Supreme Court dismisses appeal renewal request for parole as obviously groundless due to procedural errors. The defendant claims lack of interpreter and missing reasoning, but the court finds no legal basis for renewal. The request is rejected under Article 545 § 3 of the Code of Criminal Procedure. The court notes the defendant participated in the hearing and submitted arguments in writing. The claim regarding the interpreter was raised too late and was not supported by evidence. The court applies the rule that obviously groundless requests are rejected without formal review. The decision emphasizes the strict criteria for renewing proceedings in parole cases. The outcome is a dismissal based on the absence of statutory grounds for renewal. The court clarifies that personal participation waives certain procedural defects. The ruling establishes that late claims for interpreters do not justify procedural renewal. The decision reinforces the finality of parole decisions absent specific legal errors. The judgment concludes that the request is inadmissible under the relevant code provisions.

IV KO 22/25 POSTANOWIENIE Dnia 12 marca 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Błaszczyk w sprawie z wniosku M.A. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 12 marca 2025 r. wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt II Akzw 2405/24 utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z dnia 26 listopada 2024 r., sygn. akt IV Kow 944/24/wz, na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł: odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.

UZASADNIENIE

Do Sądu Najwyższego wpłynął osobisty wniosek M.A. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt II Akzw 2405/24, utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w Bielsku – Białej z dnia 26 listopada 2024 r., sygn. akt IV Kow 944/24/wz. W piśmie skazany podniósł, że w postępowaniu odwoławczym nie powołano biegłego tłumacza i nie doręczono mu pisemnego uzasadnienia orzeczenia Sądu I instancji. Sąd Najwyższy zważył co następuje.Wniosek skazanego jest oczywiście bezzasadny i dlatego Sąd Najwyższy odmówił jego przyjęcia do rozpoznania.W pierwszej kolejności trzeba podkreślić, że Sąd Najwyższy zakwalifikował tę sprawę jako sprawę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem o utrzymaniu w mocy orzeczenia w przedmiocie odmowy warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności.

To wznowienia tego postępowania domaga się skazany w piśmie inicjującym postępowanie (przez wskazanie, że wnosi o wznowienie postpowania odwoławczego odwołując się do wskazanych w petitum pisma sygnatur spraw II Akzw 2405/24 oraz IV Kow 944/24).Z uwagi na powyższe trzeba odnieść się do dopuszczalności wznowienia postepowania w przedmiocie warunkowego przedterminowego zwolnienia in genere. Dopuszczalne jest wznowienie postępowania wykonawczego w zakresie przekraczającym możliwość zmiany postanowienia na podstawie art. 24 § 1 k.k.w.Mając na względzie to kryterium, w orzecznictwie słusznie przyjmuje się, że postanowienie w przedmiocie warunkowego przedterminowego zwolnienia jest orzeczeniem, którym zakończono postępowanie sądowe w rozumieniu art. 540 § 1 k.p.k. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 września 2015 r., V KO 43/15 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2021 r., V KO 21/21).Tym samym złożenie wniosku o wznowienie postępowania było w tej sprawie dopuszczalne.

Jednocześnie, jako że zakres wznowienia postępowania musi przekraczać możliwość orzekania na podstawie art. 24 § 1 k.k.w., wznowienie postępowania wykonawczego w trybie przewidzianym w Rozdziale 56 k.p.k. jest możliwe jedynie w przypadku wystąpienia przesłanek prawnych, o których mowa w art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k., art. 540 §§ 2 lub 3 k.p.k. albo w art. 542 § 3 k.p.k., tj. ujawnienia się uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2010 r., III KO 33/10; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2004 r., IV KO 35/04).Argumentacja przedstawiona przez skazanego nie odnosi się do żadnej z ww. podstaw wznowieniowych.

M.A. nie wykazał, aby w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa (art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k.), albo że potrzeba wznowienia nastąpiła w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub organu międzynarodowego (art. 540 §§ 2 lub 3 k.p.k.). Autor wniosku nie wskazuje także na tzw. bezwzględną przyczynę odwoławczą zaistniałą w postępowaniu objętym wnioskiem (art. 542 § 3 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 k.p.k.). Skazany kwestionuje fakt, że w sprawie nie powołano biegłego tłumacza, a także, że uzasadnienie orzeczenia Sądu I instancji nie zostało mu doręczone.

Odnosząc się do pierwszej kwestii, wskazać należy, co też zaznaczył Sąd Apelacyjny, że skazany nie zgłaszał wniosku o powołanie biegłego tłumacza. Wszystkie kierowane do Sądu pisma składał w języku polskim, posługując się przy tym szerokim zasobem słownictwa, a potrzebę taką zasygnalizował dopiero w zażaleniu. Nie można też uznać, aby Sąd uchybił przepisom proceduralnym odnoszącym się do kwestii doręczeń. Przypomnieć wypada, że skazany osobiście uczestniczył w posiedzeniu Sądu Okręgowego w dniu 26 listopada 2024 r., na którym wypowiedział swoje stanowisko (k. 16 akt IV Kow 944/24/wz), a także został pouczony o terminie i sposobie zażalenia oraz o najważniejszych motywach orzeczenia, które w sytuacji obecności skazanego nie było doręczone w formie pisemnej, gdyż takiego obowiązku nie ma.

O tym zaś, że skazany wiedział, jakie są motywy orzeczenia Sądu I instancji, świadczy choćby złożone w terminie zażalenie, w którym w obszernym uzasadnieniu przedstawił swoje stanowisko procesowe (k. 22-26 w/w akt). Zgodnie z art. 545 § 3 k.p.k. sąd, orzekając jednoosobowo, odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od adwokata lub radcy prawnego bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność.

Z uwagi na to, że argumentacja wniosku skazanego jest oczywiście bezzasadna i skazany nie odnosi się do żadnej z podstaw wznowieniowych, należało procedować właśnie w trybie art. 545 § 3 k.p.k.Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w części dyspozytywnej postanowienia.[WB][a.ł] ‎