Supreme Court dismisses transfer request under Art. 37 K.P.K. due to lack of clear public interest override. Local court's organizational concerns do not justify abandoning territorial jurisdiction.

Sygn. akt IV KO 113/13 POSTANOWIENIE Dnia 29 stycznia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras (przewodniczący)‎SSN Kazimierz Klugiewicz‎SSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca) w sprawie A. F.‎oskarżonego z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i in.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 29 stycznia 2014 r.,‎wniosku Sądu Rejonowego w R. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. postanowił wniosku nie uwzględnić.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w R., postanowieniem z dnia 16 grudnia 2013 r., zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie, w trybie art. 37 k.p.k., sprawy A. F. do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ś. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że oskarżony obecnie przebywa w Ośrodku dla Osób Uzależnionych SPZOZ w N. na leczeniu odwykowym w związku z rozpoznanym uzależnieniem mieszanym (od narkotyków) oraz schizofrenii paranoidalnej. Leczenie to może potrwać od roku do dwóch lat. Z uwagi na początkowe stadium leczenia, w razie opuszczenia placówki i przyjazdu do R., zachodzi duże ryzyko powrotu do czynnego używania środków odurzających.

Dlatego, zdaniem sądu występującego z wnioskiem, dobro wymiaru sprawiedliwości, przez które należy również rozumieć potrzebę szybkiego przeprowadzenia i zakończenia procesu, przemawia za przekazaniem sprawy Sądowi Rejonowemu w Ś., na terenie którego oskarżony przebywa. Stawiennictwo oskarżonego przed tym Sądem będzie zaś możliwe w towarzystwie pracownika Ośrodka. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek nie jest zasadny i nie zasługuje na uwzględnienie.W orzecznictwie Sądu Najwyższego rzeczywiście ugruntowane jest zapatrywanie, że dobro wymiaru sprawiedliwości, o jakim mowa w art. 37 k.p.k. przemawia za przekazaniem sprawy innemu, niż miejscowo właściwy, sądowi równorzędnemu również wtedy, gdy wymaga tego potrzeba szybkiego przeprowadzenia i zakończenia procesu karnego, który okazuje się mało realny bez odejścia od zasady właściwości miejscowej sądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 26 stycznia 2006 r., II KO 48/04, OSNKW 2006, z. 2, poz.23).

Nie oznacza to jednak, że zmianie ulega wyjątkowy charakter instytucji z art. 37 k.p.k., stąd też przepis ten nie może podlegać wykładni rozszerzającej. Zatem uruchomienie tej regulacji i w konsekwencji odstąpienie od ogólnej zasady rozpoznawania sprawy przez sąd właściwy, może nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji świadczącej jednoznacznie o tym, że pozostawieniu sprawy w gestii tego sądu sprzeciwiałoby się dobro wymiaru sprawiedliwości. To jednak w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Przedstawiony przez Sąd Rejonowy w R. przebieg postępowania w tej sprawie, wskazuje bowiem na to, że Sąd ten w istocie powołuje się na względy techniczno-organizacyjne utrudniające postępowanie.

Wprawdzie oskarżony na rozprawę w dniu 29 października 2013 r. (jedyny termin wyznaczony po wniesieniu sprzeciwu od wyroku nakazowego) rzeczywiście nie stawił się z powodu leczenia w szpitalu psychiatrycznym. Jednak od 13 listopada 2013 r. przebywa on ponownie w ośrodku leczenia uzależnień i jego udział w postępowaniu karnym, również przed sądem miejscowo właściwym do rozpoznania sprawy, jest już możliwy. Jedynym warunkiem jest – jak wynika z informacji dyrektora tego ośrodka - zapewnienie wyjazdu w towarzystwie innych osób, np. rodziców.

Spełnienie tego warunku nie powinno nastręczać istotnych trudności. Zresztą, jak wynika z uzasadnienia wniosku, również stawiennictwo oskarżonego na rozprawie przed sądem położonym w pobliżu miejsca, w którym aktualnie przebywa, wymagałoby asysty innej osoby.Już to przekonuje, że Sąd występujący z inicjatywą w trybie art. 37 k.p.k. powołuje się na względy, które mogą i powinny być przezwyciężone przez ten Sąd. Z pewnością nie uzasadniają one przekazania sprawy w trybie art. 37 k.p.k. Sądowi Rejonowemu w Ś., ani innemu sądowi równorzędnemu.

Dlatego też należało postanowić, jak na wstępie.