Supreme Court dismisses appeal when plaintiff fails to pay court fees despite new law abolishing them for fee-exempt parties.

Sygn. akt IV CZ 75/07

POSTANOWIENIE

Dnia 24 października 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący)

SSN Antoni Górski (sprawozdawca)

SSN Iwona Koper

w sprawie z powództwa R. A.

przeciwko E. R., B. J. i J. K.

o zadośćuczynienie i zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 października 2007 r.,

zażalenia powoda

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 15 maja 2007 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 maja 2007 r. Sąd Apelacyjny

odrzucił skargę kasacyjną powoda R. A. z powodu nieuiszczenia przy jej wniesieniu

opłaty podstawowej. Sąd zaznaczył, że zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia

2006 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z

2007 r., Nr 21, poz. 123) w sprawie mają zastosowanie przepisy dotychczasowe,

które wymagają uiszczenia opłaty podstawowej przez stronę zwolnioną od kosztów

sądowych. W zażaleniu powód wnosił o uchylenie w całości zaskarżonego

postanowienia zarzucając, że art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2006 r. zniósł

obowiązek uiszczania opłaty podstawowej przez stronę zwolnioną od kosztów

sądowych, zaś obowiązek stosowania przepisów dotychczasowych, zgodnie z art.

149 ust. 1 u.k.s.c. ogranicza się jedynie do danej instancji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Ustawą z dnia 14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych

w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 21, poz. 123) – dalej „ustawa

nowelizująca”, uchylono m. in. przepisy dotyczące opłaty podstawowej i ustawa ta

obowiązuje od dnia 10 marca 2007 r. (art. 3).

W szczególności uchylony został art. 14 ust. 2 u.k.s.c., zgodnie z którym

opłata podstawowa pobierana była od podlegających opłacie pism, o których mowa

w art. 3 ust. 2, wnoszonych przez stronę zwolnioną od kosztów sądowych przez

sąd, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jednakże w art. 2 ustawy nowelizującej

zastrzeżono, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje

się przepisy dotychczasowe. Zastosowano tu zatem uregulowanie odmienne od

przewidzianego w art. 149 u.k.s.c., zgodnie z którym w sprawach wszczętych przed

dniem wejścia w życie ustawy stosuje się, do czasu zakończenia postępowania

w danej instancji, dotychczasowe przepisy o kosztach sądowych. W związku z tym

należy przyjąć, że przepisy o opłacie podstawowej mają zastosowanie do czasu

zakończenia sprawy wniesionej przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, a nie

tylko do jej zakończenia w danej instancji, jak to uważa żalący się. Sąd Apelacyjny

prawidłowo więc uznał, że od wniesionej skargi kasacyjnej należało uiścić opłatę

podstawową, a brak tej opłaty powodował odrzucenie skargi (art. 130 § 3 k.p.c.).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało bowiem przesądzone, że opłata

podstawowa ma charakter opłaty w wysokości stałej w rozumieniu tego przepisu

(por. m. in. postanowienia z dnia 30 maja 2006 r., I CZ 23/06, z dnia 2 czerwca

2006 r., II UZ 14/06, czy uchwały z dnia 26 września 2006 r., UZP 11/06 i z dnia

13 października 2006 r., III CZP 75/06).

Dlatego też zażalenie podlegało oddaleniu (art. 394 3 w zw. z art. art. 39814

k.p.c.).

kg