Supreme Court dismisses cassation appeal on unjust enrichment claim where partial payment was made.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a company against a judgment ordering a payment. The appellant argued that the lower court erred in finding unjust enrichment because the defendant had already paid a smaller sum. The court rejected this, ruling that the statutory provision for unjust enrichment applies only when a person pays without any obligation, not when they overpay an existing debt. Consequently, the appeal was not accepted for review, and the appellant was ordered to bear the costs.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 410 § 2 k.c.: The provision on unjust enrichment applies solely to payments made by a person who was never obligated to pay, excluding scenarios where a debtor overpays an existing debt.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CSK 94/17 POSTANOWIENIE Dnia 21 września 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa P. […] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W.przeciwko J. B.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 września 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 7 lipca 2016 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżący opiera wniosek o przyjęcie skargi na oczywistej zasadności wynikającej z założenia, że Sąd drugiej instancji dopuścił się naruszenia art. 410 § 2 k.p.c. uznając, iż doszło do spełnienia nienależytego świadczenia, mimo że powód był zobowiązany do wypłaty pozwanemu wynagrodzenia, choć w mniejszej wysokości.
Stanowiska tego nie sposób jednak podzielić. W szczególności nie można zgodzić się z poglądem, że skarga jest oczywiście uzasadniona, gdyż art. 410 § 2 k.c. dotyczy sytuacji, gdy spełnienie świadczenia następuje wobec osoby, co do której spełniający świadczenie nie był w ogóle zobowiązany, a nie wtedy, gdy był zobowiązany ale w mniejszej wysokości. Wskazany pogląd, a popierany przez skarżącego w żaden sposób nie wynika z treści przepisu art. 410 § 2 k.p.c. Jego przyjęcie musiałby prowadzić do sytuacji, że osoba która będąc zobowiązanym do świadczenia „nadpłaciła” swój dług nie miałaby drogi prawnej odzyskania swojej wierzytelności.
Jednocześnie tak ścisła interpretacja art. 410 § 2 k.p.c. proponowana przez skarżącego nie znajduje potwierdzenia ani w orzecznictwie, ani w doktrynie. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario). O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. [aw]jw