej ostatniej nie można upatrywać każdorazowo w podniesieniu wobec sędziego prowadzącego inne postępowania przez stronę niezadowoloną z ich przebiegu lub treści kończącego orzeczenia – zarzutu niedopełnienia obowiązków lub przekroczenia uprawnień i skierowania go do organów ścigania. Prowadziłoby to bowiem w konsekwencji do stworzenia swego rodzaju pozaustawowego sposobu sterowania przez strony właściwością miejscową sądów”.Zauważyć też trzeba, że sytuacja w niniejszej sprawie zasadniczo odbiega od przywołanego przez Sąd występujący z wnioskiem orzeczenia w sprawie V KO 76/16, gdzie rzecz dotyczyła już etapu merytorycznego orzekania o odpowiedzialności karnej.

Natomiast etap kontroli postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania przygotowawczego jest stadium na tyle wczesnym, że rola Sądu ogranicza się do skontrolowania zakresu, zasadności i kompletności czynności przeprowadzonych przez organy ścigania – w kontekście zarzutów zażalenia. Wniosek przedstawiony przez Sąd Rejonowy w O. nie zawiera argumentów wskazujących na to, że ten Sąd nie jest w stanie przeprowadzić takiej kontroli w sposób obiektywny i bezstronny. Natomiast podnoszone we wniosku relacje personalne mogą zostać uwzględnione w drodze wykorzystania innych instytucji procesowych niż mająca wyjątkowy charakter, możliwość zmiana właściwości przewidziana w art. 37 k.p.k.Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.