Supreme Court quashes lower court's dismissal due to incorrect application of amended statute of limitations rules for offenses.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court quashed the Regional Court's decision to dismiss the proceedings against the defendant, R.P., for a violation of Article 92a of the Penal Code. The Prosecutor General argued that the lower court incorrectly applied the statute of limitations by failing to account for the new calculation rules introduced by the March 2017 amendment to the Penal Code. The court ruled that since the offense occurred before the new law's effective date, the old calculation method did not apply, meaning the limitation period had not expired and the dismissal was legally erroneous.
Legislator headnote
AI generatedArt. 45 § 1 k.k.; Art. 6 ustawy z dnia 23 marca 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny: The statute of limitations for offenses is calculated based on the law in force at the time of the offense, unless the limitation period had already expired under the previous law.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt IV KK 331/19 POSTANOWIENIE Dnia 13 listopada 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Siuchniński (przewodniczący)SSN Małgorzata Wąsek-WiaderekSSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca)Protokolant Elżbieta Wawer przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Barbary Nowińskiej,w sprawie R. P. obwinionego z art. 92a k.w.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawiew dniu 13 listopada 2019 r.,kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść obwinionegood postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt II W (…), uchyla zaskarżone postanowienie i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Zabrzu do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Postanowieniem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 14 marca 2019 r. (sygn. akt II W (…)) umorzono wobec R.P. postępowania o wykroczenie z art. 92a k.w. z uwagi na przedawnienie. Postanowienie to uprawomocniło się bez zaskarżenia. Od powyższego orzeczenia kasację na niekorzyść w trybie art. 110 § 1 k.p.s.w. wniósł Prokurator Generalny, zarzucając przedmiotowemu postanowieniu rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 45 § 1 k.w. w zw. z art. 2 i art. 6 ustawy z dnia 23 marca 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks kamy oraz niektórych innych ustaw (Dz.
U. z dnia 17 maja 2017 r., poz. 966), polegające na błędnym uznaniu, że karalność zarzucanego obwinionemu wykroczenia uległa przedawnieniu, co skutkowało niezasadnym uznaniem, że wystąpiła negatywna przesłanka procesowa, określona w art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w. i umorzeniem postępowania na podstawie tego przepisu w sytuacji, gdy do przedawnienia karalności wymienionego wykroczenia nie doszło.Podnosząc powyższy zarzut Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Z..Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się zasadna.
Jak słusznie wskazuje Prokurator Generalny, na mocy ustawy z dnia 23 marca 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks kamy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 17 maja 2017 r., poz. 966) zmodyfikowano dotychczasowe zasady liczenia biegu terminów przedawnienia dla wykroczeń, nadając art. 45 § 1 k.w. treść, zgodnie z którą – „Karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od zakończenia tego okresu.”. W art. 6 powyższej ustawy nowelizującej przesądzono wyraźnie, że do czynów popełnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy o przedawnieniu zawarte w ustawie, w brzmieniu nadanym tą nową ustawą chyba że termin przedawnienia już upłynął.Zatem skoro wykroczenie miało być popełnione 8 marca 2017 r., to do dnia wejścia w życie nowego brzmienia art. 45 § 1 k.w. okres przedawnienia liczony na poprzednich zasadach nie upłynął.
Oznacza to, że orzeczenie rozstrzygające, iż do przedawnienia doszło, rażąco narusza dyspozycję art. 45 §1 k.w. w brzmieniu po nowelizacji z marca 2017 r.Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.as