Supreme Court dismisses ex officio retrial request due to lack of statutory grounds under Polish Criminal Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland refused to initiate an ex officio retrial procedure regarding a defendant sentenced to 25 years of imprisonment. The defendant argued that a Constitutional Court ruling invalidated the relevant criminal code provision, claiming this created a legal impossibility for executing the sentence. The court determined that no absolute grounds for retrial existed under the Criminal Procedure Code, as the sentence was known and currently being executed without contradiction.
Legislator headnote
AI generatedart. 439§1 k.p.k.; art. 540§2 k.p.k.; art. 542§3 k.p.k.: Ex officio retrial proceedings may be initiated only upon the discovery of specific statutory grounds listed in the law, not merely due to a change in the legal basis of the original sentence.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV KO 101/19 POSTANOWIENIE Dnia 19 lutego 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz (przewodniczący)SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca)SSN Michał Laskowski w sprawie A. I. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 19 lutego 2020r. wniosku skazanego o wszczęcie z urzędu postępowania o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 12 lipca 2017r. (VK (…)) utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 12 kwietnia 2018r. (II AKa (…)) na podstawie art. 542§3 k.p.k. p o s t a n o w i ł: stwierdzić brak podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania o wznowienie postępowania UZASADNIENIESkazany A.
I. pismem z dnia 1 lipca 2019r. wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 12 kwietnia 2018r. (sygn. akt II AKa (…)). Z uwagi na treść tego pisma zostało ono przyjęte jako wniosek o rozważenie wszczęcia z urzędu postępowania wznowieniowego wobec zachodzenia, w ocenie wnioskodawcy, bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439§1 pkt 5 i 7 k.p.k. Sąd Najwyższy stwierdza, że w oczywisty sposób żadna ze wskazanych bezwzględnych przesłanek w niniejszej sprawie nie zachodzi.
A. I. został skazany na karę 25 lat pozbawienia wolności i bezsprzecznie jest to kara znana ustawie – art. 32 pkt 4 k.k. W treści wyroków obu instancji nie zachodzi też taka sprzeczność, która uniemożliwiałaby ich wykonanie, co więcej, orzeczenia te są obecnie wykonywane.Skazany w swym piśmie wskazał, że potrzebę wznowienia postępowania widzi w treści orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, które należy zidentyfikować jako wyrok z dnia 16 kwietnia 2009r. w sprawie P 11/08 (OTK-A 2009/4/49, Dz.U. z 2009, Nr 63, poz.533), na podstawie którego, art. 1 pkt 15 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. o zmianie ustawy - Kodeks karny, ustawy - Kodeks postępowania karnego i ustawy - Kodeks karny wykonawczy (Dz.
U. Nr 163, poz.1363), utracił moc, jako uznany za sprzeczny z Konstytucji RP (przepisem tym zmieniono ówczesny art. 148§2 k.k.).W tej sytuacji należy przyjąć, że to nie wskazane w piśmie skazanego przepisy, lecz art. 540§2 k.p.k. miałby w ocenie skazanego stanowić podstawę wznowienia postępowania.Zgodnie zaś z treścią art. 542§3 k.p.k. postępowanie wznawia się z urzędu tylko w razie ujawnienia się jednego z uchybień wymienionych w art. 439§1 k.p.k. W tej sytuacji, w sprawie brak jest podstaw prawnych, które pozwalałyby na działanie Sądu Najwyższego z urzędu, a wymagane jest złożenie wniosku o wznowienie postępowania.
Kierując się przedstawionymi względami, Sad Najwyższy orzekł, jak na wstępie