Supreme Court quashes appeal verdict for procedural violation regarding failure to address specific appeal arguments.

Sygn. akt IV KKN 752/98

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 czerwca 2002 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Przemysław Kalinowski (przewodniczący)

SSN Józef Musioł (spr.)

SSA del. do SN Jadwiga Żywolewska-Ławniczak

Protokolant Ewa Sokołowska

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Waldemara Smardzewskiego

w sprawie J. B.

skazanej z art. 158 § 1 d.kk

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 18 czerwca 2002 r.

kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanej

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w T.

z dnia 29 czerwca 1998 r., sygn. akt II Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w T.

z dnia 25 marca 1998 r., sygn. akt II K […]

I. uchyla zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonej J. B.,

a na podstawie art. 435 kpk w związku z art. 518 kpk również

w stosunku do współoskarżonych M. B. i D. B. i sprawę przekazuje

Sądowi

Okręgowemu

w

T. do

ponownego

rozpoznania

w postępowaniu odwoławczym

II. zarządza zwrot J. B. 450 zł z tytułu uiszczonej przez nią opłaty

od kasacji

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 marca 1998 r. sygn. akt II K […] Sąd Rejonowy w T.

uznał oskarżonych M. B., J. B. i D. B. winnych tego,

że w dniu 8 czerwca 1995 r. w P. woj. […] działając wspólnie

i w porozumieniu wzięli udział w pobiciu E. G., w ten sposób, że D. B.

uderzył ją widłami w głowę, a pozostali kopali w/w nogami po całym ciele,

na skutek czego pokrzywdzona doznała stłuczenia głowy z otarciem naskórka

i sińcem okolicy czołowo ciemieniowej lewej, otarć naskórka uda i podudzia

prawego, oraz urazu okolicy lędźwiowej, czym narazili ją na niebezpieczeństwo

ciężkiego uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia,

i za to na podstawie art. 159a kk skazał J. B. a M. B. na podstawie

art. 158 § 1 kk przy zastosowaniu art. 54 d.kk na karę grzywny w kwocie

po 300 zł, a D. B. na podstawie art. 159 przy zastosowaniu art. 54 na karę

grzywny w kwocie 500 zł.

Na

skutek

apelacji

wniesionych

przez

obrońcę

i

oskarżonych

Sąd Wojewódzki w T. wyrokiem z dnia 29 czerwca 1998 r. sygn. akt II Ko […]

zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

Powyższy wyrok zaskarżył kasacją obrońca skazanych, który zarzucając

„rażące naruszenie prawa procesowego art. 5 § 2, art. 7, art. 424 § 2 kpk prawa

materialnego przez to, że:

I. Sąd Wojewódzki w T. potraktował materiał dowodowy i zarzuty

apelacyjne bardzo pobieżnie pozbawiając oskarżonych możliwości

wykazania prawdy obiektywnej mogącej stanowić podstawę orzeczenia

o winie i karze

II. Sąd Wojewódzki w T. nie rozpoznał wszystkich zarzutów apelacyjnych

i nie zajął wobec tych zarzutów żadnego stanowiska”

wniósł o

„zmianę zaskarżonego wyroku w ten sposób, że Sąd uchyla wyrok

Sądu Rejonowego w T. z dnia 25 marca 1998 r. do sygn. II K […] i sprawę

przekazuje temuż sądowi do jej ponownego rozpoznania lub uniewinnia

oskarżonych od zarzucanych im czynów”.

Pismem z dnia 28.10.1998 r. (k. 333) obrońca ograniczył kasację tylko

do skazanej J. B..

o uchylenie

Na rozprawie Prokurator Prokuratury Krajowej wniósł

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Kasacja jest zasadna.

Sąd Wojewódzki orzekając w tej sprawie jako Sąd Odwoławczy

nie odniósł się w sposób należny do zarzutów podniesionych w apelacji.

Sąd ten powtórzył natomiast ustalenia faktyczne Sądu I instancji, zamiast

odnieść się do konkretnych zarzutów

podniesionych zarówno w apelacji

osobistej J. B. jak i w apelacji obrońcy oskarżonych. W ten sposób doszło

do tego, iż Sąd Wojewódzki de facto nie spełnił funkcji Sądu Odwoławczego.

Uzasadnienie

Sądu

Wojewódzkiego

(strona

2-ga

k.

305)

jest

powtórzeniem ustaleń Sądu I instancji, a nie jak tego wymagają reguły

procesowe, zajęciem stanowiska wobec zarzutów apelacji. Nie pozwala to

na kontrolę prawidłowości rozumowania i wnioskowania Sądu Odwoławczego

i już to samo w sobie, daje podstawę do uchylenia zaskarżonego kasacją

wyroku.

Ustalenie Sądu I instancji, iż oskarżeni i rodzina G. pozostają od wielu lat

w

głębokim

konflikcie

–

winno

skutkować

wyjątkową

ostrożnością

i starannością w konstruowaniu stanu faktycznego. Dopuszczone dowody winny

być poddane krytycznej analizie i wzajemnie ze sobą konfrontowane, zarówno

te z dokumentów jak i zeznań świadków, czy wyjaśnień oskarżonych.

Nie dopuszczenie w tych warunkach wnioskowanych bądź przez oskarżonych,

bądź ich obrońcy, dowodów z informacji Pogotowia Ratunkowego w T.

i Szpitala w T. (k. 258v, 294-295), z uzasadnieniem Sądu Rejonowego, że

„nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy”, a Sądu Wojewódzkiego,

że „pozostają (...) w sprzeczności z art. 402 kpk” (k. 304) – stanowi poważne

naruszenie prawa, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W tym kontekście zarzuty rażącego naruszenia prawa procesowego

podniesionej w skardze kasacyjnej uznać należało za słuszne i skutkujące

uchyleniem wyroku Sądu Odwoławczego, Dlatego, że te same względy

przemawiają za uchyleniem wyroku w stosunku do pozostałych oskarżonych,

którzy wspólną apelacją zaskarżyli wyrok Sądu Rejonowego, Sąd Najwyższy

zgodnie z art. 435 kpk w zw. z art. 518 kpk uchylił zaskarżony kasacją wyrok

w stosunku do współoskarżonych M. B. i D. B..

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.

Przewodniczący: SSN (Przemysław Kalinowski)

Sędziowie: SSN (Józef Musioł)

SSA del. do SN (Jadwiga Żywolewska-Ławniczak)

aw

f/ak