Criminal appeal dismissed for obvious lack of merit regarding procedural errors in first instance.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously unfounded and ordered the appellant to bear the costs. The defense argued that the lower court's decision violated procedural rules by failing to explicitly establish the specific form of intent for the assault and the negligence regarding the death. The court rejected these claims, noting that the first-instance findings were correct and that the appellate court was not obligated to address issues not raised in the appeal.
Legislator headnote
AI generatedArt. 433 § 1 in fine k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: The Supreme Court dismisses an appeal as obviously unfounded when the lower court's findings on facts and intent are correct, and the appellate court was not required to address issues not raised in the appeal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV KK 197/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 lipca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 14 lipca 2014 r., sprawy A. S.,z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 5 lutego 2014 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 21 października 2013 r. postanowił 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. kosztami postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego A. S.
UZASADNIENIE
Kasacja obrońcy skazanego okazała się być bezzasadna w stopniu oczywistym.W kasacji zarzucono rażącą obrazę przepisów postępowania, a to art. 433 § 1 in fine k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. poprzez utrzymanie w mocy wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 21 października 2013 r. w sytuacji, gdy było to rażąco niesprawiedliwe z uwagi na:1. sprowadzenie ustaleń faktycznych odpowiadających znamionom przedmiotowym przestępstwa znęcania się, które miały być przez oskarżonego realizowane przez okres 2 lat, do dwuzdaniowego, lakonicznego ich opisu w uzasadnieniu wyroku,2. brak ustalenia w opisie przypisanego oskarżonemu czynu oraz w uzasadnieniu wyroku formy zamiaru, z jakim oskarżony zrealizował znamiona przedmiotowe występku z art. 207 § 1 k.k., jak również brak wskazania, że w ogóle działał w tym zakresie umyślnie,3. brak ustalenia w opisie przypisanego oskarżonemu czynu formy zamiaru, z jakim oskarżony spowodował u pokrzywdzonej chorobę realnie zagrażającą życiu, oraz formy nieumyślności, którą obejmował zaistniały w dalszej kolejności skutek śmiertelny, która to obraza miała istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, albowiem skutkowała niezasadnym jego utrzymaniem w mocy.Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Autor kasacji zdaje się nie do końca poprawnie postrzegać rolę nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest kasacja. W szczególności przypomnieć wypada, że kasacja jest środkiem zaskarżenia służącym kontroli poprawności postępowania odwoławczego i zasadniczo niedopuszczalne jest podnoszenie w kasacji uchybień, które miały miejsce w postępowaniu przed sądem I instancji. Skarga wniesiona w przedmiotowej sprawie w niewielkim tylko zakresie odnosi się do wad postępowania odwoławczego, mianowicie podnosi błędne zaniechanie zastosowania art. 440 k.p.k.
Tymczasem niezastosowanie przez sąd odwoławczy przepisu art. 440 k.p.k. nie stanowi w ogóle naruszenia prawa, jest bowiem niczym innym, jak tylko wyrazem przekonania sądu o sprawiedliwości wyroku (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2010 r., II KK 156/10, Biuletyn Prawa Karnego 2011, nr 2, poz. 24). Na marginesie tylko można dodać, że kwestie wskazane w kasacji jako uchybienia w postępowaniu Sądu pierwszej instancji, nie były przedmiotem zarzutów apelacyjnych, a więc, stosownie do art. 457 § 3 k.p.k., Sąd Apelacyjny nie miał obowiązku rozważać ich w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Nie oznacza to jednak, że zagadnienia te nie były przedmiotem analizy Sądu Apelacyjnego, stosownie do art. 433 § 2 k.p.k. Tylko przy okazji Sąd Najwyższy pragnie zaznaczyć, że ustalenia Sądu Okręgowego, co do zrealizowania przez skazanego znamion przedmiotowych oraz podmiotowych znęcania, jak i postaci zamiaru, z jakim skazany dopuścił się zachowań w dniu 6 października 2012 r., są zupełnie poprawne. Wypełnienie znamion przedmiotowych i podmiotowych znęcania jest ewidentne w świetle rozważań Sądu Okręgowego zawartych na s. 17-23 uzasadnienia wyroku tego Sądu.
Kwestia zamiaru, z jakim skazany dopuścił się pobicia pokrzywdzonej, jak i zasadność przyjętej kwalifikacji prawnej czynu zostały zaś poprawnie wywiedzione na s. 39-42 uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.