Supreme Court dismisses request to transfer case due to judge's personal knowledge of victims, citing burden of proof.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected a regional court's request to transfer a criminal case to another court of equal jurisdiction. The requesting court argued that the judges personally knew the victims, including prosecutors, due to both professional and social contacts. The Supreme Court held that the burden of proving such bias lies with the requesting court, which failed to demonstrate that the specific transfer was necessary for the administration of justice.
Legislator headnote
AI generatedArt. 37 k.p.k.; Art. 43 k.p.k.; Art. 41 § 1 k.p.k.: A request to transfer a case under Art. 37 k.p.k. requires the requesting court to prove the real existence of factors disturbing judicial independence; mere personal acquaintance with victims does not automatically justify transfer, especially when the original court was assigned via Art. 43 k.p.k. following a prior request for recusal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt IV KO 25/22 POSTANOWIENIE Dnia 9 marca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu bez udziału stron, w dniu 9 marca 2022 r. w sprawie R. M., oskarżonego z art. 226 § 1 k.k. i innych, wniosku Sądu Rejonowego w Ż. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. nie uwzględnić wniosku
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy Ż. postanowieniem z dnia 18 lutego 2022 r., wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania sprawy o sygn. akt II K (…), do rozpoznania innemu równorzędnemu sądowi z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. We wniosku zaakcentowano, że R. M. został oskarżony o popełnienie szeregu przestępstw na szkodę funkcjonariuszy publicznych, tj. prokuratorów Prokuratury Rejonowej w R.. Sędziowie Sądu Rejonowego w Ż. znają natomiast osobiście pokrzywdzonych w przedmiotowej sprawie i to nie tylko z kontaktów zawodowych, ale także towarzyskich.
Te okoliczności, zdaniem wnioskującego Sądu, uzasadniają wystąpienie z przedmiotowym wnioskiem. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Przytoczone we wniosku argumenty nie wskazują, aby w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające przekazanie sprawy innemu równorzędnemu sądowi z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. Oczywistym jest, że zarówno zachwianie swobody orzekania jak i obawa o rozpoznanie sprawy w sposób obiektywny są czynnikami uzasadniającymi skorzystanie z instytucji art. 37 k.p.k., tym niemniej ciężar wykazania realności ich występowania zawsze spoczywa na wnioskującym sądzie, a Sąd Rejonowy w Ż. nie sprostał temu zadaniu.Sąd wnioskujący całkowicie bowiem pomija fakt, że sprawa ta została przekazana temu Sądowi do rozpoznania postanowieniem Sądu Okręgowego w R. wydanym w trybie art. 43 k.p.k.
Z akt sprawy wynika, że wszyscy sędziowie Sądu Rejonowego w R. wystąpili z żądaniem wyłączenia ich od merytorycznego rozpoznania sprawy przeciwko R. M. i wykazali znajomość zawodową i osobistą z pokrzywdzonymi prokuratorami miejscowej Prokuratury. Sąd Rejonowy w Ż. jest więc związany decyzją Sądu Okręgowego w R. i tylko w wyjątkowej sytuacji mogłoby dojść do ponownej zmiany Sądu właściwego do rozpoznania sprawy. Jeżeli konkretny sędzia Sądu Rejonowego w Ż. wykaże również podstawy do jego wyłączenia, to istnieje możliwość podjęcia takiej decyzji w oparciu o przepis art. 41 § 1 k.p.k.
Fakt ten nie oznacza jednak, że automatycznie zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 37 k.p.k., co było już wielokrotnie podnoszone w orzecznictwie Sądu Najwyższego.Na zakończenie należy stwierdzić, że tego rodzaju postawa sędziego występującego z takim wnioskiem do Sądu Najwyższego nie buduje autorytetu wymiaru sprawiedliwości, a jedynie prowadzi do przedłużenia toczącego się postępowania.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.