Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
IV KKN 321/97 AI generated

Criminal appeal dismissed for being obviously groundless due to internal contradiction regarding statutory interpretation.

Case Number IV KKN 321/97
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, ordering the private prosecutor to bear the costs. The appellant argued that lower courts incorrectly interpreted the subjective and objective elements of the charged acts under the 1969 Criminal Code. The court rejected this claim because the argument internally contradicted itself by simultaneously challenging the courts' correct legal interpretation while relying on the very statute they claimed was misapplied.

Legislator headnote

AI generated

Art. 26 § 1 kk z 1969 r.; Art. 523 kpk: An appeal claiming erroneous interpretation of statutory elements is groundless if it internally contradicts itself by questioning the correctness of the courts' qualification of the defendant's conduct under the cited provisions.

Keywords

AI generated
criminal appeal obviously groundless statutory interpretation internal contradiction private prosecutor Criminal Code 1969 subsumption error

Cited Legislation

AI generated
Art. 26 § 1 kk z 1969 r.
do art. 26 § 1 kk z 1969 r., który ze swej istoty przesuwa ciężar zagadnienia
Art. 523 kpk
rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 523 kpk.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV KKN 321/97

Postanowienie

Dnia 28 lutego 2001 r.

Sąd Najwyższy - Izba Karna w Warszawie

na posiedzeniu w składzie następującym:

Przewodniczący:

Sędzia SN Przemysław Kalinowski

po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2001 r.

sprawy D. G.

oskarżonego z art. 181 § 1 i 182 § 1 kk z 1969 r.

Z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki prywatnej

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w C.

z dnia 25 lutego 1997 r. r. sygn. akt II Ka […]

zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w M.

z dnia 10 grudnia 1996 r. II K […]

postanowił

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,

2. obciążyć oskarżycielkę prywatną E. W. kosztami sądowymi postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

W ocenie Sądu Najwyższego zarzut kasacji wniesionej przez pełnomocnika

oskarżycielki prywatnej okazał się całkowicie chybiony. Nie sposób bowiem

zaakceptować poglądu wyrażonego przez skarżącego o rażącym naruszeniu art.

26 § 1 kk z 1969 r., która miałaby polegać na „błędnej wykładni znamion

podmiotowych i przedmiotowych czynów opisanych w pkt I i II aktu

oskarżenia”. Tak postawiony zarzut jest wewnętrznie sprzeczny. Z jednej strony

podważając trafność „wykładni znamion” czynów oskarżonego, jest on

wyrazem zakwestionowania prawidłowości stanowiska sądów obu instancji,

które zakwalifikowały zachowanie D. G., jako odpowiadające dyspozycjom

art. 181 § 1 i 182 § 1 kk z 1969 r. Z drugiej strony, skarżący odwołuje się

do art. 26 § 1 kk z 1969 r., który ze swej istoty przesuwa ciężar zagadnienia

ze sfery

subsumpcji

normy

prawnej,

do

kategorii

oceny

elementów

przedmiotowych i podmiotowych zachowania sprawcy czynu zabronionego,

z punktu widzenia rozmiarów zagrożenia dla porządku prawnego i interesu

społecznego. Z tego punktu widzenia wywody kasacji nie zawierają

przekonywających argumentów i ograniczają się do przedstawiania fragmentów

stanu faktycznego sprawy, które były przedmiotem analizy sądów obu instancji.

Sama

natomiast

próba

zakwestionowania

oceny

stopnia

społecznego

niebezpieczeństwa zarzuconego czynu, nie może stanowić oparcia dla zarzutu

rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 523 kpk.

Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.

aw